nee,
ik bedoel niet te zeggen dat iedereen wel of geen of voor een deel christen is.
simpele tegenstellingen op een zondag
Vandaag in een gemeente geweest inclusief een thema-avond over gemeentevisie afgelopen week.
het laatste en hoe je daar mee kunt omgaan werd zeer wervend gebracht door een predikant van buiten.
Daar werd vanochtend over gepreekt door een professor uit Kampen. tekst van de verloren zoon. Beiden waren een boodschap naar die gemeente. Een boodschap aan het werk te gaan en praktijk te maken van je christen zijn. Broeders en zusters met al hun gebreken te erkennen, net als Jezus die tollenaar en zondaar zag staan en niet vergat. Tenminste zo heb ik het opgevat.
Niet meer uitgaan van God als directeur en toezichthouder, maar voor Hem aan het werk. Blij mogen zijn in het geloof. geloof niet als last, maar als eens stok om op te leunen. Elkaar dienen. de kerk als ruimte om elkaar te mogen en willen ontmoeten rondom het kruis van Christus.
Wauw dacht ik, ik kom thuis. Ik herken wat ik de afgelopen jaren heb mogen ervaren, aan de slag mensen.....wat een verandering.
Boodschap van hoop, praktische bediening...
Op de thema - avond een vergelijking. Hoe staat ´kerk´ tegenover ´wereld´ was een vraag. Wat denk je bij deze twee termen.
Een antwoord van een aanwezige ´niets, die hebben niets met elkaar te maken´.
Fluister ik in mijn onbenulligheid naar die persoon ´je gaf zeker voor de discussie expres een verkeerd antwoord´. Gevolg een boze blik.
Na de zondagse dienst een gesprek met een bewogen broeder. ´Kom je terug bij ons´ was de vraag. Misschien zeg ik, je weet nooit.
Na de dienst nog een broederlijk omhelzen en vreugde dat we elkaar weer eens in een dienst ontmoeten. ´Hallo broer´ wordt er tegen me gezegd en ik terug.
Na de dienst een warm geloofsgesprek met de organist die zegt ´wat mij betreft zou je hier zo een dienst mogen spelen, maar ja........´
Fijne ervaringen, net of je niet weg bent geweest.
Nog een gesprek met een broeder. Een warm gesprek vol wederzijdse herkenning en erkenning. Ik geef aan dat zo´n nieuwe visie mij zo aanspreekt en als dat gestalte zou kunnen krijgen ik misschien een terugkeer wil overwegen. ´k blijf per slot gereformeerde kriebels houden en verbondenheid voelen.
Dus de vraag gestelt hoe groot hij de kans procentueel gezien ziet dat een dergelijke visie gerealiseerd ziet in die gemeente.
Het antwoord stemde niet hoopvol.
Oorzaak o.a. verschil van inzichten op het daarbij behorende level en ontbreken van gemeentebetrokkenheid buiten de zondag om. Men mist de helpende handjes. En waar helpende handjes zijn, passen die voor een deel niet in een bepaald plaatje.
Die broeder sprak daarover ook zijn verdriet uit, maar ook ´we hebben toch mensen nodig die de schouders eronder willen zetten´
Verschillende prikkels rondom een en dezelfde dienst.
de afgelopen jaren heb ik een geestelijke reis gereisd. Inmiddels wil ik geen labeltje meer op. Vroeger zou ik boos en verontwaardigd worden over vernieuwing en modern gedoe, nu verlang ik naar een vernieuwende Geest de het geloofshart van de mensen gaat raken.
Laat ik me niet tegenhouden door kerkmuren.
Vroeger zou ik weglopen en zeggen zoek het even lekker uit, daar brand ik mijn vingers niet aan. Onbegonnen werk. Nu zie ik een uitdaging en wordt mijn gereformeerde kriebel sterker, tegelijkertijd ben ik ook bang voor teleurstelling.
Ben ik daardoor meer christen dan een ander. Nee, net zo min die ander meer christen is dan ik.
De vraag is voor mij niet wat of wie een Christen is of wat hij kent als geloofsles, wel of niet belijdt. Een christen is diegene die zijn afhankelijkheid volledig van het bloed van Jezus Christus laat afhangen, kennis heeft van zijn gebrokenheid en beseft dat een volmaakte kerk op aarde niet is te vinden.
Elke christen heeft zijn kruis en dagelijks gebrek
zo ook de kerk in stromingen behebt met blinde vlek
het onvolmaakte ´kerk of christen zijn´ lijkt dan niet pluis
maar wordt gereinigd door Christus offer aan het kruis
waar je als Christen zondags zit, in welke kerk
open je hart, bid en Gods Geest gaat aan het werk
Ik persoonlijk ben vandaag op pad gestuurd met een vraag.
Ben ik die verloren zoon of verkeer ik bij de Vader, of zijn we allemaal verloren zonen die onze Hemelse Vader dagelijks nodig hebben, ongeacht onze kerkelijke achtergrond.
Wie zal ik tot een hand en voet zijn. Op welke plaats wil God me gesteld zien. Kies ik voor of tegen mijn natuur in. Dergelijke vragen geven m.i. de gebrokenheid weer van een kerkelijke wereld die ten diepste één hoort te zijn Was zij één dan waren er moeiten, maar speelden deze vragen misschien wel minder.
Kajem
quote: