In de Elsevier staat een commentaar over het zelf betalen van de masterfase door studenten. Ik ben zelf student en heb daar wel commentaar op. Het hele artikel is
hier te vinden.
Het is al tijden een hot item: de studiekosten en vooral de studieduur van studenten aan het hoger onderwijs. Men wil graag snijden in de kosten en 'efficiëncy' is een veelgehoorde term. Om het studeren rendabeler te maken worden er al jarenlang allerlei dingen bedacht, maar niets lijkt echt te helpen.
Vroeger, in een ver en grijs verleden duurde studeren acht jaar en had men gedurende de studie recht op een bijstandsuitkering. Gevolg: veel 'eeuwige' studenten. Dus dat werd afgeschaft.
Dus kwam er studiefinanciering. Aanvankelijk kreeg je een tempobeurs, waarbij de studietoelage die je kreeg aanvankelijk een gift was, tenzij je niet op tijd (binnen de gestelde tijd) klaar was, dan werd het een lening. Later veranderde dat in een prestatiebeurs: het was aanvankelijk een lening, maar als je goed presteerde (de helft van je punten haalde in je eerste jaar, minimaal), dan werd het een gift. Als je binnen 7 jaar (later: 10 jaar) afstudeerde werd de basisbeurs + de aanvullende beurs + OV-kosten omgezet in een gift. Merk dus op dat het hebben van een OV niet 'gratis' is, zoals veel mensen denken. Daar leen je als student ongeveer 1440 euro per jaar extra voor. Dus als je minimaal gebruik maakt van een OV, dan is het zelf aanschaffen van een NS-voordeelurenkaart of een busabbonement goedkoper. Een NS-voordeelurenkaart kost maar 55 euro per jaar + je krijgt 40% korting op je treinreizen, wat je ook buiten de 'geldige' uren van je OV-kaart hebt.
Maar het probleem blijft: mensen doen te lang over hun studie. Persoonlijk ken ik vrij weinig mensen die binnen een jaar hun propedeuse hebben of keurig in vier jaar zijn afgestudeerd. Dat ligt ook enigszins aan het systeem. Bij veel studies mag je geen derdejaars vakken volgen als je nog geen propedeuse hebt (dus ook niet als je nog maar één vakje hoeft). Veel studies hebben ook 'voorkennis' systemen. Dat houdt in dat je één bepaald vak gehaald moet hebben om een ander vak te mogen volgen. Als je dus pech hebt en een bepaald vak niet haalt, dan mis je dus dat andere vak. Je kunt je vak wel in de herkansing halen, maar vaak is dan het 'vervolgvak' al geweest. Gevolg: vertraging.
Natuurlijk zal het ook zo zijn dat niet iedereen altijd even gemotiveerd is. Dat lijkt me ook vrij moeilijk om 4 jaar lang, 5 dagen per week, 42 weken per jaar gemotiveerd te zijn. Vooral na het tweede jaar krijg je een dipje: je hebt al veel gedaan en dan moet je nog steeds veel. En dan dit:
"Als studenten de volledige kosten dragen van de studie en niet een klein deel zoals nu, dan zullen ze hun studie meer op waarde schatten en er hard aan trekken om de opleiding goed en snel te volbrengen. De studenten zullen bijvoorbeeld meer tijd in de studie stoppen dan de 29 uur die zij nu gemiddeld aan hun opleiding besteden."Wat denkt de journalist (en veel parlementariërs) eigenlijk? Dat je 40 uur per week stof opnemen, colleges volgen en wat er nog meer aan studiepraktijken moeten gebeuren kunt vergelijken met een kantoorbaan? Ik (en veel collegastudenten) houden het niet vol om 8 uur per dag te studeren, 5 dagen (of 4 daar wil ik af zijn). Ik denk dat als je dat werkelijk probeert, je voor je de werkvloer op kunt, eerst een tijdje in de WAO zit met een burn-out. Als ik een dag gestudeerd heb (en dan een uur of 6 maximaal), dan ben ik echt geestelijk op. En zo moe dat de lettertjes op een gegeven moment voor mijn ogen dansen. En dan ben ik niet eens 'student' in de zin van: lid van de studentenvereniging, die uitgaat. Ik denk niet dat je 'efficiënt' informatie aan het opnemen bent als je de hele dag met je hoofd boven de boeken zit.
En dan het financiële aspect. Je krijgt inderdaad een beurs. En met enige mazzel een aanvullende beurs. Met veel geluk kun je daarvan je huur, je verzekeringen, telefoonrekeningen etc. en wat eten van betalen. Maar kleding en boeken (die al gauw 50 euro per stuk kosten, en je moet altijd de nieuwste druk), dat lukt al vaak niet meer. In dit verhaal mist 'collegegeld', want dat wordt vaak door de ouders betaald. Het collegegeld in 1999 was 1.500 gulden ongeveer. Tegenwoordig is het 1.519 euro per jaar.
Dus wat gebeurt er? Je zoekt een bijbaantje voor maximaal 10 uur per week, zodat je iets van 200 euro extra per maand kunt verdienen. En daar kun je dan een keer kleren voor kopen, en boeken voor je studie, of een keer een avondje uit, ter ontspanning. Dus als je dan ook nog 'gemiddeld' 29 uur per week studeert dan doe je het netjes. Maar dat moet kennelijk nog meer?
Ik wens het CDA er veel succes mee. Ik wil alleen wel even weten of ik dan ook automatisch in aanmerking kom voor een WAO-uitkering als ik klaar ben met mijn studie. Want de kans is groot dat ik helemaal afgedraaid ben en geestelijk zo moe, dat ik eerst een jaar op verhaal moet komen (accu opladen) voordat ik aan het arbeidsproces kan deelnemen...
