Op welke leeftijd kiezen?

[Innuendo]

Op welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf een keuze kunnen maken om wel of niet te geloven?
Wanneer bijvoorbeeld mogen zij kiezen of ze nog mee willen doen aan kerkelijke activiteiten?
Op welke leeftijd zou jij het van je kind accepteren als die je op een dag verteld dat hij/zij lang heeft nagedacht, maar tot de conclussie is gekomen dat God niet bestaat.
Of accepteer je dat nooit van je kind?

[Druif]

Ik ben daar ook over gaan nadenken, en ik ben tot de conclusie gekomen dat je mensen (en ook je kinderen) niet het geloof kan opdringen. Je kan alleen getuigen van je geloof en bidden dat anderen ook tot geloof mogen komen/mogen blijven geloven.
En getuigen van je geloof kan prima één of meerdere discussies zijn, maar vooral in je dagelijkse leven kan je heel goed getuigen.

[Innuendo]

Ik vind ook dat je geloof niet kunt opdringen, anders is het fake.
Maar een vraagje, wat is getuigen?

[diak2b]

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:04:
Op welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf een keuze kunnen maken om wel of niet te geloven?

Ik vind dat mijn kinderen vanaf 0 geheel vrij zijn te kiezen of ze geloven dat de aarde plat is, danwel rond. Maar ik zal ze tot hun graf, of het mijne, als daar aanleiding toe is, vertellen dat ik denk dat de aarde rond is, en waarom ik dat denk.

quote:

Wanneer bijvoorbeeld mogen zij kiezen of ze nog mee willen doen aan kerkelijke activiteiten?

Dat is een totaal andere kwestie. Ik ga er vooralsnog van uit dat ons ouderlijk gezag wat dat soort dingen betreft zo ongeveer na hun 10e, hooguit 12e wel voorbij is.

quote:

Op welke leeftijd zou jij het van je kind accepteren als die je op een dag verteld dat hij/zij lang heeft nagedacht, maar tot de conclussie is gekomen dat God niet bestaat.
Of accepteer je dat nooit van je kind?

Vanaf nul, hoewel, voor hun vierde zie ik ze nog niet direct over voldoende taal beschikken.

[Druif]

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:14:
Ik vind ook dat je geloof niet kunt opdringen, anders is het fake.
Maar een vraagje, wat is getuigen?

Laten zien waarom jij het wel gelooft.
Dus in je hele doen en laten laten zien dat je Jezus wil navolgen. Mensen liefhebben. Anderen helpen. Dit alles uit liefde voor God.

[Innuendo]

@ diak2b:

Ik heb de indruk dat de meeste gelovige ouders niet zo makkelijk zouden accepteren van hun kinderen dat ze niet meer geloven, zoals jij dat doet.
Ook wat betreft de leeftijdsgrens die jij noemt mbt deelname aan kerkelijke activiteiten, schat ik die bij de meeste ouders een stuk hoger in.
Maar misschien klopt mijn beeld wel niet, wellicht geeft dit topicje daar ook wat meer duidelijkheid over.

Zelf denk ik dat een algemene leeftijd niet echt te duiden is, het ene kind ontwikkeld zich sneller dan het andere kind.
Maar ergens tussen de 12 en de 17 jaar lijkt mij toch dat de meeste gezonde kinderen in een fase komen, waarop zij dergelijke keuzes zouden moeten kunnen maken.

[diak2b]

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:28:
@ diak2b:

Ik heb de indruk dat de meeste gelovige ouders niet zo makkelijk zouden accepteren van hun kinderen dat ze niet meer geloven, zoals jij dat doet.

Als je niet kan accepteren dat andere mensen dezelfde vrijheid genieten als jijzelf, namelijk de vrijheid te denken en te geloven wat ze denken en geloven, of je kan niet accepteren dat je kinderen mensen zijn, dan vermoed ik dat de pubertijd een lastige periode is. Maar het evrandert niets aan de feiten. Of ik nu accepteer wat mijn kinderen denken, of niet, ze denken het toch.

quote:

Ook wat betreft de leeftijdsgrens die jij noemt mbt deelname aan kerkelijke activiteiten, schat ik die bij de meeste ouders een stuk hoger in.

