Ach..vergeet het ook maar, dat lange verhaal. Ik kan alleen schrijven als er iets in me op komt. Zoals nu weer. Van alle kanten hoor ik bepaalde ideeën en theorieën over de maatschappij, meestal negatief. Heen en weer slingerend tussen het studentenleven en af en toe een weekend bij mijn moeder, die op het moment veel met geloof bezig is, weet ik zelf steeds minder goed wat ik moet denken.
Net las ik in een ander topic wat over de seksuele moraal van de jeugd. Meisjes die aan hun buurman vragen of ze ook een keer willen...en meisjes die 'het' doen voor een hamburger. Natuurlijk zijn het de extreme voorbeelden die mensen onthouden en die in het nieuws komen, maar het lijkt erop dat het toch wel ernstig gesteld is met de (afwezige) (seksuele) moraal van jongeren tegenwoordig.
nu ik toch op een christelijk forum zit, dacht ik dat ik wel iets kon vertellen over mijn eigen 'worsteling' met deze religie.
Zoals Nunc (geloof ik) al stelde; wij willen af van de christelijke waarden en normen, maar als het dan eenmaal zo ver is dan zijn we niet blij met dat resultaat.
Ik ben zelf een rustig, ietwat verlegen meisje. Ik drink geen breezers (wel bier, wijn en vodka
) en hang tijdens het uitgaan niet om ieders nek. Toch heb ik wel wat dingen gedaan die niet bepaald overeenstemmig zijn met de christelijke moraal. Het is niet dat ik er spijt van heb, het waren leuke ervaringen, maar ik besef wel dat ik daar persoonlijk niet beter van wordt.
Soms spijt het me dat ik niet gewoon sterk christelijk ben opgevoed, binnen een gemeente tussen christelijke mensen, in een veilig nest. Mijn vader was een rock 'n roller met een vetkuif die er niet vies van was af en toe een handje uit te steken bij een kroeggevecht. Hij maakte de Havo niet af omdat hij zich niet thuisvoelde tussen al die 'rijkerluiskindjes'. Mijn moeder daarentegen was meer richting punk, maar werkte bij de thuiszorg en is heel zorgzaam en huiselijk. Mijn vader werd door hun relatie iets rustiger en ging niet meer naar de kroeg, maar in plaats daarvan naar de Pinkstergemeente. Mijn moeder moest er niet zoveel van hebben, maar ze praatten er samen wel veel over. Ik werd voorgelezen uit de kinderbijbel en ik wist niet beter, of God bestond. Ik bad als kind achter op de fiets tot God, om te vragen of mijn vader alsjeblieft niet over mieren en lieveheersbeestjes heen wilde rijden.
Toen ik een jaar of 7 was, zag ik een man op tv zeggen '
Ik geloof niet in God'. Ik schrok daar enorm van, omdat God bestond, en je dat niet mocht ontkennen. Echt verontwaardigd en geschokt was ik. Waar ik dat precies vandaan haalde weet ik niet. Misschien was het ongeveer hetzelfde als wanneer je ouders zeggen dat Sinterklaas niet bestaat.
Toen ik 9 was, gingen mijn ouders scheiden, en een tijd lang was geloof niet meer zo aanwezig in mijn beleveniswereld, niet door de scheiding, maar doordat er thuis niet meer over geloof werd gediscussiëerd door mijn vader en moeder, en doordat mijn moeder andere dingen aan haar hoofd had. Toen kreeg zij via de ouders van een christelijk vriendinnetje van mij contact met een christelijke man, die haar vriend werd - prachtige koppelactie.
Ik had er ook meteen een stiefbroertje bij, waar ik een grondige hekel aan had, maar die ik eigenlijk ook niet wilde missen.
Vooral na de relatie was mijn moeder veel met geloof bezig, tot ze de zogenaamde 'aanraking van God' gevoeld meende te hebben. Haar tweede vriend waarmee ze inmiddels alleen nog vriendschappelijk omgaat, was niet gelovig en spotte er alleen maar mee. Hij doet erg veel voor haar, maar bezorgt haar ook een hoop stress en kan haar ook vooral niet steunen in haar geloof. Ik denk dat ik het, naast de scheiding van mijn ouders, het meest betreur dat het uitging tussen haar en de christelijke vriend. Mijn christelijke vriendinnetje verhuisde naar een andere stad, en toen de relatie uitging, verwaterde de vriendschap ook omdat die vriend sterker met die ouders bevriend was dan dat mijn moeder dat was...
