quote:
Laodicea schreef op 13 september 2006 om 21:22:[...]Ik begreep laatst van een Gereformeerd iemand dat jullie dat Traditio ook accepteren, maar dan tot aan de impliciete vaststelling van de Bijbelcanon? Of ligt het nog weer genuanceerder?

Natuurlijk
Wat me in deze discussie vooral opvalt is hoe weinig de werkelijkheid van de vroege kerk er een rol in speelt. Die zorgt er voor dat de zaken gewoonweg niet simpel liggen.
Voor de eerste christenen waren 'de Schriften' in ieder geval wat wij nu het Oude Testament noemen, maar omdat ze voor het grootste deel tot het Grieks sprekende Jodendom behoorden of zich daarop oriënteerden horen daar soms ook boeken bij die later apocrief of deuterocanoniek zijn gaan heten, maar die gewoon in de Septuagint, de Griekse Schriften, waren opgenomen (eerste complicatie).
Wat later het Nieuwe Testament werd circuleerde eerst in briefvorm, in citaten-bundel-vorm of mondeling in de gemeenten (we zitten nog even vóór de boekdrukkunst, nietwaar...). Dat soort teksten golden niet meteen als 'Schriften', maar golden wel van het begin af als uitleg (in brede zin) van 'de Schriften'. Het gaat er altijd om dat 'de Schriften' vervuld zijn in Christus en vervuld worden in het leven van de kerk. Ze vormen als het ware een nieuwe laag bovenop de eerdere lagen spreken en doen van God die al in 'de Schriften' waren vastgelegd. Eerst werd die nieuwe laag met aparte termen aangeduid, niet omdat die een ander 'gezag' hadden (het was net zo goed spreken door de Geest), maar omdat het nu eenmaal nieuw was, later vergroeide een en ander met elkaar tot het nieuw geheel van de bijbel. Dat gebeurde allemaal binnen een levende traditie waarin de boodschap werd doorgegeven. Het tot stand komen van de 'bijbel' is dus onderdeel van de 'traditie' (tweede complicatie).
Binnen die traditie werd uiteraard veel meer in de naam van God doorgegeven, en dat vraagt dus om een schiftingsproces of tenminste om telkens weer de keus tussen hoofd- en bijzaken. Alle kerken hebben de keus gemaakt dat de bijbel de kern van de traditie uitmaakt, maar er altijd discussie geweest over andere elementen en over de uitleg van de bijbel. Voor zover ik kan zien heeft pas de Reformatie echt het mes erin gezet en gezegd: deze zesenzestig boeken (Renaissance-versie van terug naar de bronnen, origineel Hebreeuws en Grieks) zijn de normatieve kern, die bevatten alles wat nodig is om God goed te dienen, de rest is of bijzaak of onzin of aangroeisel of hoogstens iets waar we zinnige dingen van kunnen leren. Bovendien zetten de Reformatoren ook het mes in de bijbeluitleg en richtten ze zich op de historische zin van de bijbel (tegenover de oude viervoudige schriftzin). Grappig genoeg is dat dus een beslissing geweest
binnen de traditie van de kerk over de traditie van de kerk (derde complicatie).