Ik weet het niet, en ik kan ook nog weinig voorspellen over mijn eigen kinderen, daar zijn ze nog net iets te jong voor. Maar als ik zie hoe mijn oudste nu is, dan duurt het nog hooguit twee tot vier jaar, en dan wordt "vanzelfsprekend" langzaamaan "dwingen", en daar begin ik niet aan.

[elle]

Volgens mij zijn er wat kinderen betreft 2 zaken die van belang zijn:
1) huisregels
2) stijl van opvoeding/opgevoed worden; daarmee hangt 'verantwoordelijkheid' samen. Dat is een glijdende schaal tussen ouder en kind.

Als ouder heb je normen en waarden, en die probeer je natuurlijk over te brengen op je kinderen. Zelf geloof je namelijk dat dat goed is, en dat het goed is voor je kinderen als zij zich eraan houden. (Voorbeeld: seks voor het huwelijk is uitermate onverstandig/ongewenst).

Huisregels: Als hoofdbewoner van een huis laat je sommige zaken wel toe, en andere niet in je huis. Dat kun je van je medebewoners eisen. (Voorbeeld: de kinderen slapen niet met iemand van een andere sekse samen op de kamer, tenzij het een echtelijk samenzijn betreft. En elke nacht thuis slapen.).

Opvoeding: als de kinderen groter worden, zullen ze op een gegeven moment hun eigen keuzen willen maken. Dat is goed, en als ouder moet je hen daarin op een gegeven moment hun eigen verantwoordelijkheid in laten nemen. Je verantwoordelijkheid als opvoeder eindigt dan. (Mocht het kind toch seks voor het huwelijk ambieren, dan zijn de gevolgen voor rekening van het kind, zeg maar.)
Wat mij betreft staat het dan als ouder vrij om te stellen dat er in het ouderlijk huis iets dergelijks niet plaats vindt. Als de normen en waarden van het kind afwijken van wat in het ouderlijk huis toegestaan is, dan moet hij/zij daar verantwoord mee om gaan. Kiezen of delen. (Dus: op kamers, of toch van seks afzien).

Huisregels kunnen enorm varieren: niet alleen bedtijden en rookgedrag valt daaronder. Ook zaken van kledingkeuze tot kerkbezoek en -activiteiten, sportkeuze, keuze van vriendjes en vriendinnetjes, vrijetijdsbesteding kan daaronder vallen (al moet je als ouder wel uitkijken dat je niet een al te grote despoot wordt). Dat zijn regels die natuurlijk voor een groot deel samenhangen met het normen- en waardenstelsel van de ouders.

Wat mij betreft hebben ouders tot het 12e levensjaar 100% verantwoordelijkheid voor hun kinderen, en vanaf ca 18 jaar (of wanneer een kind op zichzelf gaat wonen) ligt die verantwoordelijkheid bij het 'kind'.
Kinderen moeten op een gegeven moment hun verantwoordelijkheden nemen (en ophouden met puberen). Als er huisregels zijn niet niet bevallen, dan zijn er 2 mogelijkheden: of je voegt je toch naar de regels, of je gaat ergens wonen waar die regels niet gelden.

(Dat 'voegen naar' kan heel zwaar zijn. Ik was toch zo geweldig blij toen ik 18 was en ik eindelijk zonder al te veel problemen op kamers kon om te gaan studeren. Achteraf had ik wellicht een andere beslissing genomen en al een jaar eerder weggegaan, wat de rest van het durp/de gemeente daar ook van gezegd zou hebben).

[dingo]

Volgens het kinderwerk van de Evangelische Alliantie begint het keuzeproces al op het moment dat een kind abstract leert denken dwz tussen de 8 en 10 jaar. Als richtlijn vind ik daarom die 12 jaar en 18 jaar niet zo slecht. Ook in het maatschappelijk verkeer zijn er regels waar je je aan te houden hebt ook al zie je niet direct het nut ervan dus het is niet raar dat er thuis ook regels zijn.

[Laodicea]

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:28:
@ diak2b:

Ik heb de indruk dat de meeste gelovige ouders niet zo makkelijk zouden accepteren van hun kinderen dat ze niet meer geloven, zoals jij dat doet.

