Het gaat niet om de antwoorden, maar om de vragen ....

[Liudger]

Deze zin hangt me na hem zo'n 20 jaar gehoord te hebben, de keel uit. Met name in de kerk.

Vragen belangrijk, ok. Vaak genoeg wordt deze zin gebezigd omdat men het antwoord niet weet en geen zin heeft om dat op te biechten. En antwoorden zijn wel degelijk belangrijk. Zonder antwoorden, geen keuzen, geen handelen.

Het zou best eens kunnen zijn dat als je maar eeuwig tussen de antwoorden op een vraag blijft twijfelen, je nooit aan de volgende vraag toekomt? Pas als je een antwoord kiest, krijg je een volgende vraag.

Komt dit iemand bekend voor?

[Pooh]

Ik heb de hele zin nog nooit gehoord, maar zo op 't eerste gezicht lijkt hij me ook belachelijk. Je stelt geen vragen om er geen antwoord op te krijgen. Dan zou ik liever zeggen: 'het gaat niet om het antwoord, maar om de weg naar het antwoord'.

[grondig christelijk]

quote:

Pooh schreef op 27 januari 2007 om 00:06:
Ik heb de hele zin nog nooit gehoord, maar zo op 't eerste gezicht lijkt hij me ook belachelijk. Je stelt geen vragen om er geen antwoord op te krijgen. Dan zou ik liever zeggen: 'het gaat niet om het antwoord, maar om de weg naar het antwoord'.

misschien zijn er wel geen sluitende antwoorden op die vragen en is dit dan het antwoord.
Ligt er aan wat voor vraag het is. Wie weet hebben we hier een antwoord.

Met geen antwoord dus geen keuze. Als dat om geloof gaat is het ernstig te noemen.
Misschien hinder je dan wel om mensen bij of tot Christus te laten komen.

[Priscilla en Aquila]

En welke vragen stel je den....
Wordt dat ook vaag gelaten?
Als het alleen maar om vragen stellen gaat, blijft je steken in vaag gedoe.

Maar herken het wel.

[Laodicea]

quote:

Liudger schreef op 27 januari 2007 om 00:02:
Deze zin hangt me na hem zo'n 20 jaar gehoord te hebben, de keel uit. Met name in de kerk.

Vragen belangrijk, ok. Vaak genoeg wordt deze zin gebezigd omdat men het antwoord niet weet en geen zin heeft om dat op te biechten. En antwoorden zijn wel degelijk belangrijk. Zonder antwoorden, geen keuzen, geen handelen.

Het zou best eens kunnen zijn dat als je maar eeuwig tussen de antwoorden op een vraag blijft twijfelen, je nooit aan de volgende vraag toekomt? Pas als je een antwoord kiest, krijg je een volgende vraag.

Komt dit iemand bekend voor?

Irritant is dat inderdaad, kunstmatig geconditioneerd agnosticisme.

[Nunc]

quote:

Liudger schreef op 27 januari 2007 om 00:02:
Deze zin hangt me na hem zo'n 20 jaar gehoord te hebben, de keel uit. Met name in de kerk.

Vragen belangrijk, ok. Vaak genoeg wordt deze zin gebezigd omdat men het antwoord niet weet en geen zin heeft om dat op te biechten. En antwoorden zijn wel degelijk belangrijk. Zonder antwoorden, geen keuzen, geen handelen.

Het zou best eens kunnen zijn dat als je maar eeuwig tussen de antwoorden op een vraag blijft twijfelen, je nooit aan de volgende vraag toekomt? Pas als je een antwoord kiest, krijg je een volgende vraag.

Komt dit iemand bekend voor?

niet alleen irritant, maar ook gewoon postmodernistische onzin. Ongetwijfeld zullen er wel eens vragen zijn waarop geen antwoord is, maar normaal gesproken is deze zin gewoon een excuus om niet orthodox te hoeven geloven.

