quote:
elle schreef op 15 oktober 2006 om 21:52:Dit boek heeft dit jaar de NS publieksprijs gewonnen. Op zich terecht: het is het debuut van Kluun, vlot geschreven, grappig, vernieuwende eigen stijl, en het overdondert de lezer.
Niet dat ik het inhoudelijk een fantastisch boek vind. De schrijver huldigt duidelijk een heel andere moraal als ik. Standpunt van de schrijver: monofobie is niet fout, buitenechtelijke spelletjes zijn dus prima. Wat een leegheid in het bestaan van de hoofdrolspeler! Het boek is semi-autobiografisch, en kennelijk bestaat het dat het leven van mensen echt zo leeg kan zijn. Uiteraard wist ik dat al wel (je hoort er regelmatig tegen gewaarschuwd worden vanaf de kansel), maar dit boek vond ik toch erg confronterend.
Wat ik ook wel verontrustend is, is de kritiekloosheid van allerlei niet-christenen. Ik had verwacht dat de losbandige levensstijl toch wat weerstand op zou roepen. Dat lijkt niet zo: voor zover het weerstand oproept, beperkt het zich tot weerstand tegen overspel-terwijl-je-eigen-vrouw-doodziek-thuis-ligt.
Meer mensen die dit herkennen?
Ik heb het boek niet gelezen, dus daarover heb ik geen mening. Ik heb er wel voldoende over gelezen, van de auteur zelf gehoord, etc., om te weten dat dit boek niet hoog op mijn leeslijst komt te staan. Maar niet vanwege het kritiekloze hedonisme, meer vanwege de literaire kwaliteit. Ik heb al met al gewoon niet de indruk dat dit boek me meer dan een uur gaat boeien.
Wat betreft het hedonisme: ik vind het eigenlijk zeker zo confronterend dat er blijkbaar nog steeds hoog opgeleide, intelligente mensen, midden in het leven staand, zijn te vinden die daardoor verrast worden. Ik ben er volstrekt van overtuigd dat we in eeuwen van totale duisternis leven. Sinds het heldere licht van de middeleeuwen is gedoofd, en de moderniteit zijn aanvang nam, is de beweging op gang gekomen die dan nu blijkbaar ook geuit wordt door Kluun. Ja, ik zie dat hedonisme, en ik zie de leegte. Maar ik zie die al veel langer, en veel meer doorgedrongen tot in de haarvaten van onze maatschappij, van het denken, en van het oordeel over eigen en andermans handelen. We vermoorden ongeboren kinderen bij de duizenden omdat ze op welke manier dan ook niet voldoen aan particuliere wensen. We vermoorden bejaarden, zieken en gehandicapten, en noemen dat "de mooie dood", omdat ze op welke manier dan ook niet voldoen aan particuliere wensen. De mens infantiliseert in enorm tempo, homo ludens domineert de wereld, en doet dat over de ruggen van kindslaven, sexslavinnen, van iedereen die de pech heeft op de verkeerde plek geboren te zijn. Wie niet voor ons is, is tegen ons en wordt overhoop geknald. Als enkele duizenden van "ons" omkomen bij een aanslag, dan doden we tienduizenden, honderdduizenden van "hun", of die slachtoffers nu enige vorm van schuld hadden of niet. We wisselen allianties, alsof '1984' onze realiteit is. En lees '1984' eens, en vergeet wat iedereen je geleerd heeft, dat dat een boek over communisme en fascisme is, en herken er de wereld om je heen in.
Je ziet leegte in het hedonisme? Mogelijk. Maar ik zie niet minder leegte in jongelui die zichzelf moed inzingen en zichzelf de liefde van God toedichten, als afwisseling van een verder prachtige carriere. Geen verworvenheid van het seculiere, hedonistische humanisme, of we kennen er wel een christelijke variant op.