Ik blijf er maar op hameren, niet-gelovigen bestaan niet, alleen anders-gelovigen.

[Marvin]

Een kind zou kunnen beslissen tussen de 12-18 jaar.Menen jullie dat nou.In de pubertijd kunnen jongeren goeie beslissingen maken.Oeff dan zullen jullie wel een makkelijke pubertijd hebben meegemaakt maar ikke en velen om mij heen niet.En op je 18de denk je al te weten wat de wereld in houd.Ga je daar even goed op je bek.Je kunt als ouder met een pijl en boog,de boog de goeie kant opwijzen en de pijl schieten,maar zodra de pijl weg schiet moet hij z'n eigen weg vinden.Ouders kunnen alleen een goeie basis voor je neerleggen.

[diak2b]

quote:

Marvin schreef op 20 mei 2007 om 13:42:
Een kind zou kunnen beslissen tussen de 12-18 jaar.Menen jullie dat nou.In de pubertijd kunnen jongeren goeie beslissingen maken.Oeff dan zullen jullie wel een makkelijke pubertijd hebben meegemaakt maar ikke en velen om mij heen niet.En op je 18de denk je al te weten wat de wereld in houd.Ga je daar even goed op je bek.Je kunt als ouder met een pijl en boog,de boog de goeie kant opwijzen en de pijl schieten,maar zodra de pijl weg schiet moet hij z'n eigen weg vinden.Ouders kunnen alleen een goeie basis voor je neerleggen.

Ja, en wat is je punt nu? Dat je jongvolwassenen van 18 moet behandelen als kleuters?

[Marvin]

Ik zei niks over iemand als een kleuter behandelen of wat dan ook.Dat is jouw opmerking.Ik vind alleen dat pubertijd zeker geen maatstaf is om bij iemand te  bekijken of die een belangrijk beslissing kan maken in zijn leven.En dat is natuurlijk in zijn algemeenheid.Sommigen worden nou eenmaal eerder volwassenner dan anderen.Ik hou het liever op +-25 jaar.

[Nienke]

Ouders moeten hun kinderen het geloof vóórleven !

Het is juist van groot belang om als ouders een voorbeeld voor de kinderen te zijn. Hoevelen worden er niet groot gebracht met een verwrongen beeld. Zelf denk ik dat iemand rond 18 a 20 jaar niet meer zo ontvankelijk is mbt hun ouders,en dus hun eigen keuze hierin maken.

Groetjes Nienke

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:04:
Op welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf een keuze kunnen maken om wel of niet te geloven?
Wanneer bijvoorbeeld mogen zij kiezen of ze nog mee willen doen aan kerkelijke activiteiten?
Op welke leeftijd zou jij het van je kind accepteren als die je op een dag verteld dat hij/zij lang heeft nagedacht, maar tot de conclussie is gekomen dat God niet bestaat.
Of accepteer je dat nooit van je kind?

[diak2b]

quote:

Marvin schreef op 20 mei 2007 om 15:40:
Ik zei niks over iemand als een kleuter behandelen of wat dan ook.Dat is jouw opmerking.

Een vraagteken betekent vaak: een vraag. Je bericht was me nogal een raadsel.

quote:

Ik vind alleen dat pubertijd zeker geen maatstaf is om bij iemand te  bekijken of die een belangrijk beslissing kan maken in zijn leven.En dat is natuurlijk in zijn algemeenheid.Sommigen worden nou eenmaal eerder volwassenner dan anderen.Ik hou het liever op +-25 jaar.

Je hebt geen kinderen, neem ik aan?

[Riemer Lap]

Wij hebben vijf kinderen (deels van een ander ouder...) en een deel gelooft wel, een deel niet.
de oudste is 19 en kan er niets mee, dat is zijn keuze maar zolang hij hier woont verwacht ik enige meewerking in het kerkgebeuren.
de andere is 13 en die begrijpt het niet, die kan er niet bij dat er een hemel en een hel is.
Dan nog een paar jongere kinderen die een eigen mening hebben.
Wij hanteren de regel dat wie hier woont meegaat in ons ritueel óf een ander en beter ritueel moet hebben.
Kiezen?
Ik geloofde op jonge leeftijd niet maar ging wel me in het verhaal van mijn ouders. Pas later begreep ik dat verhaal en ging ik geloven.
Leef je kinderen voor! Preek het evangelie niet maar LEEF het evangelie.