Tijdens de periode die men de puberteit noemt, vond ik al dat 'gezeur' over God maar lastig, omdat het mijn vrijheid in de weg zou staan. Ik was al zo'n rustig meisje en had er een hekel aan dat mensen mij als lief en beleefd betitelden. Na bijna 3 jaar frequent uit te zijn gegaan en wat geëxpirimenteerd te hebben met het een en ander, ben ik 'saai' geworden. Uitgaan vind ik niet meer leuk, van drugs heb ik nu een sterke afkeer, en ook dronken worden vind ik niet meer zo geweldig.
Ik ben nu vooral bang voor de zinloosheid van deze maatschappij. We halen onze moraal niet meer uit het Christendom, maar eenieder doet wat hemzelf goeddunkt. Mensen vervreemden van elkaar. Waar vind je nog mensen die je begrijpen? Mensen die iets voor elkaar over hebben, elkaar steunen? Ik mis vooral mensen die echt nadenken over andere dingen dan coolheid, seks en materialisme.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik met een aantal christelijke mensen nogal suffige ervaringen heb. Ik houd van rockmuziek, en heb een lichtelijke voorkeur voor horrorverhalen, schokkende zaken, en een interesse voor 'aparte' mensen, mensen die gewoon doen wat ze willen, rebels zijn en geen angst kennen, en voor mensen die getekend zijn door rotte ervaringen in hun leven.
Het is eigenlijk paradoxaal. Aan de ene kant verlang ik de stabiliteit e zekerheid die veel christenen genieten, maar aan de andere kant heb ik daar ook een afkeer van. Mij is verteld dat je als christen alles
mag, maar dat je als je christen bent gewoon bepaalde dingen niet meer
wilt. Dat lijkt me een heel prettig gevoel, ik zou willen dat ik dat ook mocht ervaren. Maar er zit altijd iets in de weg...ik denk de angst om 'saai' te worden, en de angst me aan God te binden.
Daarnaast kan ik me soms ergeren aan geloofschoppers die altijd de standaard vragen stellen als
'en wat gebeurt er dan met de moslims? ' En
'waarom laat God dan al die slechte dingen gebeuren als hij almachtig is? ' En
'als God bestaat zou hij mijn moeder niet dood hebben laten gaan'. Ik heb me dat zelf ook wel afgevraagd, en dezelfde soort vragen aan mijn moeder gesteld. Maar ik geloof nu dat daar, als God bestaat, wel een reden voor is. De enige vraag die op mijn lippen brandt is 'Waar is het hele plan van God uiteindelijk goed voor? Doet Hij dit uit verveling? Handelt Hij in opdracht van een nog groter Iets? Gebeurt er na de ondergang van de wereld nog iets? enz enz' maar ik kan daar niet echt wakker van liggen omdat niemand mij dat ooit zal kunnen vertellen, althans in dit leven.
Ik hoorde op tv een of andere aanhanger van het esoterisch christendom zeggen dat wij op dit moment zo aards zijn als maar kan, en dat we langzaam aan steeds minder aards en meer geestelijk worden, en dat het individualisme daar juist positief aan bijdraagt - als ik het allemaal enigszins begrepen heb. (Hangt dan dan ongeveer samen met het idee van sommigen dat het aquariustijdperk aanbreekt?) Het klinkt wel als een hoopgevende gedachte, en ik zou graag geloven dat het ooit beter wordt, maar ik denk eerlijk gezegd niet dat de mens uit zichzelf ooit tot inkeer komt en beter wordt.
Nog zoiets trouwens...als je besluit te geloven,
wát moet je dan geloven?
Soms heb ik het idee dat ik nooit helemaal zal ontsporen, omdat ik een aantal christelijke normen en waarden heb meegekregen en daar nu op begin terug te vallen. Dan maak ik me enigszins bezorgt om die 'breezersletjes' die misschien geen normen en waarden hebben meegekregen en daar na de puberteit ook nooit op terug zullen vallen. Aan de andere kant zou het best kunnen dat zij op en gegeven moment zich zo rot en leeg zullen voelen dat ze op zoek gaan en zullen vinden wat goed voor hen is, als God dat wil. Hier praat ik weer over een God waar ik zelf niet eens zeker van ben...het is zo verwarrend allemaal.
