advies en gebed gevraagd relatieprobleem

[alyssa]

Hallo allemaal,

momenteel zit ik in een vreselijke situatie, mijn man heeft me een paar dagen terug bekend al een tijd niet meer van me te houden zoals dat hoort tussen man en vrouw, ook heeft hij aangegeven kort geleden met een andere vrouw contact te hebben gehad per telefoon en email, dit heeft hij echter afgekapt vanwege mij. We waren ironisch genoeg net verleden maand 12,5 jaar getrouwd......waarvan een hele tijd gelukkig, de laatste tijd merkte ik wel dat er wat aan de hand was, kon hem niet goed bereiken, heb er meerdere malen naar gevraagd, maar kreeg altijd als antwoord, nee er is niks, gewoon druk gehad.......dus zoiets had ik helemaal niet vermoed.

In eerste instantie stortte mijn wereld in, je moet weten wij werken ook samen (eigen bedrijf) hebben 3 kinderen en na zo'n bericht komt alles ineens wel op losse schroeven te staan, hij is verleden week een paar dagen weg gegaan om voor hem zelf na te denken hoe nu verder......tijdens deze dagen heeft hij bedacht, dat ie nog wel wat voor mij voelde, maar of dit genoeg is (momenteel leven we meer als vrienden en/of broer/zus) toch wil hij er alles aan doen het gevoel van eerder terug te krijgen. Intussen leven we wel samen in 1 huis samen met de kinderen, dit is erg moeilijk. Al met al is het een hele onzekere situatie voor mij. Ik bid me suf voor kracht om door te gaan in deze situatie (excuses voor de uitdrukking) maar trek het bijna niet meer, ik zou zo graag een aanwijzing van boven krijgen om welke weg te volgen in deze situatie, misschien zouden jullie mij advies kunnen geven:

moeten we bij elkaar blijven, uit elkaar de hulpverlening afwachten? kennen jullie soortgelijke gevallen en is dat goed gekomen? mijn verstand zegt we moeten er voor vechten en het een kans gunnen, uit elkaar kan altijd nog. ik houd nog steeds van hem ondanks zijn misstap, hij is ook steeds heel emotioneel, mijn verdriet grijpt ook hem aan.

Nu hebben wij reeds hulp aangevraagd bij de Driehoek, echter het intakegesprek is pas volgende week en dan volgt nog een adviesgesprek pas daarna starten de sessies waarschijnlijk zijn we dan ong. 4 weken verder en zo veel onzekerheid kan ik niet aan.... ook voor de kinderen zou ik graag willen dat het weer als vanouds wordt maar of dat realistisch is? Ik heb helemaal geen ervaring met psychologische zaken en weet dus niet of dit vaker voor komt.

Tegelijk met zijn gevoelens voor mij is ook zijn gevoel voor de Here afgenomen en ook dit is op dit moment nihil, dit komt er ook nog eens bij, hij wil niet samen bidden, kan dit niet, voelt zich vreselijk ook vanwege een gebeurtenis uit zijn verleden (heeft op zeer jonge leeftijd een ontucht gepleegd). later heeft hij de slachtoffers vergeving gevraagd en dit is ook wel goed gekomen, maar ook bij het verwerken hier van heeft hij nooit prof. hulp  gehad. Zou dit er ook nog wat mee te maken hebben? Omdat ik op het moment niet erg helder kan denken wil ik jullie het volgende verzoeken:

Als jullie enkel voor ons zouden bidden zou ik dat al op prijs stellen!!! maar als jullie mij een advies willen geven dan mag dat natuurlijk ook.

[E-line]

Uiteraard zal ik voor jullie bidden!
Weet je, aan de ene kant snap ik wel dat je denkt: heeft vechten wel zin? En heb ik daar wel de kracht voor?
Aan de andere kant denk ik dat je God ook mag vragen om kracht omdat je tóch probeert te doen wat Hij vraagt: trouw. En dan mag je Hem vragen om te zorgen dat je kan leven zoals Hij dat graag wil.
Ik heb niet zo heel veel ervaring met psychologische hulpverlening, maar ik ken wel voorbeelden van mesnen die daar heel veel aan gehad hebben. Soms ook als het eerst hopeloos leek. Geef niet te snel op!

[alyssa]

dank je, je bericht doet me goed, ik hoop dat zo de kracht van het gebed steeds groter mag worden.......

[dingo]

Vechten! Voor je kinderen, voor jezelf en voor je man. Hulpverlening is geen wondermiddel maar het kan wel degelijk helpen. Het kan inderdaad zijn dat het verleden je man achtervolgd wat een verklaring zou kunnen zijn voor zijn gedrag en (gebrek aan) gevoelsleven. (Overigens is een verklaring nog geen excuus.) Ja, ik ken soortgelijke gevallen en het kan met veel inzet en gebed best weer goedkomen, maar gemakkelijk zal het niet worden. Probeer overigens om ook nu intiem contact met elkaar te houden, een knuffel zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden.
Verder, wend je tot God, Hij zal inzicht en kracht geven en Hij zal je niet verlaten, ook niet als het moeilijk wordt.

[Zijnkind]

Alyssa, ook hier zal er meegebeden worden. Ik wil je veel sterkte en wijsheid toewensen.

