quote:
Bumblebee schreef op 22 juni 2007 om 09:07:Ik denk dat heel veel pubers, of ze nou 12 zijn of toch net iets ouder, jongens misschien iets meer dan meisjes, wel met hun lichamelijke veranderingen "kampen" en door razende hormonen allerlei gevoelens en verlangens krijgen.
Dat wil niet zeggen dat het goed voor ze is om dan maar seks te hebben met een volwassene! Kinderen kunnen daar nog steeds door beschadigd raken, door die gevoelens zijn ze alleen maar kwetsbaarder voor misbruik.
Het feit dat sommige 12-jarigen branden van verlangen is dus eerder een reden om het toezicht strenger te maken dan minder streng. Seks is veel meer dan een verlangen dat bevredigd moet worden, het moet worden ingebed in een heleboel emotionele en relationele voorwaarden. (voor christenen: een huwelijk)
Wel ja, m'n uitleg is de verkeerde weg uitgegaan. Ik wilde alleen reageren op het feit dat Summer Storm effectief zei dat een 14-jarige nog geen verlangens kon hebben. Op dat gebied zat hij gewoon fout. En daarmee haalde ik me eigen voorbeeld aan.
Maar met wat jij zegt. Christen of niet, ik zou ze niet de kost willen geven die (ook al beweren ze hoog bij laag dat ze als christen zoiets niet doen) toch al sex gehad hebben met hun toekomstige partner.
Met net zoals de leeftijd van huwelijken maar een tijdsgeest is (het verschil tussen de middeleeuwen en nu) is ook de huwelijksformalitiet een tijdsgeest. Buiten het feit dat er een paar huwelijken worden genoemd in de bijbel wordt er bijvoorbeeld niet gesproken over een soort ceremonie, noch iets schriftelijk vastleggen. En in het OT wordt er veelal maar naar een huwelijk verwezen als "hij nam haar tot vrouw". Pas rond 1550 duiken de eerste DTB (doop- trouw en overlijdenboeken op). Veel huwelijken worden pas achteraf door derden genoteerd als zijnde dat er een feest geweest is. Maar de ware toedracht van eeuw op eeuw blijft vaag.
En dan blijft nog het feit dat zelf bastaardkinderen hoog in het vaandel stonden bij de kerk. Alleen een kind uit een huwelijk waarbij een dispensatie nodig was (en nog niet gegevens) tot in de vierde graad (dus je bedovergrootouders mochten niet dezelfde ouders hebben) werd door de kerk al onwettig beschouwd.
Johan van Arkel, zoon van Jan III van Arkel en zijn tweede vrouw van Virneburg, was eerst bisschop van Utrecht en na 1364 tot zijn dood bisschop van Luik. Dat ongetrouwd was en 4 bastaardkinderen had was geen probleem. Alleen in kloosters en abdijen gold een cilibaat. En dan rijst de vraag nog vanuit welk standpunt. Want de kloosters vor abdissen was voorzien voor de vrouwen uit rijke families die of weduwe waren geworden, of omdat er teveel vrouwen geboren waren en het familiebezit te ontoereikend was om aan allen een bruidschat mee te geven. Het was in eerste instantie meer een opvanghuis dan dat ze intraden om religieuze redenen.
Het huwelijk heeft een andere dimensie en inhoud gekregen en daarmee ook de formaliteiten. De bijbel spreekt zich er echter niet over uit waaraan voldoen moet worden zodat twee mensen als een huwelijk bezien kunnen worden. De ceremonie daarrond is niets anders dan een bevestiging voor buitenstaanders dat er een huwelijk is.
Maar om bij het onderwerp te blijven waar het heel in het begin om te doen was.
Ik was van m'n 12de al bewust van mijn sexualiteit, niet alleen daavan, maar ook dat m'n behoefte anders lagen. Een keuze? Totaal niet. Ik was in die tijd zo naïef dat ik van homo's en praatgroepen daarrond nog nooit gehoord had (we leven in 1975). Ben opgegeroeid in de m'n ouders veronderstelling dat ik hetero was. Toen ze er achter kwamen, door een gesprek, was het gedaan, geen communicatie meer, niets meer en werd het huis uitgepest, zodat ik op m'n 18de al de school verliet en op me zelf ging wonen. Tot m'n 28ste heb ik nog nooit met iemand in bed gelegen. Dus op dat gebied was ik niet te veroordelen, maar ik was het al alleen maar op basis dat ik de gevoelens had. En zelfs na die 16 jaar was er op dat gebied niets veranderd.
