Barensnood

[Aafke]

Een gedeelte uit Rom. 8 waar ik vanmorgen onderweg in de auto (een rit van 4 uur, heen en weer) steeds aan moest denken.

Paulus schrijft iets over barensnood, als man-zijnde... Wat kan hij daar nu van weten, hoe weten hoe dat voelt. Alleen maar van horen-zeggen, meer niet. Wilde er eerst iets van zeggen in mijn web-log-topic die op slot is en blijft.

Rom. 8
22 Want wij weten, dat tot nu toe de ganse schepping in al haar delen zucht en in barensnood is. 23 En niet alleen zij, maar ook wij zelf, [wij,] die de Geest als eerste gave ontvangen hebben, zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam.

Barensnood, weëen hebben, pijn lijden.. zelfs zo erg dat je niet meer wilt maar er op geen enkele manier aan ontkomt. Een oerkracht die werkzaam is in een vrouw die een kind baart waar niet tegen te werken is. Als vrouw-zijnde tot drie maal toe mogen ervaren, als man kan je denk ik niet anders dan machteloos toekijken en er zijn. Meer niet.

Maar wat bedoel Paulus precies met deze tekst, vanmorgen bleven m'n gedachten daarbij hangen. Als ik naar de wereld om me heen kijk.. wat is dan barensnood. Ik ben d'r nog niet helemaal uit wat Paulus hier precies mee bedoeld.. wel ideëen en gedachten. Ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken.

[thijs14]

intressant ik ben benieuwd!

[Aafke]

Goed, een beetje meer van m'n gedachten hierover.

Op zichzelf is het zwanger-zijn al iets bijzonders, in-verwachting van nieuw leven. Een kindje onder je hart dragen. Er ziek van zijn, last van zwangerschapskwaaltjes (heb de laatste zwangersschap 4 maanden plat gelegen, kon niets meer) Kortom, dat op zichzelf is al een hele happening.

Verwachten, uitzien naar nieuw leven.

Paulus schrijft hier over barensnood, kortom de bevalling is aanstaande. Het lichaam wordt klaargemaakt om het kindje te wereld te laten komen. Gepaard met pijn en moeite wat steeds heftiger wordt.
De gehele schepping zucht in al haar delen in barensnood, maar ook wij zelf.. degenen die de Geest als eerste gave hebben ontvangen. Wedergeboren zijn.. tenminste.. dat denk ik. En toch.. zet ik er vraagtekens bij want hier gaat het over een geboorte. Het zoonschap, de verlossing van ons lichaam. En zoals ik het nu kan zien leven we hier nog steeds op deze aarde met het lichaam waarmee we geboren zijn. Er wordt dus blijkbaar iets anders bedoeld.
Gaat dit over de Wederkomst..? Of wordt er iets anders mee bedoeld..?

Dit waren zomaar wat aanvullende gedachten. Wie kan of wil er iets meer over zeggen.

[elle]

Ik denk dat Paulus refereert aan zijn/de strijd tegen je eigen vlees, de oude natuur.
Ik denk dat hij ook onderscheid maakt tussen mensen en de rest van de schepping.

Ik denk dat hij om zich heen kijkt, ziet dat de aarde verkloot wordt door de mensen, en dat het goed zou zijn wanneer de aarde nieuw geschapen zou worden. Steeds weer ontluikend pril leven, dat vervolgens weer ruw verstoord wordt, in de knop gebroken en bezoedeld. En toch doet de natuur weer een nieuwe poging om iets moois (een bloem, een jong dier) te maken. In een dichterlijke bui zou je dat streven 'barensnood' kunnen noemen?
Ik vermoed dat Paulus iets dergelijks (hang naar een leven dat goed en mooi is) terug ziet in de mensen die de Geest hebben ontvangen: hang naar de perfectie die God in petto had voor deze wereld.

Paulus heeft het in deze tekst over 'de verlossing van ons lichaam'. Ik weet niet wat er in de grondtekst staat, maar wellicht wordt daar hetzelfde woord gebruikt dat hij ook gebruikt voor wat in de NBG51 met 'vlees' wordt gebruikt? In andere teksten staat 'vlees' tegenover 'Geest', en dan zou je 'verlossing van ons lichaam' niet anders kunnen interpreteren dan het moment waarop de aarde (en ons lichaam) nieuw geschapen zal worden en wij eindelijk de strijd tegen ons eigen vlees gestreden hebben.