Het is moeilijk om je advies te geven. Ik ken gevallen als dit waarbij het mis ging en ik ken gevallen die toch bij elkaar bleven. En ze zijn allemaal nogal verschillend in hun verhalen.
Je wordt momenteel keihard geconfronteerd met je ja-woord dat ook beloofde in tegenspoed trouw te blijven. Vooral omdat je man die belofte momenteel minder prioriteit lijkt te geven. Maar ik begreep dat hij daar al weer op terug aan het komen is. Hopelijk is dat ook echt zo. Hulpverlening kan daar meer duidelijkheid in geven. Ik zou je aanraden dat zeker aftewachten en je gevoelens voor hem niet te ver weg te laten zakken. Ik kan natuurlijk niet beoordelen hoe jullie leven gezamelijk is, maar tijdelijk uit elkaar gaan zou ik pas doen als andere zaken niet helpen. Meestal is dat toch niet goed voor de relatie. Maar ik ken ook een koppel dat na enkele maanden uit elkaar geleefd te hebben toch weer bij elkaar kwam. Soortgelijk verhaal als het jouwe. De man realiseerde zich bijtijds dat hij toch van zijn vrouw hield. Maar zijn geloof was zo goed als weg. Hun huwelijk is niet makkelijk nu maar ze gaan samen (met kids) verder.

Uit ervaring kan ik je vertellen dat scheiden alleen maar meer ellende geeft. Dat moet echt je allerlaatste optie zijn. Ook ivm jullie kinderen.

Even een vraag. Denk je dat de afname van gevoelens voor jou en voor God terug te voeren is op dat vergrijp uit zijn verleden? In dat geval heb je iig iets om je op te richten. Maar mogelijk zijn er meer redenen voor zijn crisis? Laat je niet afschrikken door de lange tijden bij de hulpverlening. Ik ken helaas ook voorbeelden waarbij het nog veel trager ging.

Nogmaals; sterkte en Gods steun!

[penguin1978]

quote:

alyssa schreef op 18 januari 2007 om 21:33:

Nu hebben wij reeds hulp aangevraagd bij de Driehoek, echter het intakegesprek is pas volgende week en dan volgt nog een adviesgesprek pas daarna starten de sessies waarschijnlijk zijn we dan ong. 4 weken verder en zo veel onzekerheid kan ik niet aan.... ook voor de kinderen zou ik graag willen dat het weer als vanouds wordt maar of dat realistisch is? Ik heb helemaal geen ervaring met psychologische zaken en weet dus niet of dit vaker voor komt.

Veel sterkte en wijsheid in deze moeilijke situatie, ook ik zal voor je bidden. Voor hulp kan ik je van harte het CHDM (www.chdm.nl) aanbevelen voor coachingsgesprekken, zij weten zich met deze problematiek ook goed raad. Als je mij mailt op het mailadres in mijn profiel, dan wil ik je vertellen wat de coaching in mijn leven heeft verandert en de manier waarop zij werken. Ik verwacht dat je al snel het 1e gesprek kan hebben met hun en er mogelijk in het 1e gesprek al word gewerkt aan herstel (en ik geloof oprecht als jij en jou man beiden herstel willen dat het mogelijk is met Gods hulp).

[alyssa]

bedankt allemaal voor jullie bemoedigende reacties, ik heb nu wel het gevoel goed bezig te zijn door hier (bij man en kinderen) te blijven......en af te wachten.

Zijnkind had een paar vragen:

ik heb geen idee of het verleden te maken heeft met de crisis, hij begon er wel over van de week, na er jaren niet over te hebben gesproken, ook is hij van mening dat we uit elkaar gegroeid zijn en dat kan ik ook niet ontkennen, is ook mijn schuld mee.....

Wij leven wel vreedzaam momenteel hoor, hij geeft heel veel om me, zegt hij steeds, hij voelt dat momenteel als vriendschap, i.pv. als geliefden we leven nu meer naast elkaar, als met elkaar als je begrijpt wat ik bedoel, toch er is hier geen ruzie ofzo (ook nooit geweest). hij doet hem vreselijk veel pijn om mij verdrietig te zien, dus hij zal me niet met opzet kwetsen ofzo (al heeft ie dat natuurlijk door zijn daden wel gedaan natuurlijk).

ik hoop zo je vraag een beetje beantwoord te hebben en nogmaals dank allemaal!!

[Priscilla en Aquila]

Dag alyssa,

Is het voor jullie wat om een Marriage Course te doen? Wij zijn laatst door vrienden meegevraagd bij  een afsluitende avond. Je eet eerst met elkaar, dan komt er een dvd met een onderwerp. Hierna ga je als koppel met elkaar in gesprek aan de hand van vragen.
Natuurlijk wordt het allemaal positief voorgesteld op zo'n avond; er werd een voorbeeld gegeven van een echtpaar wat uit elkaar zou maar dit nog drie maand uitstelde om de Marriage course te doen. Daarna wisten ze weer waarom ze elkaar ooit aardig hadden gevonden en konden de echtscheidingspapieren opbergen.
Het lijkt mij echt het proberen waard.
Je zit er in een rustige omgeving, gaat eerst samen eten en dan bepreek je een bepaald onderwerp wat aan de orde is. Het goede ervan isw dat je dan eens dingen benoemd waarover je eigenlijk nooit hebt nagedacht - of je dacht dat je het antwoord al wel wist maar het schijnt toch net iets anders te liggen.....
Dat hadden wij zelfs al bij het onderwerp wat op die afsluitende avond aan bod kwam.
Je had allebei een lijst met 20 begrippen zoals bv: veiligheid, complimenten, kadootjes, gesprekken, lichamelijke contact etc. waarbij jij moest aangeven welke drie begrippen jouw partner het belangrijkste vond in de relatie.
Zo krijg je een gesprek over hoe jij de ander ziet, en wat je denkt en de ander geeft aan of dat klopt en hoe het dan wel zit.