Het was geen keuze, je kan niet kiezen tussen twee zaken waarvan je van het ene het bestaan niet eens weet. Ik dacht zelfs toen dat ik de enige was met die gevoelens. Het resultaat was wel omdat er geen fatsoenlijk gesprek over mogelijk was dat ik me terugtrok en daarmee heel m'n jeugd verspeelt heb. Altijd afstand gehouden omdat je dacht dat je geestelijk niet normaal was. Totdat je er achterkomt hoe de vork in de steel zit.
En na mijn "coming out" werd alles anders. Ik durfde voor me zelf op te komen. Ik was gewoon wie ik was, evengoed een mens als ieder ander. Maar de gevolgen draag ik nog steeds. Ik volg therapie om mijn sociaal gedrag t.o.v. anderen aan te passen, binnenkort nog een cursus assertiviteit. Dagelijks m'n anti-depresiva. En om te slapen nog twee pillekes extra om niet eerst uren wakker te liggen om daarna nog eens om de zoveel uur wakker te worden met nachtmerries. Ik heb alle hoeken van de kamer gezien, van de trap geslagen. O wat een christelijk gedrag om iemand bij te brengen dat hij "zondig" is.
En mijn enige broer was natuurlijk de lieveling. De lieveling tot na de dood van m'n ouders. Toen kon hem onze familie niet meer schelen. We hebben al 15 jaar niets meer van hem gehoord, hij heeft minstens één dochter, een achterkleinkind van mijn grootouders dus. Mijn grootouders hebben veel verdriet gehad van die situatie. Er was er maar één, deze zondaar die hier aan het schrijven is, die m'n grootouders tot hun dood heeft bijgestaan.
Ik ben nu bijna 45, weer alleen, maar die meer dan tien jaar ellende die ik heb megemaakt omdat de gevoelens op zich al een doodzonde waren (zonder dat ik nog maar iets in daden had gedaan) voel ik nog steeds, de pijn, de angsten.
En nu weer omdat juist het beginnen van zo'n onderwerp alleen maar toont dat het voor sommigen veel belangrijker is om splinters in de ogen van anderen te zoeken.
Maar god zal bij zijn oogst niet vragen of je goed hebt opgelet hoe je buurman zijn tuintje heeft onderhouden. God vraagt niet hoe je over een ander denkt, vraagt niet wat een ander verkeerd doet. Hij vraagt alleen hoe je je eigen tuin hebt onderhouden.
Heb je evenveel moois in die narcis kunnen ontdekken als in je hele tuin vol rode roze. Of vond je het teveel afsteken vanwege zijn kleur? Hij valt misschien op ja, maar het blijft nog steeds een schepping van God. God is uiteindelijk de rechter, hij zal oordelen. Wie zijn wij om mensen in een dwangbuis te stoppen met een plakker op.
Een lilliputter heeft niet gevraagd een lilliputter te zijn, is hij daarom minder omdat er een genetische afwijking is? Evenzo ik. Ik heb die gevoelens, het is geen bezit dat ik even weg kan zetten in de kast, het is een deel van mij, meer dan dat, ik ben het volledig, en ik heb er het al met veel strijd mee moeten leven. Geen strijd omdat ik het was, maar strijd omdat de omgeving het niet accepteerde.
Maar hoe mensen ook graag willen snoeien in hun tuin en sommigen liefst zelfs nog in de tuin van hun buren. Het is maar een deel van Gods tuin, en in Gods grotere tuin zijn plaatsen waar nog geen mens geweest is en waar planten groeien die we direct zouden willen verdelgen. Maar dat zijn Gods eigen stukjes, en hij is daar alleen-rechter, en hij zal uiteindelijk bepalen wat goed en slecht is tijdens de oogst. Maar wat daar ook groeit, als het regent, regent het voor alle planten daar, en als de zon schijnt is het ook voor alle planten. Want God vraagt nu zijn rekenschap niet, God vraagt de rekenschap op zijn tijd en volgens zijn maatstaven.