Waar het op neerkomt is dat je een climaat creëert waarin iedereen zelf maar moet weten wat hij gelooft of niet (want het gaat om de vragen stellen, niet om de antwoorden). Precies wat remonstrantse gemeentes ook doen: een verzameling 'zoekers' vormen, die allemaal een idee hebben over hoe God wel of niet is. Dat is precies het omgekeerde van wat de Kerk is, namelijk de verzameling van mensen die door God samengevoegd is, omdat God hen ontmoet heeft, binnengebracht heeft.

[wateengedoe2]

quote:

Liudger schreef op 27 januari 2007 om 00:02:
Het zou best eens kunnen zijn dat als je maar eeuwig tussen de antwoorden op een vraag blijft twijfelen, je nooit aan de volgende vraag toekomt? Pas als je een antwoord kiest, krijg je een volgende vraag.

Komt dit iemand bekend voor?

Mij, op dit moment, zeer bekend. Althans, niet de kreet uit de topictitel (gelukkig), maar de conclusie die jij trekt. Ik had en heb heel wat vragen in mijn leven en ik heb zojuist weer op één van die belangrijke vragen een antwoord gekregen. En nu weer verder, dan kan het best zijn dat ik na kortere of langere tijd weer tegen een nieuwe vraag aanloop, maar daarop moet dan ook een antwoord komen, iessesiempel.

[Aafke]

Allereerst... wat fijn om je hier weer eens te zien.  

quote:

Liudger schreef op 27 januari 2007 om 00:02:
Deze zin hangt me na hem zo'n 20 jaar gehoord te hebben, de keel uit. Met name in de kerk.

Vragen belangrijk, ok. Vaak genoeg wordt deze zin gebezigd omdat men het antwoord niet weet en geen zin heeft om dat op te biechten. En antwoorden zijn wel degelijk belangrijk. Zonder antwoorden, geen keuzen, geen handelen.

Het zou best eens kunnen zijn dat als je maar eeuwig tussen de antwoorden op een vraag blijft twijfelen, je nooit aan de volgende vraag toekomt? Pas als je een antwoord kiest, krijg je een volgende vraag.

Komt dit iemand bekend voor?

Op zich niet de topic-titel an-sich.. wel de intentie ervan.

Het idee dat je sommige vragen "niet" mocht stellen omdat er geen antwoorden op zouden zijn. Gewoon "doodsimpel" geloven wat er in de Bijbel staat en "kop in het zand".
O jah, het vragen stellen leverde wel gesprek op maar dat was het dan ook wel.. meer niet. Op een gegeven moment stop je gewoon met vragen stellen.. totdat... (het internet in mijn leventje kwam, maar goed.. dat is een persoonlijke ervaring.. )

[Liudger]

Interessant dat het een aantal onder jullie niet bekend voorkomt - de rot is nog niet overal doorgedrongen    .

Nunc legt denk ik de vinger op de zere plek - het is een typic post-modernistische benadering, waarin alles relatief is.

Er zit echter denk ik ook een andere component aan - het voorkomen binnen een gemeente van mensen met heel verschillende opvattingen, die elkaar niet willen verketteren, geen scheuring willen veroorzaken, ondanks alles toch eenheid willen bewaren. En dus niet willen doorvragen en in gesprek tot conclusies durven te komen. Het leidt wel tot een kerk die verlamd in de samenleving staat.

Een derde factor is dat terwijl de Bijbel vroeger op een onaantastbaar voetstuk stond, het wetenschappelijk bijbelonderzoek van Reimarus tot het Jesus Seminar in de ogen van de massa een beeld van de Bijbel heeft achtergelaten als volstrekt onbetrouwbaar.  Waar in een vroeger klimaat de Bijbel vergelijkbaar was met Ijsselmeer ijs zo sterk dat je er met de auto overkon, durven velen nu nauwelijks de voet te zetten op wat velen zien als een stel losse, verraderlijke schotsen. Als je denkt toch geen eenduidig antwoord te krijgen, werkt de suggestie dat de vraag belangrijker is geruststellend.

quote:

Aafke schreef op 27 januari 2007 om 11:29:
Allereerst... wat fijn om je hier weer eens te zien.  