Normalitair als je iets bij de kop pakt, is dat vaak in een conflictsituatie waardoor he5t geprek moeilijker of helemaal niet loopt. Dat is hier dus niet zo. Je praat ergens over als het aan de beurt is.

Voor adressen:
http://www.alpha-cursus.nl/marriagecourse/cursusoverzicht/
(deze lijst is niet compleet - maar misschien kun je door iemand te bellen van de lijst, nog weer meer info krijgen)

[Anemino]

Ik zal je geen adviezen geven wat betreft uit elkaar gaan of niet.
Wel wil ik je iets vertellen over mijn eigen ervaringen, want een jaar geleden heb ik iets vergelijkbaar meegemaakt. Mijn partner en ik waren 13 jaar samen (ik reken dan vanaf de verkering, want wij waren niet getrouwd). Wij hebben 2 kinderen. Al jarenlang hadden we eigenlijk geen goede relatie meer. Mijn partner werd ook verliefd op een ander en dat is uiteindelijk de eerste aanzet geweest voor het besluit om uit elkaar te gaan. Die periode is emotioneel erg moeilijk geweest, maar vanaf het moment dat we daadwerkelijk gescheiden gingen wonen heb ik dat zelf ervaren als een bevrijding. Nu we ruim een jaar verder zijn ben ik zelfs van mening dat we veel eerder uit elkaar hadden moeten gaan.
Voor een deel zijn we bij elkaar gebleven voor de kinderen. Niet per definitie een verkeerde keuze, want doorgaans is scheiden niet goed voor kinderen. Ook bij ons zal de tijd het leren. Toch maak ik me daar momenteel niet veel zorgen om. De kinderen zijn graag bij mij en ook graag bij mijn ex. De verstandhouding met mijn ex is goed en ik zie haar een aantal keren per week bij het halen en brengen van de kinderen. Inmiddels hebben we allebei ook een andere partner, en ook daar kunnen onze kinderen goed mee opschieten.
Dus mocht je de beslissing nemen om uit elkaar te gaan, neem dan van mij aan dat dat niet het einde van de wereld is. Ik besef dat mijn nieuwe relatie flink heeft bijgedragen bij het wegebben van de pijn en het verdriet, maar zoals ik net al zei had ik vanaf het moment dat we gescheiden waren al wel het gevoel dat hoe goed was zo. Daarnaast zaten wij in de luxe positie dat het financieel ook allemaal te regelen viel en ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie is.

Veel sterkte en wijsheid toegewenst bij het nemen van een beslissing. En wat je ook doet, probeer koste wat kost op goede voet te blijven staan met de vader van je kinderen.

[Fotogravinnetje]

Alyssa,
Ik heb weliswaar nog geen ervaring met getrouwd zijn, maar vanuit de bijbel (en de praktijk) weet ik wel een paar richtlijnen. Niet makkelijk overigens....
Bij je huwelijk beloof je je partner én God dat je elkaar trouw zult blijven, óók in moeilijke tijden. Blijf dan ook trouw en herinner je partner aan de trouwbelofte (denk bijvoorbeeld aan psalm 15 : 4: Zijn eed breekt hij niet, al brengt het hem nadeel. Zoveel waarde hecht God aan een belofte!
Dat kun je niet alleen: vraag Gods hulp daarbij. Hij kan je ook hulp geven in de vorm van therapie, of zo'n cursus als waar P&A het over had.
Tegenwoordig lijkt men van het huwelijk het beeld te hebben dat je 100% van de tijd van elkaar houdt. Dat is gewoon onmogelijk. Wat wel een constante factor zou moeten zijn: je trouw, je vriendschap, het samen aan de relatie willen werken.
Veel niet-christelijke therapieën zijn vooral gericht op waar de cliënt zich het prettigst bij voelt. Als dat een scheiding is, dan moet je scheiden. Dat is imho in het licht van de bijbel een slecht uitgangspunt. Uitgangspunt moet volgens mij altijd zijn: hoe komen we uiteindelijk samen verder? De optie van een scheiding, die voor velen doodnormaal geworden lijkt te zijn, zou geen optie moeten zijn!
Ik wens je heel veel sterkte en Gods zegen toe

[alyssa]

hoi allemaal,

zoals ik al eerder aan gaf, ik houd van hem met heel mijn hart en wil niets liever dan getrouwd blijven met mijn grote liefde echter een echtgenoot die mij alleen vriendschap kan bieden, ik geloof ook niet dat dat is wat ik wil en ik ben het met je eens dat je ook moet zien naar wat de bijbel er van zegt en wat Gods plan is met ons gezin en dat is ook waarom ik voor christelijke hulpverlening heb gekozen.

Echter er is hier wel een soort van overspel (hij was toch verliefd op haar) aan de orde en ik ben wel van mening dat een scheiding in sommige gevallen dan wel geoorloofd is. Ook als zou blijken dat hij voorgoed afstand van de Here wil doen, kijk ik heb ook de verantwoording voor mijn kinderen, die hebben we samen en wat is in dat geval dan wijsheid, op goede voet zullen we altijd blijven, we zijn er niet op uit, nu niet en later niet om elkaar dwars te zitten of te jennen.