[Dostojevski]

quote:

Innuendo schreef op 19 mei 2007 om 22:04:
Op welke leeftijd vinden jullie dat kinderen zelf een keuze kunnen maken om wel of niet te geloven?

Ik zie in gedachten een kind zeggen "ik geloof niet meer" waarop pa antwoordt "jij bent nog maar 11, dus je gelooft wel!" Zo werkt het niet. Ik heb een vriend (of beter gezegd: ex-vriend aangezien we elkaar nooit meer spreken) die gematigd-katholiek werd opgevoed en op een gegeven moment concludeerde dat God niet bestaat. Hij was toen naar eigen zeggen vier jaar oud. Sindsdien gelooft hij niet meer.

quote:

Wanneer bijvoorbeeld mogen zij kiezen of ze nog mee willen doen aan kerkelijke activiteiten?

Lastig, ik denk met diak dat dwingen weinig zin heeft: dat zorgt er hooguit voor dat de Kerk een negatieve associatie gaat oproepen bij je kinderen. Later gaan ze het misschien wel weer waarderen, maar wie zegt dat dat niet zo is als je je kinderen niet dwingt om mee te gaan?

Ik vraag me overigens wel af wat diak doet als zijn kind van 4 roept "kerk is saai, ik blijf thuis". School kan ook saai zijn, toch wil je je kinderen een bepaalde basis meegeven en daar kunnen kerk en school bij horen. Hoe ver je daarin moet gaan? Gevoelsmatig ligt voor mij de grens bij de puberteit. Tot die tijd heb ik met dwang geen moeite: ik zal ze ook dwingen mee te gaan naar mijn saaie vakantiebestemmingen etc etc. Als ze de leeftijd benaderen waarop ze steeds meer in staat zijn echt zelfstandig te zijn, de puberteit dus, dan wordt het anders.

Ik zie in gedachten mijn zwager nog slapen in de kerk. Die jongen op z'n 18e nog dwingen mee te gaan naar de kerk, dat had duidelijk geen zin. Maar mijn schoonouders hebben zich zelfs bemoeid met hoe vaak hij zijn (drie jaar oudere) vriendin zag, dus ik snap die lui in dit opzicht sowieso niet.

quote:

Op welke leeftijd zou jij het van je kind accepteren als die je op een dag verteld dat hij/zij lang heeft nagedacht, maar tot de conclussie is gekomen dat God niet bestaat.
Of accepteer je dat nooit van je kind?

Dat accepteer ik, ook al zou ik het heel erg jammer vinden. Maar zoals je stelt: mijn kind heeft er lang over nagedacht, dan moet je dat ook serieus nemen. Ik zou er graag lang over doorpraten, maar van enige bekeringsdrang moet geen sprake zijn, dan jaag je je kind weg. Mijn vader geeft me wat dat betreft een uitstekend voorbeeld: die heeft ook nooit geprobeerd me tot zijn atheïsme te bekeren.

[Riemer Lap]

Dwang heeft geen nut.
Ik MOCHT naar de kerk en de catechese, ik moest nimmer.
Daardoor leer je te kiezen. Ondanks dat ik in een tijd ben opgegroeid dat de GKv nog enige ware kerk was leerde ik dat er ergens een kerk was die groter was dan ik kon bevatten.
Later bevatte ik pas dat die kerk niet in muren past maar in harten van mensen zit.

dwing je kind niet om jouw keuze te maken, leer hem omgaan met zijn eigen keuze.
Leef het geloof voor, laat zien wat geloven met jou doet!

[Innuendo]

quote:

diak2b schreef op 19 mei 2007 om 22:40:
[...]
Als je niet kan accepteren dat andere mensen dezelfde vrijheid genieten als jijzelf, namelijk de vrijheid te denken en te geloven wat ze denken en geloven, of je kan niet accepteren dat je kinderen mensen zijn, dan vermoed ik dat de pubertijd een lastige periode is. Maar het evrandert niets aan de feiten. Of ik nu accepteer wat mijn kinderen denken, of niet, ze denken het toch.