Dank je, het doet mij ook plezier.

quote:

Op zich niet de topic-titel an-sich.. wel de intentie ervan.

Het idee dat je sommige vragen "niet" mocht stellen omdat er geen antwoorden op zouden zijn. Gewoon "doodsimpel" geloven wat er in de Bijbel staat en "kop in het zand".
O jah, het vragen stellen leverde wel gesprek op maar dat was het dan ook wel.. meer niet. Op een gegeven moment stop je gewoon met vragen stellen.. totdat... (het internet in mijn leventje kwam, maar goed.. dat is een persoonlijke ervaring.. )

Dit houdt denk ik verband met die derde factor die ik noemde: het bewustzijn dat er vragen zijn waar in het bestaande kader geen antwoorden op zijn,  niet durven te vertrouwen dat er antwoorden zijn en dan zichzelf geruststellen dat het hebben van vragen, niet het hebben van antwoorden, een teken van wijsheid is.

[Nunc]

quote:

Liudger schreef op 27 januari 2007 om 13:30:
Interessant dat het een aantal onder jullie niet bekend voorkomt - de rot is nog niet overal doorgedrongen    .

Nunc legt denk ik de vinger op de zere plek - het is een typic post-modernistische benadering, waarin alles relatief is.

dank je. Doe ik graag  

quote:

Er zit echter denk ik ook een andere component aan - het voorkomen binnen een gemeente van mensen met heel verschillende opvattingen, die elkaar niet willen verketteren, geen scheuring willen veroorzaken, ondanks alles toch eenheid willen bewaren. En dus niet willen doorvragen en in gesprek tot conclusies durven te komen. Het leidt wel tot een kerk die verlamd in de samenleving staat.

wat je hier beschrijft is uiteindelijk ook gewoon heel postmodernistisch hoor. Denk maar aan al die politiek-correcte bijbelgeleerden die je keer op keer ziet opdraven (bv. bij Judas-evangelie, Maria Magdalena-evangelie, Thomas, etc) en die je dan vertellen dat het vroege christendom uiteraard veel pluriformer was, en dat er toen nog geen indelingen bestonden van 'goed' of 'ketters'. De wens is de vader van de gedachte.

quote:

Een derde factor is dat terwijl de Bijbel vroeger op een onaantastbaar voetstuk stond, het wetenschappelijk bijbelonderzoek van Reimarus tot het Jesus Seminar in de ogen van de massa een beeld van de Bijbel heeft achtergelaten als volstrekt onbetrouwbaar.  Waar in een vroeger klimaat de Bijbel vergelijkbaar was met Ijsselmeer ijs zo sterk dat je er met de auto overkon, durven velen nu nauwelijks de voet te zetten op wat velen zien als een stel losse, verraderlijke schotsen. Als je denkt toch geen eenduidig antwoord te krijgen, werkt de suggestie dat de vraag belangrijker is geruststellend.

interessant punt. Dit is dan weer niet zozeer schuld van het postmodernisme, alswel een 'postmodernistische' 'oplossing' op een modernistisch probleem. Het modernisme/verlichtingsdenken heeft aardig aan de weg getimmerd mbt het afbreken van de bijbel, en zeggen dat de vraag belangrijker is, is m.i. (in dat kader) slechts een anti-modernistische reactie.

[Liudger]

quote:

Nunc schreef op 27 januari 2007 om 13:59:
interessant punt. Dit is dan weer niet zozeer schuld van het postmodernisme, alswel een 'postmodernistische' 'oplossing' op een modernistisch probleem. Het modernisme/verlichtingsdenken heeft aardig aan de weg getimmerd mbt het afbreken van de bijbel, en zeggen dat de vraag belangrijker is, is m.i. (in dat kader) slechts een anti-modernistische reactie.

Misschien kun je zeggen dat zo'n reactie perfect in het verlengde ligt van Bultman's onderscheid tussen de 'Jesus of history' en de 'Christ of faith', en zijn terugdeinzen voor het onderzoeken van de eerste, en concentratie op de tweede.