We hebben al afgesproken dat mocht het tot een scheiding komen, we sowieso op fietsafstand van elkaar blijven wonen, zodat de kinderen zo vaak als ze willen hun vader kunnen bezoeken. Financieel zijn er helemaal geen zorgen ook voor later niet, hij zal me nooit in de steek laten wat dat deel betreft.

over het algemeen ben ik het helemaal met jullie eens, echter mijn probleem is, dat de gedachtengang van mijn man op dit moment helemaal niet naar geestelijke adviezen staat, wou zelfs op het inschrijfformulier de naam van onze predikant niet vermelden, omdat zoals hij zelf zegt: "dat vlak van zijn problemen niet zijn prioriteit is", ik zelf heb juist ingevuld; dat ik het gevoel heb, dat als hij de Here terug vindt, het tussen ons ook wel weer goed komt, omdat ik verwacht dat hem dan de ogen wel weer open gaan.

Momenteel is hij helemaal vergeten hoe mooi wij het ooit hadden en dat hij ooit wel van me gehouden heeft, hij weet dat verstandelijk wel, maar kan dat gevoel niet oproepen. ik omschrijf het wat vreemd, maar vindt het erg moeilijk dit goed onder woorden te brengen.

Al met al een vreemde situatie om in te leven, vandaar dat ik ook vanavond een nachtje en morgen een dagje weg ga, even alleen om even mijn gedachten te ordenen en even te bekomen.

Ik hoop dat het mij dan allemaal wat helderder wordt en dat ik nieuwe kracht ontvangen mag om de komende weken te vechten voor wat dierbaar is; mijn huwelijk en mijn gezin!!!

nogmaals heel heel veel dank voor jullie steun!!!  Gebeden, adviezen, ervaringen en harten onder de riem blijven uiteraard welkom.....

Liefs Alyssa

[joepie]

quote:

alyssa schreef op 19 januari 2007 om 11:44:
hoi allemaal,

zoals ik al eerder aan gaf, ik houd van hem met heel mijn hart en wil niets liever dan getrouwd blijven met mijn grote liefde echter een echtgenoot die mij alleen vriendschap kan bieden, ik geloof ook niet dat dat is wat ik wil en ik ben het met je eens dat je ook moet zien naar wat de bijbel er van zegt en wat Gods plan is met ons gezin en dat is ook waarom ik voor christelijke hulpverlening heb gekozen.

Is het niet in ieder huwelijk zo dat er tijden zijn dat de liefde niet de boven hand heeft. Dat het soms lijkt alsof er alleen vriendschap is? Dat het dan belangrijk is om de trouw de laten zegen vieren. Wat dat houd trouwen in. Trouw zijn aan je belofte aan elkaar.
In voor en tegenspoed, in goede en kwade dagen.

quote:

alyssa schreef op 19 januari 2007 om 11:44:
Echter er is hier wel een soort van overspel (hij was toch verliefd op haar) aan de orde en ik ben wel van mening dat een scheiding in sommige gevallen dan wel geoorloofd is. Ook als zou blijken dat hij voorgoed afstand van de Here wil doen, kijk ik heb ook de verantwoording voor mijn kinderen, die hebben we samen en wat is in dat geval dan wijsheid, op goede voet zullen we altijd blijven, we zijn er niet op uit, nu niet en later niet om elkaar dwars te zitten of te jennen.

Ik zou aan een verliefdheid nu niet direct een soort van overspel hangen. We worden in ons leven vaker verliefd dan dat we durven toegeven. Ik in ieder geval wel, en ben nog steeds bij mijn man. En verliefd zijn is nog geen liefde of houden van. Hij is daar mee gestopt. Ik denk dat je voorzichtig moet zijn om te spreken van overspel. Ik zie dat hier namelijk helemaal niet.
Dus ook geen grond om te gaan scheiden.
Daarbij is het niet zo dat overspel een scheiding moet veroorzaken.
Juist omdat de één de ander daarin niet kan vergeven ( vanwege de hardigheid van ons hart] heeft Mozes scheidbrieven uitgeschreven, maar van den beginne is het niet zo geweest.

quote:

alyssa schreef op 19 januari 2007 om 11:44:
We hebben al afgesproken dat mocht het tot een scheiding komen, we sowieso op fietsafstand van elkaar blijven wonen, zodat de kinderen zo vaak als ze willen hun vader kunnen bezoeken. Financieel zijn er helemaal geen zorgen ook voor later niet, hij zal me nooit in de steek laten wat dat deel betreft.

Hierin ben ik van mening dat jullie al te ver gegaan zijn. Je kunt niet al iets afspreken over iets waarvan je uit moet gaan dat het niet gaat gebeuren.
Je wilt niet scheiden, maar eigenlijk doe je alsof je dat wel wilt.
Als je het niet wilt, dan praat je er ook niet met elkaar over hoe je dat dan zult gaan invullen.
Als je echt voor elkaar wilt gaan, dan geef je elkaar daarin ook de ruimte.
Als de ene partner op bepaalde momenten niet meer kan voelen wat er aan het begin van het huwelijk of in de verkerings tijd wel was, dan is het de taak van de andere partner om daarin geduldig te zijn. Kom de ander daarin tegemoet. Ga hem niet dwingen om "het" weer te voelen. Maar probeer juist in liefde naar de ander toe te zijn.
Geef hem de ruimte.
En ga vooral samen in therapie. Probeer weer terug te zoeken wat er wel was aan het begin.
Ga terug naar jullie basis.
Maar blijf vooral trouw aan jullie belofte: in voor en tegenspoed ....
Dat kunnen jullie nooit alleen, maar daarvoor zul je naar God moeten gaan.
En verwacht dan niet dat het gelijk wordt opgelost.
Misschien duurt het wel een hele tijd voor er weer gezegd kan worden: ik hou van jou !
Maar geef je huwelijk niet zomaar op.