Dat lijkt mij ook.

quote:

diak2b schreef op 19 mei 2007 om 22:40:
[...]
Ik weet het niet, en ik kan ook nog weinig voorspellen over mijn eigen kinderen, daar zijn ze nog net iets te jong voor. Maar als ik zie hoe mijn oudste nu is, dan duurt het nog hooguit twee tot vier jaar, en dan wordt "vanzelfsprekend" langzaamaan "dwingen", en daar begin ik niet aan.

Daar zou ik ook niet aan beginnen nee.

[Innuendo]

@Elle:

In principe ben ik het met je eens dat je als ouder en "hoofdbewoner" de regels in huis bepaalt.
Maar tot hoever kun je daar in gaan?
Ik zie je zeggen dat kledingvoorschriften daar ook onder vallen.
Maar wat als een kind zich daaronder doodongelukkig voelt?
Ik ken jouw normen niet in deze, maar er zijn ouders die daar erg ver in kunnen gaan.

Geen vriendjes bij mijn dochter laten slapen heb ik zelf heel lang als regel overeind proberen te houden (niet zozeer in jaren maar wat betreft de strijd die dat heeft gekost).
Maar toen mijn oudste (zij was toen 17 jaar) mij duidelijk maakte dat ze wel aan seks toe was met haar toenmalige vriend, heb ik erin toegestemd dat hij bij haar op de kamer mocht slapen.
Neem van mij maar aan dat zo iets of je nu gelovig bent of niet, als een vader een heel gevoelige kwestie is bij een dochter.
Maar ik wist dat zij hierin niet te stoppen was en ik had lliever dat haar eerste ervaring veilig en fijn zou zijn, en niet ergens op de achterbank van een auto op een afgelegen donkere parkeerplaats of zo iets.
Ik neem aan dat wat ik nu ga zeggen voor de meeste christenen hier helemaal niet te volgen is, maar om die eerste nacht nog iets moois mee te geven van mijn kant heb ik 's ochtend een feestelijk ontbijt voor ze gemaakt.
Overgins met een knoop in mijn maag, maar dat heb ik niet laten merken.

Even een vraagje:
Wat bedoel je precies met "(Mocht het kind toch seks voor het huwelijk ambieren, dan zijn de gevolgen voor rekening van het kind, zeg maar.)"?

Maar bot;
Je stelt dat je onder de huisregels ook kerkbezoek en  -activiteitenvallen.
Kun je ook toelichten hoe je dat in de praktijk ziet?

[Innuendo]

quote:

okidoki schreef op 21 mei 2007 om 00:24:
Dwang heeft geen nut.
Ik MOCHT naar de kerk en de catechese, ik moest nimmer.
Daardoor leer je te kiezen. Ondanks dat ik in een tijd ben opgegroeid dat de GKv nog enige ware kerk was leerde ik dat er ergens een kerk was die groter was dan ik kon bevatten.
Later bevatte ik pas dat die kerk niet in muren past maar in harten van mensen zit.

dwing je kind niet om jouw keuze te maken, leer hem omgaan met zijn eigen keuze.
Leef het geloof voor, laat zien wat geloven met jou doet!

Lijkt me een gezonde gedachtegang.
Met mijn kinderen speelt zich dit proces momenteel een beetje in omgekeerde richting.
Zij zijn zich om uiteenlopende motieven, in enige mate aan het oriënteren in het christelijk geloof.

[Innuendo]

quote:

Dostojevski schreef op 21 mei 2007 om 00:12:
Dat accepteer ik, ook al zou ik het heel erg jammer vinden. Maar zoals je stelt: mijn kind heeft er lang over nagedacht, dan moet je dat ook serieus nemen. Ik zou er graag lang over doorpraten, maar van enige bekeringsdrang moet geen sprake zijn, dan jaag je je kind weg. Mijn vader geeft me wat dat betreft een uitstekend voorbeeld: die heeft ook nooit geprobeerd me tot zijn atheïsme te bekeren.