[dingo]

Nu weet je het nooit met die vertalingen maar in de NBG51 staat het volgende in Genesis 3:17    
En tot de mens zeide Hij: Omdat gij naar uw vrouw hebt geluisterd en van de boom gegeten, waarvan Ik u geboden had: Gij zult daarvan niet eten, is de aardbodem om uwentwil vervloekt; al zwoegende zult gij daarvan eten zolang gij leeft, Sinds die tijd doen zich allerlei natuurrampen voor en wordt de aarde door de mensen misbruikt en uitgeput. De rest van de schepping wacht dus net zo hard op de jongste dag als wij mensen.

[thijs14]

quote:

dingo schreef op 07 oktober 2006 om 18:28:
Nu weet je het nooit met die vertalingen maar in de NBG51 staat het volgende in Genesis 3:17    
En tot de mens zeide Hij: Omdat gij naar uw vrouw hebt geluisterd en van de boom gegeten, waarvan Ik u geboden had: Gij zult daarvan niet eten, is de aardbodem om uwentwil vervloekt; al zwoegende zult gij daarvan eten zolang gij leeft, Sinds die tijd doen zich allerlei natuurrampen voor en wordt de aarde door de mensen misbruikt en uitgeput. De rest van de schepping wacht dus net zo hard op de jongste dag als wij mensen.

je zou dus kunnen zeggen dat de schepping lijdt
zoals een vrouw kan lijden en afzien tijdens een zwangerschap
maar als de tijd van lijden en afzien voorbij is dan komt de blijdschap
en dus de schepping houd op met zwoegen en lijden als jezus terugkomt en alles weer goed word

zie ik dat goed?

[dingo]

Ja, tenminste zo is het mij uitgelegd. Alleen in de NBV wordt het vertaald met Vervloekt is de akker om wat jij hebt gedaan,zwoegen zul je om ervan te eten,je hele leven lang. en aangezien ik de grondtaal niet beheers kan ik niet zeggen of NBV gelijk heeft maar volgens mij is akker veel te beperkt.

[elle]

Dat bedoelde ik ook te zeggen: "de schepping" is in (barens)nood, de mensen verergeren het lijden van "de schepping".
Behalve de mensen die de Geest ontvangen hebben: die lijden mee, wetende dat ze nog elke dag bijdragen aan het lijden van "de schepping", omdat ze nog te strijden hebben tegen het eigen vlees.

Waarbij het woord "barensnood" wat mij betreft dichterlijke vrijheid is om de mate van lijden aan te duiden, niet om aan te duiden dat er iets geboren moet worden.

[Dionysius]

Zijn tsunami's, orkanen zoals de Kathrina, aardbevingen, mislukte oogsten en andere natuurrampen geen tekenen dat "moeder-aarde" in barensnood verkeert om zo de echte christenen, die hulpverlenend van Jezus getuigen, op deze wereld geboren te laten worden?

[mirt]

Ik heb het zo gelezen dat het niet om het lijden gaat dat wij zondig zijn, maar om het lijden door de gevolgen van de zonde. Wij zijn kinderen van God, maar het is nog niet geopenbaard. We ervaren nog steeds de gevolgen van de zonde. Maar eens zal het geopenbaard worden en zal ook de schepping (die lijdt door òns) het zien.

Een vrouw die in barensnood is (ik mag het over een paar maanden voor de derde keer meemaken) ziet haar kind nog niet, maar weet dat haar kind er al wel is. Al een hele tijd en nu gaat ze het bijna zien. Het lijden is erg en zou zonder die wetenschap zinloos zijn, maar omdat ze weet dat ze straks haar kind gaat zien, kan ze het aan.

