Ok, ik vraag me af met wie jij 'je' bedoelt, ik steek geen mensen neer hoor. Moet er niet aan denken. Wat betreft Hedonistische zelfverheffing en die zachte heelmeesters, je kan ook bedenken dat God je geschapen heeft met een doel, dat doel die je misschien niet kent maakt jouw toch tot een uniek persoon en dus de moeite waard?
Ik snap dat als iemand zijn leven in het teken zet van God, de eigen ik een beetje in het nauw wordt gedreven, of heb ik het mis? Ik als Humanist, ben ervan overtuigd dat iedereen de moeite waard is. Maar sommige mensen zijn verdrietig, of heel boos. Dan kan bijvoorbeeld een geloof (of in jullie geval HET GELOOF, en dat is niet gemeen bedoelt) of therapie of misschien zelfs opsluiting de ruimte bieden om uiting te geven aan die emoties. Die emoties lijken niet positief, en zijn dat ook niet, maar ze horen erbij. Wanneer je de mens bekijkt zoals ik zie je dat best wel helder, maar ik merk bij Christenen vaak dat boetedoening ook werkt. Dat vind ik interessant, want ik snap dat niet. Soms maakt het me ook boos, als je in de kerk zit bij bijvoorbeeld een begrafenis en je hoort dat iemand van wie je hield en houd zondig was in de ogen van de kerk. Dan denk ik, wie ben jij om dat te zeggen?