Grappig om te lezen dat er christenen zijn die hun nog thuiswonende kinderen toch serieus zouden nemen wanneer zij met een dergelijke boodschap bij hun ouders komen.
Ik moet eerlijk toegeven dat dit niet mijn beeld is wat ik van de doorsnee-christen heb, mocht die al bestaan.
Hoewel ik geen christen ben, zie ik mezelf niet als atheïst.
Toch probeer ik in het voetspoor van jouw vader te treden als je begrijpt wat ik bedoel.
En reken maar dat me dat moeite kost.

[drentenaar]

Ik hoefde echt helemaal nooit naar de kerk (2x 's zondags!) of naar de catechisatie.
Niemand heeft er ooit tegen mij gezegd dat dat moest.
Het was gewoon een vanzelfsprekendheid!

Iedereen die je kende, in je familie- , kennissen- , vriendenkring alsmede je klasgenoten (lagere school en middelbare school) had simpelweg hetzelfde normen- en waardenpatroon!

Tja, ik ben nu 50+ en vraag mij niet af in wat voor wereld wij nu, maar in wat voor wereld wij destijds leefden!!!
Achteraf gesproken: onvoorstelbaar!

Toch ... mijn vader (ouderling!) had een zeer eigenzinnig trekje.
Als het in de zomer 's middags boven de 25 gr. C. kwam, dan concludeerde hij kortweg:
'Dit weer is geen kerkweer'.

Uiteraard bleef zijn wederhelft en zijn nageslacht dan ook maar thuis, mét een glaasje ranja!


M.a.w. van kiezen was geen sprake; er werd zelfs geen keuze (op wat voor leeftijd dan ook!) van je verwacht.

Het gebeurde gewoon zo, net als met belijdenis-doen:
met 30 jongelui tussen de 18 en 20 jaar zei je gewoon - met de hele club: ja!  

[j@f@]

Er is eigenlijk iets dat ik mis in deze discussie. Er wordt vanuit gegaan dat iedereen eigenlijk een rationele keuze maakt om te geloven. Het komt bij mij over dat het kiezen voor geloof 100 % keuze van de mens is. Terwijl de mens uit zichzelf niet geneigd is tot enig (zaligmakend) goed. Er is ook tegenwoordig nog een God die mensen roept, mensen stilzet op hun weg en mensen laat geloven.

[Innuendo]

quote:

j@f@ schreef op 21 mei 2007 om 21:36:
Er is eigenlijk iets dat ik mis in deze discussie. Er wordt vanuit gegaan dat iedereen eigenlijk een rationele keuze maakt om te geloven. Het komt bij mij over dat het kiezen voor geloof 100 % keuze van de mens is. Terwijl de mens uit zichzelf niet geneigd is tot enig (zaligmakend) goed. Er is ook tegenwoordig nog een God die mensen roept, mensen stilzet op hun weg en mensen laat geloven.

Ik ken jonge mensen die te maken hebben met dit onderwerp, jonge mensen die niet meer in God geloven terwijl hun ouders ze christelijk hebben opgevoed.

Wat is er mis mee om daar over te praten?

[j@f@]

Daar is niks mis mee en ik snap ook wel wat je bedoelt. Ik bedoel alleen te zeggen dat er ook nog een God is die mensen kan beinvloeden en mensen laten geloven. En dat het goed is, om het tevens bij God neer te leggen.

[Riemer Lap]

quote:

Innuendo schreef op 21 mei 2007 om 20:22:
[...]

Lijkt me een gezonde gedachtegang.
Met mijn kinderen speelt zich dit proces momenteel een beetje in omgekeerde richting.
Zij zijn zich om uiteenlopende motieven, in enige mate aan het oriënteren in het christelijk geloof.

Hoe ga je daar als niet gelovige dan mee om?
Ik zou zeggen: ruimte geven om eigen ervaringen op te doen.
Geldt overigens ook voor christen kinderen die afwijkend zijn tov de "leer"  

[diak2b]

quote:

j@f@ schreef op 21 mei 2007 om 21:36:
Er is eigenlijk iets dat ik mis in deze discussie. Er wordt vanuit gegaan dat iedereen eigenlijk een rationele keuze maakt om te geloven.