Het is een beeld dat Paulus gebruikt om ons dichterlijk van alles te vertellen over het lijden in de wereld dat met onze stervelijkheid te maken heeft. We hoeven dit beeld denk ik niet te ver door te trekken om er toch van alles uit te leren. In openbaringen ( http://www.biblija.net/bi...=0&set=10&lang=nl )  wordt er ook een beeld gebruikt van een zwangerschap. Maar weer op een andere manier. De vrouw heeft dan al gebaard volgens mij (vanuit onze tijd gezien) en in Romeinen moet ze nog baren. Daar zijn het waarschijnlijk weer andere dingen die wij van het beeld mogen leren.

[mirt]

Ik zat nog even verder te denken over wat je kunt zeggen over het verband tussen het lijden en de hoop.

Paulus constateert dat een vrouw in barensnood lijdt en dat er hoop is.
Zo ook in de wereld.

Hij zegt volgens mij niet dat die hoop (de geboorte) er is als gevolg van het lijden. Dat het daardoor bewerkt wordt zeg maar. Het is 'gewoon' de gang van zaken dat het één op het ander volgt.

Wij weten biologisch nu meer over bevallingen dan in Paulus tijd. Maar volgens mij weten we nog niet (of ik vergis me) waarom er eigenlijk zoveel pijn voor nodig is. We weten wel dat de weeën bewerken dat het kind geboren kan worden. Maar ik weet niet of we wel weten waarom weeën perce met pijn gepaard moeten gaan.

Wat we wel uit de bijbel weten is dat dit een straf van God is (met smart zult gij kinderen baren) zoals onze stervelijkheid een straf is en zoals ook de met zweet te bewerken akker (aarde) een straf is.

Wij lijden onder die straf. Tegelijk weten wij dat die straf gedragen is door Jezus aan het kruis. In principe zijn wij al verlost van die straf. Maar het is nog niet zichtbaar op deze aarde.

[Mezzamorpheus]

quote:

elle schreef op 07 oktober 2006 om 21:26:
Waarbij het woord "barensnood" wat mij betreft dichterlijke vrijheid is om de mate van lijden aan te duiden, niet om aan te duiden dat er iets geboren moet worden.

Waarom niet? We geloven toch dat er een nieuwe hemel en aarde zullen komen? Volgens mij is dat de 'geboorte' die bij de barensnood hoort.

[Dionysius]

Het gaat bij die barensnood toch om de Geest, die wij als eerste gave ontvangen hebben?
Volgens mij voel je als vleselijke aardbewoner die barensnood van Godswege anders niet.

"Met smart zult gij kinderen baren en naar uw man zal uw begeerte uitgaan." (Genesis 3:16)
De man is de oorzaak van de zwangerschap, die barensweeën oplevert. De begeerte van de barende vrouw gaat hier naar de man en niet naar God uit. Door de Geest gaat onze begeerte naar God uit als de hele schepping zucht en in barensnood is. Kom, Jezus kom!

[jacco]

quote:

Wij weten biologisch nu meer over bevallingen dan in Paulus tijd. Maar volgens mij weten we nog niet (of ik vergis me) waarom er eigenlijk zoveel pijn voor nodig is. We weten wel dat de weeën bewerken dat het kind geboren kan worden. Maar ik weet niet of we wel weten waarom weeën perce met pijn gepaard moeten gaan.

Pijn is in elk geval een signaal: er gaat iets gebeuren. Let op, ga naar een veilige plek om je kind te baren.
Een duidelijke waarschuwing.

quote:

Een vrouw die in barensnood is ziet haar kind nog niet, maar weet dat haar kind er al wel is. Al een hele tijd en nu gaat ze het bijna zien.

Het kind in de buik is een werkelijkheid die je wel voelt, maar nog niet ziet.
Als het kind geboren is hebben ouders vaak de reactie: natuurlijk, jij was het die daar in de buik zat.
Een magisch moment, geboorte, twee werelden raken elkaar.

En barende vrouwen zijn over het algemeen meer met zichzelf bezig dan met het kind wat gaat komen. Maar het is inderdaad wél een diep weten: er zit écht wat aan te komen.
Ik ben ook altijd diep onder de indruk van deze vergelijking.

[michielk]

Een schepping in barensnood schrijft Paulus. Een schepping waar wij deel van uit maken en waarin wij leven, zouden wij het kind van de schepping kunnen zijn. Wij zorgen voor alle pijn alvorens te worden geboren als nieuw mens in Christus.