Misschien moet je wel heel lang niets doen, niets verwachten en kun je heel lang er met hem niet over praten, moet je wel heel lang alleen maar geven zonder te ontvangen, maar als dat is wat God van je vraagt dan zou ik dat doen. Samen met God kun je over bergen springen. En duurt dat langer dan een paar weken, het zij zo.

[alyssa]

sorry dat ik het zeg maar ik vind je reactie erg kort door de bocht,

volgens mij heb je het niet helemaal begrepen, ik wil helemaal niet scheiden, mijn man denkt daar wel over na en vandaar dat we daar over gesproken hebben, dat vind ik zeker niet leuk om te doen, maar toch ik moet toch met hem blijven praten kan zulke gesprekken toch niet afkappen, daar komt bij dat je denk ik niet in de gaten hebt hoe verward of mensen in deze situatie zijn, je gedachten vliegen van hot naar her, ook vanwege de kinderen zullen we toch ook aan de toekomst blijven denken. Ik kan mijn partner niet met een touw hier vast binden, dit optie heb ik domweg niet. ik ben helemaal geen voorstander van echtscheiding en wil dat zeker niet!! en als je goed gelezen had had je dat geweten.

ik denk dat wat voor de een overspel is, dat voor de ander misschien wel aanvaardbaar is, maar wat ik heb gehoord en gelezen neigt wel naar overspel ook al is er lichamelijks niks gebeurd, dat is mijn mening.....

[joepie]

Geloof me, ik weet waar ik over praat.

En ik zou inderdaad een gesprek over dichtbij wonen e.d. niet met de ander willen bespreken als ik niet wilde scheiden.
Dan ben je al een stap te ver. Daar zou ik de ander op wijzen.
Laten we gewoon bij het begin beginnen en niet al vele stappen te ver gaan bespreken.
Die gesprekken komen wel als het echt aan de orde komt, waarvan jij in eerste instantie nog steeds niet uit gaat.

[AVee]

quote:

alyssa schreef op 19 januari 2007 om 11:44:
hoi allemaal,

zoals ik al eerder aan gaf, ik houd van hem met heel mijn hart en wil niets liever dan getrouwd blijven met mijn grote liefde echter een echtgenoot die mij alleen vriendschap kan bieden, ik geloof ook niet dat dat is wat ik wil en ik ben het met je eens dat je ook moet zien naar wat de bijbel er van zegt en wat Gods plan is met ons gezin en dat is ook waarom ik voor christelijke hulpverlening heb gekozen.

Echter er is hier wel een soort van overspel (hij was toch verliefd op haar) aan de orde en ik ben wel van mening dat een scheiding in sommige gevallen dan wel geoorloofd is.

Verliefdheid lijkt me op zichzelf nog geen overspel, sterker nog, je man heeft ondanks zijn verliefdheid zich toch aan zijn belofte van trouw gehouden. Er zijn heel wat mannen die daar minder moeilijk over gedaan zouden hebben. (Dat neemt wat er gebeurt is niet weg, maar bied wel ruimte voor herstel.)
Ik denk dat je ondanks alles dankbaar mag zijn dat je huwelijk ook in deze 'kwade dagen' nog stand houdt. Probeer vast te houden aan de belofte die je toen aan elkaar gedaan hebt, je meende het toch toen je die belofte deed?
Misschien is het goed om elkaar daar nog eens op te bevragen, het eens niet hebben over wat je nu voelt en vindt, maar over wat je toen beloofd hebt.

Daarmee zijn de problemen die er zijn natuurlijk niet zomaar verdwenen...

Ik vindt het moeilijk om een beetje in te schatten wat er precies aan de hand is, ik ken jullie niet en ken de situatie ook alleen maar uit wat ik denk te begrijpen van wat je schrijft. Ik ga toch proberen er wat over te zeggen, misschien heb je er wat aan, misschien zit ik er totaal naast.

quote:

alyssa schreef op 18 januari 2007 om 21:33:
Mijn man heeft me een paar dagen terug bekend al een tijd niet meer van me te houden zoals dat hoort tussen man en vrouw, ook heeft hij aangegeven kort geleden met een andere vrouw contact te hebben gehad per telefoon en email, dit heeft hij echter afgekapt vanwege mij. We waren ironisch genoeg net verleden maand 12,5 jaar getrouwd......waarvan een hele tijd gelukkig, de laatste tijd merkte ik wel dat er wat aan de hand was, kon hem niet goed bereiken, heb er meerdere malen naar gevraagd, maar kreeg altijd als antwoord, nee er is niks, gewoon druk gehad.......dus zoiets had ik helemaal niet vermoed.

In eerste instantie stortte mijn wereld in, je moet weten wij werken ook samen (eigen bedrijf) hebben 3 kinderen ...