Oh ja? Ik heb dat altijd een volstrekt idiote benadering gevonden eerlijk gezegd, en mijn antwoord was daar imho een illustratie van. Als mijn kinderen geloven dat de aarde plat is, mag ik toch hopen dat ze daar een beter verhaal bij hebben dan "ja, ik had gewoon zin om dat te geloven"

Natuurlijk is geloof geen rationele keuze. Het is, als het een beetje mee zit, wel gefundeerd in de ratio. Maar met alle respect voor Herakleitos en zijn volgenlingen, wie denkt dat de waarheid afhankelijk is van een privé keuze is imho niet goed snik, en alleen bij bewezen ongevaarlijkheid vrij te stellen van opname in een gesloten inrichting.

En nee, dat was niet ter overdrijving of ter humor bedoeld, maar woord voor woord serieus.

[Innuendo]

quote:

okidoki schreef op 22 mei 2007 om 00:09:
[...]
Hoe ga je daar als niet gelovige dan mee om?
Ik zou zeggen: ruimte geven om eigen ervaringen op te doen.
Geldt overigens ook voor christen kinderen die afwijkend zijn tov de "leer"  

Ik probeer mijn kinderen heel serieus te nemen in de overwegingen die uiteindelijk maken dat ze tot een keuze zullen komen.
Ik moet zeggen dat dat door mijn eigen achtergrond best lastig is, op zijn zachts gezegd.
Maar ik heb mijn kinderen altijd opgevoed met het idee dat ze uiteindelijk zelfstandig denkende, volwassen mensen moeten worden - en dan kan dit de consequentie zijn.

[grondig christelijk]

quote:

Geen vriendjes bij mijn dochter laten slapen heb ik zelf heel lang als regel overeind proberen te houden (niet zozeer in jaren maar wat betreft de strijd die dat heeft gekost).
Maar toen mijn oudste (zij was toen 17 jaar) mij duidelijk maakte dat ze wel aan seks toe was met haar toenmalige vriend, heb ik erin toegestemd dat hij bij haar op de kamer mocht slapen.
Neem van mij maar aan dat zo iets of je nu gelovig bent of niet, als een vader een heel gevoelige kwestie is bij een dochter.
Maar ik wist dat zij hierin niet te stoppen was en ik had lliever dat haar eerste ervaring veilig en fijn zou zijn, en niet ergens op de achterbank van een auto op een afgelegen donkere parkeerplaats of zo iets.
Ik neem aan dat wat ik nu ga zeggen voor de meeste christenen hier helemaal niet te volgen is, maar om die eerste nacht nog iets moois mee te geven van mijn kant heb ik 's ochtend een feestelijk ontbijt voor ze gemaakt.
Overgins met een knoop in mijn maag, maar dat heb ik niet laten merken.

Misschien wat off topic. Klopt het dat het een toenmalig vriendje was? Hoe gaat het nu met je dochter?
Ik herken er een beetje in omdat mijn oders net zo redeneerden, liever thuis als in een hooiberg. Ik moet helaas konkluderen dat ik op grond van die vermeende vrijheid daar nu anders over denk.
Overigens met alle respect voor gedurfde besluit daarin.

[Innuendo]

quote:

grondig christelijk schreef op 22 mei 2007 om 06:48:
[...]


Misschien wat off topic. Klopt het dat het een toenmalig vriendje was? Hoe gaat het nu met je dochter?
Ik herken er een beetje in omdat mijn oders net zo redeneerden, liever thuis als in een hooiberg. Ik moet helaas konkluderen dat ik op grond van die vermeende vrijheid daar nu anders over denk.
Overigens met alle respect voor gedurfde besluit daarin.

Klopt, het betrof haar eerste grote liefde die nu dus een ex is.
Wel heeft ze nog steeds een diepe vriendschap met die jongen, maar na het uitgaan van die verkering is er veel gebeurd met haar.
Uit privacy overwegingen naar haar toe wil ik daar niet te diep op in gaan - ik beperk me met te zeggen dat het niet goed met haar gaat.
Betrek ik onze opvoeding op haar huidige situatie?
Dat heb ik wel gedaan maar ook weer laten gaan, al heeft onze opvoeding natuurlijk een rol gespeeld in haar ontwikkeling en dus tot wat zij nu is.
Maar er zijn ook nog in de persoon zelf gelegen factoren, waar wij geen grip op hebben en kunnen krijgen.

