Omdat er hoewel ik natuurlijk naar antwoorden zoek, ook weer allerlei vragen bij mij omhoog komen, vat ik maar eerst even samen waar we op uitgekomen zijn:
Schatten in de hemel verzamelen heeft dus alles te maken met de liefde van Jezus.
En ook wat wij gedaan hebben uit liefde voor Hem.
Het zoeken van het Koninkrijk van God, inderdaad een bekende tekst.
Dat heeft natuurlijk ook alles daarmee te maken.
Wij kunnen dus schatten verzamelen in de hemel.
Wat wij hier gedaan hebben uit liefde voor Jezus zal blijven bestaan.
Dat kan ook benoemd worden als de dingen die wij op het goede fundament gebouwd hebben.
Er is ook sprake van loon ontvangen in de hemel voor werken die goed waren.
Als het gaat om onze persoonlijkheid kunnen we zeggen dat God hier al iets daarmee kan beginnen (als wij ons wedergeboren laten worden) wat in de hemel vervolmaakt zal worden.
Dus is er als je het zo zegt, al wel iets hier op aarde wat bij ons hoort, wat wij ook meenemen.
Ik las ook nog dit bekende gedeelte in Lucas 12
quote:
22 En Hij zeide tot zijn discipelen: Daarom zeg Ik u: Weest niet bezorgd over uw leven, wat gij zult eten of over uw lichaam, waarmede gij u zult kleden. 23 Want het leven is meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding. 24 Let op de raven, zij zaaien niet en zij maaien niet, zij hebben geen voorraadkamer of schuur, en toch voedt God ze. Hoe ver gaat gij de vogelen te boven! 25 Wie van u kan door bezorgd te zijn een el aan zijn lengte toevoegen? 26 Indien gij dan zelfs het geringste niet kunt, wat zult gij u bezorgd maken om het overige? 27 Let op de leliën, hoe zij spinnen noch weven, en Ik zeg u, dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet bekleed was als een van deze. 28 Indien nu God het gras op het veld, dat er heden is en morgen in de oven geworpen wordt, zó bekleedt, hoeveel te meer u, kleingelovigen? 29 En gij, zoekt niet wat gij eten of drinken zult en weest niet verontrust, 30 want naar al deze dingen gaat het zoeken van de volken der wereld uit. Doch uw Vader weet, dat gij deze dingen behoeft. 31 Maar zoekt zijn Koninkrijk, en die dingen zullen u bovendien geschonken worden.
wat mij terugbrengt bij de gedachten die ik had toen ik met dit topic begon.
Ik ben een mens die zoals iedereen gaven heeft ontvangen. Wat doe ik hiermee? Want iedereen kan met zijn gaven nog zoveel kanten op. Je moet zoveel keuzen maken. Soms leef ik wel in de trant van: doe wat je hand vindt om te doen. Maar vaak sta ik voor mijn gevoel ook op kruispunten maar wat om me heen te kijken: welke kant zal ik opgaan? En ben ik tegelijk ook wat bang dat ik door besluiteloosheid mijn tijd verdoe en kansen laat liggen.
Wat mij toen ineens hielp was te bedenken dat als ik kijk naar hoe ikzelf verander in het leven door allerlei ervaringen (ik ga er dan vanuit dat God met al die ervaringen te maken heeft, terwijl het toch ervaringen in dit aardse leven zijn) dat ik dan veel minder bang hoef te zijn voor ‘doelloosheid’ dan als ik naar ‘tastbare’ resultaten kijk van mijn werken.
En ik vroeg mij toen af of ik hier ook verband zou kunnen zien met de manier waarop je schatten kunt verzamelen volgens de tekst in Lucas 12.
Wat ik nu denk (ook nav de reakties) is dat ik dan wel gevaar loop het onderscheid niet te zien tussen jezelf ontwikkelen ‘om jezelf’, waarbij je het ook helemaal zelf moet doen en je eigenlijk net zo ‘bezorgd’ bezig bent als degenen in de tekst hierboven die zoeken naar de meest basale aardse dingen
en een ontwikkeling van jezelf die te maken heeft met het zoeken van het Koninkrijk van God.
Dingen doen uit liefde voor Jezus, het zoeken van het Koninkrijk van God, het is aan de ene kant niet zo moeilijk om dat in te vullen. Het is God liefhebben en Hem dus gehoorzamen en je naaste liefhebben en zoveel mogelijk voor je naaste doen wat ten goede van je naaste is.
Ik vraag me echt af waarom ik nou zo in elkaar zit dat ik verder nog moeilijk doe...
Misschien omdat ik juist omdat ik zoveel twijfel over welke wegen ik in zal slaan (omdat ik er vaak zoveel zie) ik graag een beetje bevestiging ervaar in de rechtvaardiging van mijn doelen. Als ik schilder gebruik ik mijn gave die ik van God ontvangen heb. Dat doe ik soms omdat ik gewoon wil laten zien hoe goed ik ben, maar ik wil het ook graag doen uit liefde voor God en bewondering voor zijn schepping. Ik zie ook zijn liefde in de schepping. Dus ik kan mij daarop richten en dat zien als (een onderdeel) van mijn zoeken van zijn Koninkrijk. Maar ik merk dat ik er soms toch ook weer krampachtig mee omga. Dan wil ik in mijn ‘werken’ het bewijs dat ik niet doelloos bezig ben hier op aarde. Terwijl ik dat ‘gerust’ aan God over mag laten. Ik voel mij minder krampachtig als ik mij in al mijn ervaringen (waaronder schilderen, maar ook er voor anderen zijn of gewoon genieten van wat God geeft) kijk naar hoe ik zelf daardoor verander als een soort ‘bewijs’ van het niet doelloos bezig zijn op aarde.
Omdat ik weet dat je ook op een verkeerde manier gericht kunt zijn op je eigen ontwikkeling, probeer ik te bekijken of het ook op een goede manier kan.
Misschien brengt deze vraag mij verder: ervaren wij nu al iets van die schatten in de hemel?
Ik ga er zeker wel vanuit dat het straks nog één grote verrassing zal zijn.
Maar iets van de aard van de heerlijkheid van die schatten kunnen wij dat al ervaren?
En als dat kan, is het dan mogelijk dat je het beginsel van die roestvrije schatten ook kunt ervaren door te kijken naar hoe je in dit leven verandert?
Het antwoord zou kunnen zijn: als je kijkt naar Jezus in jouw leven. Want Hij is eigenlijk de inhoud van die schat. Of omgekeerd: alle schatten zitten eigenlijk in Hem verborgen. Dan nog is mijn vraag: kunnen en mogen wij dat bij onszelf dan ook min of meer concreet aanwijzen?
Pfff wat moeilijk allemaal om onder woorden te brengen.