Een eigen bedrijf, en een gezin met drie kinderen. Is het wellicht zo dat je man het inderdaad ook erg (te) druk gehad heeft? 'Nee, het gaat wel, 't is gewoon een beetje druk geweest' is typisch de reactie van iemand die oververmoeid is maar dat niet 'mag' zijn. Met een eigen bedrijf blijf je dan al snel maar door gaan en sommige mensen kunnen dat ook nog eens heel lang volhouden. Als het echt teveel wordt (burn-out heet dat als het erg genoeg is.)) ben je al snel kwetsbaarder voor een 'verliefdheid' die anders geen kans had gekregen. Heb ik het mis als ik vermoed dat die 'relatie' meer lichamelijk dan geestelijk was?
Als je terug kijkt op de afgelopen maanden (of jaren?), waar was je man dan mee bezig? Wat dat altijd maar druk zijn met iets dat 'moest' om vervolgens in de schaarse vrije tijd te moe zijn om nog andere dingen te gaan doen?
Serieus oververmoeid zijn is erg slecht voor het onderlinge contact en dus voor je relatie, maar maakt je ook langzaam aan emotioneel afgestompt. Op den duur ben je dan nergens meer enthousiast over, zelfs niet meer over de vrouw waar je mee getrouwd bent, alles wordt dat rationeel, omdat dat de enige manier is om overeind te blijven.

Nogmaals, het kan heel goed zijn dat ik er naast zit, maar een hoop van de andere dingen die je noemt en die ik tussen de regels door denk te lezen lijken wel in het plaatje te passen. (Niet alleen het contact met jou, maar ook het contact met God kwijt raken, nu al dingen proberen te 'managen' voor het geval dat er straks een scheiding komt, dingen je wel kunnen herinneren maar ze niet meer kunnen voelen, je problemen in verschillende prioriteiten indelen...)

quote:

moeten we bij elkaar blijven, uit elkaar de hulpverlening afwachten? kennen jullie soortgelijke gevallen en is dat goed gekomen? mijn verstand zegt we moeten er voor vechten en het een kans gunnen, uit elkaar kan altijd nog. ik houd nog steeds van hem ondanks zijn misstap, hij is ook steeds heel emotioneel, mijn verdriet grijpt ook hem aan.

Nu hebben wij reeds hulp aangevraagd bij de Driehoek, echter het intakegesprek is pas volgende week en dan volgt nog een adviesgesprek pas daarna starten de sessies waarschijnlijk zijn we dan ong. 4 weken verder en zo veel onzekerheid kan ik niet aan.... ook voor de kinderen zou ik graag willen dat het weer als vanouds wordt maar of dat realistisch is? Ik heb helemaal geen ervaring met psychologische zaken en weet dus niet of dit vaker voor komt.

Deze situatie is niet van de ene op de andere dag ontstaan, je kunt ook niet verwachten dat het van de ene op de andere dag voorbij is. Maar als je samen gelukkig bent geweest dan lijkt het me de moeite waard om te proberen elkaar er doorheen te slepen. Dat zal niet makkelijk zijn, maar er is geen enkele reden om te denken dat het onmogelijk is. Je geeft zelf al aan dat jullie een hoop 'goede dagen' samen gehad hebben, als jullie ook deze 'kwade dagen' samen door weten te komen kunnen er nog een heleboel goede dagen bij komen.

[q]Al met al een vreemde situatie om in te leven, vandaar dat ik ook vanavond een nachtje en morgen een dagje weg ga, even alleen om even mijn gedachten te ordenen en even te bekomen.

Ik hoop dat het mij dan allemaal wat helderder wordt en dat ik nieuwe kracht ontvangen mag om de komende weken te vechten voor wat dierbaar is; mijn huwelijk en mijn gezin!!!
[/quote]

Probeer vooral een beetje bij te komen en een beetje afstand te nemen. In een dagje al je gedachten weer op een rijtje willen hebben zou wel eens kunnen mislukken, je hoeft ook niet alles in de komende twee dagen al opgelost te hebben.

Sterkte, ook ik zal voor jullie bidden.

[Fotogravinnetje]

Alyssa,

hou alsjeblieft in gedachten dat verliefdheid vrijwel alleen iets fysieks is! Dat zijn hormonen die je gevoelens beïnvloeden en waar je op twee manieren kunt reageren: of er aan toegeven en degene die je trouw beloofd hebt alleen laten, of naar degene met wie je getrouwd bent toe gaan: ik ben verliefd geworden op een ander, maar ik had jou trouw beloofd. Wil je me helpen om over die verliefdheid voor de ander heen te komen? (Dus ook helpen bij het (tijdelijk) ontwijken van die 'nieuwe liefde'.) Ook als je verliefd op iemand anders wordt, heb je de keus: blijf ik trouw of niet?
Ik kan er niets aan doen als ik nu verliefd zou worden op een andere jongen, maar ondanks dat we nog niet getrouwd zijn, zou ik het wel als ontrouw jegens mijn vriend zien als ik om zulke oppervlakkige gevoelens (die best diep kunnen lijken!) onze relatie zou verbreken.
Ik denk dan ook dat het heel belangrijk is helder te krijgen van je echtgenoot hoeveel zijn trouwbelofte nog telt voor hem en of hij bereid is in jullie relatie te investeren. Want ik begrijp dat dat voor jou eigenlijk iets vanzelfsprekends is en dat vind ik hartstikke tof om te horen. Alleen lijkt het (vanuit jouw verhaal) alsof het voor hem niet zo vanzelfsprekend is. Maar je mag, ik denk zelfs MOET, hem op zijn trouwbelofte aanspreken. Of hij nu met God te maken wil hebben op dit moment of niet, hij heeft ook JOU wat beloofd wat hij waar moet zien te maken (anders had hij die belofte niet moeten geven, even heel cru gezegd)