Het mooie is dat huidig wetenschappelijk bijbelonderzoek de scepsis over de mogelijkheden de 'Jesus of History' te onderzoeken steeds meer aan het verlaten is, en dat daarom de oplossing van Bultmann steeds minder nodig of zinvol schijnt.

[clifford Gilberto]

quote:

niet alleen irritant, maar ook gewoon postmodernistische onzin. Ongetwijfeld zullen er wel eens vragen zijn waarop geen antwoord is, maar normaal gesproken is deze zin gewoon een excuus om niet orthodox te hoeven geloven.

Waar het op neerkomt is dat je een climaat creëert waarin iedereen zelf maar moet weten wat hij gelooft of niet (want het gaat om de vragen stellen, niet om de antwoorden). Precies wat remonstrantse gemeentes ook doen: een verzameling 'zoekers' vormen, die allemaal een idee hebben over hoe God wel of niet is. Dat is precies het omgekeerde van wat de Kerk is, namelijk de verzameling van mensen die door God samengevoegd is, omdat God hen ontmoet heeft, binnengebracht heeft.

Ik spit met regelmaat dit forum even door. . .  op een of andere manier bleef deze discussie in mijn hoofd hangen, vandaar toch een reactie.


Wat bij mij bleef was de houding die uit antwoorden naar voren kwam n.a.v. bovenstaande quote.

Allereerst de irritatie. Niet dat irritatie verkeerd is, meer het gevolg. Geen tijd om werkelijk tijd te nemen voor de vragen. Achter vragen kan ik mij verschuilen, maar sommige vragen zijn ook een stuk kwetsbaarheid. Daarnaast kunnen vragen juist helpen om to the point te komen, welke vraag is het belangrijkst?

Een voorbeeld. Afgelopen zomer sprak ik met een Fransman.  Hij was speciaal naar Amsterdam gekomen om Rembrandt vs Carvaggio. Allerlei vragen over het Nederlandse Calvinisme, Italiaanse Katholicisme, schilderijen. We gingen een aantal schilderijen langs en stelden alleenvragen aan elkaar. We hebben zelfs naar elkaar uitgesproken dat de vragen het belagrijkste waren. Uiteindelijke kwamen we uit bij een schilderij van Rembrandt.
Een jongen die studeert en in de verte staart. Ik stelde vraag. Kan iemand de eeuwigheid bestuderen? Dit was uiteindelijk DE vraag. We hebben hier de hele avond verder over gepraat. . . zinloos?


Wat mij nog meer opvalt aan de bovenstaande quote is dat het generaliserend is. Het verwijten van een post-modernistische levenshouding. Er wordt m.i. geprojecteerd op "zoekers". De vraag die bij mij rijst is hoe wij tegen zoekers aankijken die bij onze gemeenten binnenstappen. Zit iemand te wachten op onze vooroordelen? En kan juist het vragen niet meer openheid bieden ipv modernistisch debateren? Wederom, neem de tijd. . .


Als laaste: " .... wat de Kerk is, namelijk de verzameling van mensen die door God samengevoegd is, omdat God hen ontmoet heeft, binnengebracht heeft...."

Hou dit vast, mooi verwoord. Maar ook hierin blijft m.i. een ieder van tijd tot tijd vragen hebben. Een vriendin van mij had een stuk grond gehad. Ze wil daar een klooster op stichten.  Tijdens haar voorbereidingen bleek, enkele weken terug, dat de eigenaar opeens het land wil verkopen. Ik ken haar als iemand die een rotsvast vertrouwen in God heeft. Wekenlang heeft ze God de vraag gesteld hoe ze verder moest. Vandaag mailde ze dat ze een antwoord had toen ze in de Bijbel aan het lezen was. Dit was geen kant en klaar antwoord, meer een richting. Een aantal opties en mogelijkheden.
Maar goed, misshcien is dit voorbeeld ook een treffend voorbeeld. Vanuit het post-modern denkbeeld is iemand onderweg . . .

Misschien moeten we het bovenstaande "binnenbrengen" minder letterlijk nemen. Misschien helpen de vragen om richting te krijgen, de boel vlot te trekken . . of ben ik nu te vaag?