quote:
rikus schreef op 22 mei 2007 om 01:41:Waarom zond God een tsunamie? Je kunt er President Bush en ook Sadam Hoesein of de invloed van de westerse wereld of zelfs de islam niet de schuld van geven. Hoe groot hun macht ook is. Nee dus er kan maar één schuldig zijn en dat is God, immers hij bepaald wat er wel en niet gebeurt. Waarom doet hij dit? En waarom treffen alle rampspoed in de wereld bijna altijd de armste? Zou hij daar een hekel aan hebben?
Ik hoor graag Uw mening.....
Bumblebee roept al de bewering dat je niemand de schuld kan geven in twijfel, maar er is nog een andere kwestie. Jij stelt impliciet dat er altijd iemand schuldig moet zijn aan de ellende die individuele mensen treft. Even verder in de draad maak je er zelfs van dat het een straf moet zijn. Beide zijn echter impliciete veronderstellingen die niet vanzelfsprekend zijn. Beide deel ik ook niet met je.
Ik geloof er niets van dat God die tsunami gestuurd heeft, en dus ook niet dat van een straf sprake is. In tegendeel, als er iets is dat je uit het verhaal van Noach kan leren, is het wel dat God er al lang genoeg van heeft mensen collectief te straffen. Uit Ezechiël leer ik dat God ook het idee afwijst om anderen te straffen dan de schuldige zelf. Nu zijn er christenen die dat beantwoorden met "ja, maar iedereen
is ook schuldig", en die hebben een consistent punt, maar die visie deel ik niet, op grond van mijn geloof.
Het Oude Testament, ik noemde twee voorbeelden, geeft al een indicatie dat je niet op tussentijdse of collectieve strafmaatregelen, zoals een tsunami, hoeft te rekenen. In het Nieuwe Testament, niet alleen Evangelie, maar ook de eindtijdsvisioenen van Johannes, wordt de cirkel die geopend werd met de heenzending uit het paradijs, gesloten met een
individueel oordeel voor
allen, naar ieders daden, op die dag, die wij kennen als het Laatste Oordeel, de dag der wrake. In dat hele beeld past geen tussentijdse straf, en we mogen, naar mijn geloof, dan ook niet veronderstellen dat zaken als ziekte, natuurgeweld en dergelijke, straffen Gods zijn.
Als je daar nog bij bedenkt dat in ons geloof de dood in de wereld het onmiddelijke individuele en tijdelijke oordeel dat voorafgaat aan het eeuwig oordeel van het Laatste Oordeel inluidt, en dus de opname in de hel, de lijdende Kerk of de zegevierende Kerk, dan kan je je wellicht voorstellen dat de dood in de wereld, die tevens geboorte in de eeuwigheid is, nooit een straf kan zijn. Het feit dat de dood als fenomeen bestaat is het gevolg of zo je wil de straf, voor het oergegeven van de menselijke conditie, zoals beschreven in het verhaal van Adam en Eva, het verlies van de menselijke onschuld. Maar de individuele dood van een mens kan als een straf zijn voor de nabestaanden, en het sterven zelf kan als een straf zijn voor de stervende, maar de dood zelf is geen straf.
Al met al dus bijzonder weinig reden om de tsunami te zien als een straf van God. Is God dan wel schuldig aan de tsunami? Hij is, zo spreekt Hij via Jesaja, immers schepper van het goede en het kwade. De evangelist leert ons met de woorden van Christus dat er niets in de wereld gebeurt zonder dat God er weet van heeft. Ook al veroorzaakt God geen tsunami, dan laat Hij die toch toe. Je zou zeggen: schuldige nalatigheid.
Legalistisch benaderd, zoals protestanten niet zelden doen merk ik (en dat bedoel ik niet als kritiek, het is een mogelijke invalshoek, onvolledig als iedere invalshoek, maar niet onjuist), is de oplossing van dit vraagstuk kinderlijk simpel: God is als schepper geen onderdeel van de schepping, en kan daarom nooit verantwoording verschuldigd zijn aan de schepping, en kan dus niet schuldig zijn.
De ervaring die Job ons leert, ook een insteek die ik bij protestanten veel zie (en bij katholieken veel te weinig), is dat God simpelweg buiten onze categoriën staat, dus niet zozeer geen verantwoording verschuldigd
is, maar dat de verantwoording die Hij zo Hij zou willen zou kunnen afleggen voor ons net zo onbegrijpelijk zou zijn, als wanneer de boer verantwoording zou afleggen aan het rund.
Benaderd vanuit een onvoorwaardelijk vertrouwen in God en bewustzijn van eigen verantwoordelijkheid, een benadering die ik onder katholieken vooral zie, kan je tenslotte zeggen: waarom zou ik neuzelen over het wie, het waarom, de straf en de schuld, terwijl mensen lijden en sterven? God leert ons te handelen, naast de naaste te gaan staan, zijn wonden te verzorgen, geld achter te laten bij de herbergier voor de verdere verzorging.
De vraag of God bestaat is daarmee in dit verband irrelevant. Wie Hem kent weet genoeg, wie Hem niet kent denkt dat Hij niet bestaat. Maar in beide gevallen roept een tsunami niet om theologisch geneuzel, maar om het bieden van concrete hulp, het doen van werken van naastenliefde.