[Bamboo]

quote:

alyssa schreef op 19 januari 2007 om 14:44:
sorry dat ik het zeg maar ik vind je reactie erg kort door de bocht,

volgens mij heb je het niet helemaal begrepen, ik wil helemaal niet scheiden, mijn man denkt daar wel over na en vandaar dat we daar over gesproken hebben, dat vind ik zeker niet leuk om te doen, maar toch ik moet toch met hem blijven praten kan zulke gesprekken toch niet afkappen, daar komt bij dat je denk ik niet in de gaten hebt hoe verward of mensen in deze situatie zijn, je gedachten vliegen van hot naar her, ook vanwege de kinderen zullen we toch ook aan de toekomst blijven denken. Ik kan mijn partner niet met een touw hier vast binden, dit optie heb ik domweg niet. ik ben helemaal geen voorstander van echtscheiding en wil dat zeker niet!! en als je goed gelezen had had je dat geweten.

ik denk dat wat voor de een overspel is, dat voor de ander misschien wel aanvaardbaar is, maar wat ik heb gehoord en gelezen neigt wel naar overspel ook al is er lichamelijks niks gebeurd, dat is mijn mening.....

Ik ben het met je eens alyssa.
Feitelijk sta je met je rug tegen de muur en kun je geen kant op.
Over overspel e.d......dat vind ik iets te ver gaan. Dat is iets wat hijzelf voor zichzelf moet bepalen.
Die andere dame waar hij 'verliefd' op werd kan niet ALLEEN de reden zijn voor het feit dat hij de toekomst met jou alleen vriendschappelijk ziet.
Zoals ik je verhaal goed gelezen heb kom ik tot de conclusie dat HIJ degene is die wil scheiden. MAAR ik denk om de verkeerde intentie. Ik denk dat hij zichzelf 'vrij' wil maken om daarna evt. weer contact te zoeken met die andere dame of wellicht op zoek te gaan naar een andere partner. Ik wil niet oordelen of veroordelen, maar ik vind dat als het niet om die 'verliefdheid' gaat hij wel wat eerder aan had mogen geven wat hem dan dwars zat.
Je houd niet van de 1 op de andere dag op met het houden van iemand. Dan is er meer aan de hand. Jij merkte dat ook en probeerde hem te 'openen' door hem ermee te confronteren {vragen wat er met hem is}. Tsja....als hij dan zegt dat ie dan gewoon moe is en dat ie het druk heeft doe jij in feite niets verkeerd. Hij LIEGT op dat moment tegen jou. Hij had toen contact met iemand anders. Zijn hart is dus verzwaard.
In een ander topic gaat het over of de duive wel of niet bestaat. Jouw verhaal zie ik als een voorbeeld. De duivel probeert jullie huwelijk kapot te maken. En naar het lijkt krijgt hij succes. Niet vanaf jou kant, maar vanaf de kant van jouw echtgenoot. Tevens heeft hij zoveel twijfel en troebele gedachten bij hem gezaaid dat hij zich ook min of meer van God af wend. AL is het maar een beetje.
In mijn profiel zie je mijn email adres. Als je behoefte hebt om met mij te mailen buiten dit forum om ben je van harte welkom. Wellicht dat ik nog iets meer aan je kan vertellen, omdat ik zowel in jouw schoenen heb gestaan als in de schoenen van je man.
Wellicht dat ik je wat meer kan vertellen over hoe hij zich voelt en je tips geven hoe je het het beste kunt benaderen.
Ik leef mee met je verdriet en ik zal ZEKER voor je bidden. En ook voor je man, want die heeft het het hartste nodig. Ik zal de heer vragen om hem te helpen zoals hij mij geholpen heeft. En jij....vertrouw op God...ook al zijn dit donkere depressieve dagen/weken voor je. Weet dat hij bij je is....altijd en ECHT naar je luisterd.

[alfasierra]

De reactie van Joepie van 14.33 is misschien wel kort door de bocht, hij slaat de spijker wel op de kop. Wie over een eventuele scheiding spreekt is het voortraject al voorbij.
Als jij dat niet bent, Alyssa, laat je daar dan niet naar toe manoeuvreren.
Ik ben bang dat de contacten tussen jouw man en de dame in kwestie verder zijn (geweest) dan hij wil toegeven. Ik kan me nauwelijks indenken dat je anders over een scheiding wilt praten! Maar misschien vergis ik me.
Mijn advies: Als je jullie huwelijk wilt redden is daar de inzet van beide partners voor nodig. Als hij zich niet maximaal wil inzetten zul je door hem steeds in gijzeling worden genomen. Wat te doen? Hem duidelijk maken dat je graag met hem verder wilt. Maar onder een voorwaarde: hij kiest met overetuiging voor jouw en jullie huwelijk. Dat moet onomwonden en zonder reserves uitgesproken worden.
De rol van het verleden kan misschien iets verklaren, het is beslist geen excuus. Het opvoeren van excuses (verleden, of misschien andere 'verklaringen') laten de oprechtheid voor zijn wil om het goed te krijgen verbleken. Maar bij alles: wees mild in je oordeel naar hem toe, maar onverzettelijk in jouw eigen standpunt.
Buiten dit alles: God houdt Zijn beloften gestand. Dat geeft hoop en moed. Wij (ik ook) hebben niet anders te doen dan onze beloften na te komen. En dat is soms heeeeel moeilijk. Het kan nog goed komen, en de relatie kan uiteindelijk beter worden dan die ooit is geweest. Maar alleen als jullie je er beiden tot het uiterste voor willen inzetten.
Ik wens je veel wijsheid en sterkte en liefdevol begrip in je omgeving toe. En ik zal voor jullie bidden.