Momenteel is zij een alleenstaande moeder en hebben wij ons kleinkind elk weekend over de vloer zodat onze dochter wat kan "bijtanken".
Soms heb ik het rare en onaangename gevoel een spagaat te maken om zowel loyaal aan mijn dochter als mijn kleindochter te kunnen zijn.

[diak2b]

quote:

Innuendo schreef op 22 mei 2007 om 00:46:
[...]

Ik probeer mijn kinderen heel serieus te nemen in de overwegingen die uiteindelijk maken dat ze tot een keuze zullen komen.
Ik moet zeggen dat dat door mijn eigen achtergrond best lastig is, op zijn zachts gezegd.
Maar ik heb mijn kinderen altijd opgevoed met het idee dat ze uiteindelijk zelfstandig denkende, volwassen mensen moeten worden - en dan kan dit de consequentie zijn.

Lijkt mij niet de makkelijkste benadering, wel de zuiverste. Innuendo, ik begreep uit je reacties dat je al kinderen tot hun volwassenheid hebt mogen begeleiden? Wordt deze houding nou makkelijker of moeilijker vol te houden naarmate ze ouders, zelfstandiger, volwassener worden? Ik kan me beiden voorstellen, maar heb nog absoluut die ervaring niet.

[diak2b]

quote:

Innuendo schreef op 22 mei 2007 om 12:27:
[...]

Klopt, het betrof haar eerste grote liefde die nu dus een ex is.
Wel heeft ze nog steeds een diepe vriendschap met die jongen, maar na het uitgaan van die verkering is er veel gebeurd met haar.
Uit privacy overwegingen naar haar toe wil ik daar niet te diep op in gaan - ik beperk me met te zeggen dat het niet goed met haar gaat.
Betrek ik onze opvoeding op haar huidige situatie?
Dat heb ik wel gedaan maar ook weer laten gaan, al heeft onze opvoeding natuurlijk een rol gespeeld in haar ontwikkeling en dus tot wat zij nu is.
Maar er zijn ook nog in de persoon zelf gelegen factoren, waar wij geen grip op hebben en kunnen krijgen.

Momenteel is zij een alleenstaande moeder en hebben wij ons kleinkind elk weekend over de vloer zodat onze dochter wat kan "bijtanken".
Soms heb ik het rare en onaangename gevoel een spagaat te maken om zowel loyaal aan mijn dochter als mijn kleindochter te kunnen zijn.

offtopic:Je bent, terecht!, beperkt in wat je vertelt, maar er spreekt zo al flink wat drama uit. Heel veel sterkte en wijsheid gewenst hierin.

[dingo]

offtopic:Geniet in ieder geval van je kleinkind, het is groot voordat je het weet.

[joepie]

Het belangrijkste  wat ouders voor hun kinderen kunnen doen: bidden!
Altijd alles maar weer voor God brengen.

En inderdaad zijn sommige dingen gewoon binnen een Christelijk gezin. Zoals naar de kerk gaan een goede gewoonte is, en naar de vereniging en Catechisatie.
Maar dat heb je ook beloofd bij de doop van je kind: dat je het zult onderwijzen en laten onderwijzen {b] in [/b] de leer.
Ik heb altijd geleerd dat belofte schuld maakt, zo ook met dit. Wat je beloofd hebt moet je dan ook doen. Met vallen en opstaan zul je daarin je weg moeten vinden en zoeken.
Samen met God mag je die belofte ook gestand doen komen.
Dan is er geen vraag meer nodig wanneer, dan weten je kinderen wat het belangrijkste in hun en jouw leven is.
Dan doen ze geen belijdenis omdat het zo hoort maar omdat ze er bewust voor kiezen.
Dan is de zondagse kerkgang niet het enige wat kinderen zien aan het geloof van hun ouders, maar dan is dat een doordrenkt geloofsleven. Elke dag gaan met God.
Je kinderen voorleven vraagt om een consequent zijn in het geloof van jou als ouders. Niet de ene keer het wel belangrijk vinden dat ze twee keer gaan en als het mooi weer is hoefd het niet. Of ze wel naar de vereniging sturen en zelf niet gaan.
Je moet ze in alles voor leven.

En in alles voorbidden.