[Zijnkind]

Hmmm...Dat zijn hoop aannames over de man in kwestie die je niet kunt weten en waar Alyssa ook niets aan heeft. Maar er rest natuurlijk wel de vraag waarom haar man niet kan vinden in het huwelijk wat hij nodig heeft. Wat dat ook maar moge zijn. En daarom raad ik (en anderen) aan om toch vooral die relatietheraphie in te gaan.  Problemen uit het verleden, drukte van de zaak, botsingen tussen de echtelieden....het kan van alles zijn. Herstel is alleen mogelijk als daar openheid over komt. Over beider aandeel. Daar moet je beiden dan wel bereid toe zijn.

Een ander belangrijk punt lijkt me dat Alyssa niet met geloofsargumenten hoeft aan te komen bij haar man. Tenminste, als ik goed begrepen heb dat God hem niet zoveel meer zegt. Dat maakt een aantal adviezen moeilijker uitvoerbaar. En toch...de bijbel vermeldt dat zelfs een compleet ongelovige partner behouden kan blijven omwille van de gelovige echtgeno(o)t(e). En als wordt gezegd dat Gods hulp nodig is, dan kan dat ook zijn omwille van 1 ipv van beide. Maar ideaal is het uiteraard niet.

Praten over scheiding is in mijn ervaring het begin van het einde. Ik wil mijn huwelijk echter niet als voorbeeld nemen. Net zo min als mijn ervaringen als gescheiden vader. Je kent mijn advies om de scheiding als allerlaatste optie te overwegen en dat zeg ik niet voor niets. Maar anderen hebben andere ervaringen.

De kwestie overspel is nogal lastig. Toen mijn ex weg was voelde ik me nog steeds gebonden aan de trouwbelofte. Velen vonden het al een soort geestelijk overspel maar zover ben ik zelf nooit gegaan. Wel was duidelijk de belofte gebroken. Maar pas sinds ze een nieuwe partner heeft, is het voor mij definitief gebroken. En ja, overspel is eigenlijk niet een reden om je partner te verlaten als die weer met je verder wil. Vergeving is mogelijk. Niet makkelijk.

Kinderen hebben het er moeilijk mee. Die van mij waren erg jong tijdens de scheiding en hebben het niet meegekregen. Nu proberen ze een beetje te reconstrueren wat er gebeurd is. Dat brengt het probleem mee dat ze gaan beseffen dat de ene ouder de ander pijn heeft gedaan. En mijn ex is 140 km verderop gaan wonen wat nog meer problemen geeft. Maar goed, ze zijn gelukkig nog steeds blij met beide ouders en de weekenden die ik nog met ze kan doorbrengen zijn me meer waard dan wat dan ook. Maar het had heel anders kunnen zijn...

[elle]

Modbreak:

Enkele berichten verwijderd die niet binnen de policy zijn en/of weinig constructief van aard zijn.
Theologische aspecten van echtscheiding ea kunnen in CL of GL bediscussieerd worden. Hier graag adviezen die praktisch van aard zijn en waar de TS wellicht wat mee kan of door aan het denken gezet wordt.

[alyssa]

Nogmaals heel heel erg bedankt voor jullie berichten en adviezen, het is echt waardevol je gedachten op zo'n moment met anderen te delen en eerlijke adviezen en opmerkingen te horen, al is het soms niet wat je wil horen. Ik heb er echt wat aan en kan er zeker mee uit te voeten.

Ik ben, na een nachtje en dagje rust, (nu nog meer) van mening dat ik hoe dan ook moet blijven vechten en mijn man voor zover mogelijk tot steun te zijn ook door jullie adviezen en gesprekken tussen ons ga ik steeds meer denken dat hij psychisch niet helemaal in orde is momenteel, ik ga dus vechten en zal hem tevens proberen te steunen en mijn vermoedens ook aankaarten bij de hulpverlening.....

Samen willen we dit doen hebben we afgesproken en we willen beide het zelfde einddoel, dat alles weer als eerder wordt.......ik weet nu weer (ook dankzij jullie) dat met Gods kracht zelfs iets wat onmogelijk lijkt, waarheid kan worden en daar wil ik voor gaan.

nogmaals heel heel erg bedankt en natuurlijk blijft mijn verzoek nog van kracht!!

liefs een ietwat rustigere Alyssa

[Fotogravinnetje]

Fijn om te horen dat je alles weer beter ziet zitten en wat kunt met alle adviezen die hier gegeven zijn. Heel veel sterkte. En ik zal proberen de komende tijd er aan te denken ook voor jullie te bidden

[Bamboo]

Zo te zien heeft de heer je een handvat gegeven om je aan vast te houden. Grijp het vast en ga ermee aan het werk.
Fijn dat je je iets beter voelt. Dat je weer wat licht ziet in de duisternis.  

Ik wens jullie beiden veel wijsheid en kracht. Zal blijven bidden voor jullie beiden.

[HenkG]

Alyssa, uit je verhaal spreekt heel duidelijk je hartewens om de relatie weer te laten opbloeien. Tegelijk merk je in de zoektocht hiernaar (met hulpverlening) dat hier tijd overheen gaat. En die tijd is zwaar, want je wilt zo graag toewerken naar dat herstel. En dan kan je een gevoel bekruipen dat elke dag dat het nog duurt er een teveel is. Maar houd moed. En besef dat je juist door er al wel over te praten, met je partner en met anderen, al bezig bent met het begintraject om te groeien.

Dit zal de pijn die er leeft niet wegnemen, maar ik hoop echt dat je de moed bijeen kunt blijven rapen. Ik hoop en bid dat jullie elkaar weer zullen vinden in het traject dat volgt.

Shalom!