quote:
diak2b schreef op 22 mei 2007 om 13:42:[...]
Al met al dus bijzonder weinig reden om de tsunami te zien als een straf van God. Is God dan wel schuldig aan de tsunami? Hij is, zo spreekt Hij via Jesaja, immers schepper van het goede en het kwade. De evangelist leert ons met de woorden van Christus dat er niets in de wereld gebeurt zonder dat God er weet van heeft. Ook al veroorzaakt God geen tsunami, dan laat Hij die toch toe. Je zou zeggen: schuldige nalatigheid.
Ja, dat was ik ook aan het overwegen. Hij heeft immers de macht om de vloedgolf te voorkomen.
quote:
Legalistisch benaderd, zoals protestanten niet zelden doen merk ik (en dat bedoel ik niet als kritiek, het is een mogelijke invalshoek, onvolledig als iedere invalshoek, maar niet onjuist), is de oplossing van dit vraagstuk kinderlijk simpel: God is als schepper geen onderdeel van de schepping, en kan daarom nooit verantwoording verschuldigd zijn aan de schepping, en kan dus niet schuldig zijn.
Ja, hier was ik ook over aan het nadenken. Het klinkt op zich wel logisch, maar als ik me de relatie tussen ouders en kind voorstel, waar de ouders de scheppers van het kind zijn, dan wordt dit verhaal toch wel even iets anders. Als je de mogelijkheid hebt om te voorkomen dat je kind iets overkomt, ook al ben je geen deel van het kind zelf, dan doe je dat. Het kan dus best zijn dat God niet schuldig is of ons geen verantwoording verschuldigd is, maar een slechte ouder kan Hij (in principe) wel zijn.
quote:
De ervaring die Job ons leert, ook een insteek die ik bij protestanten veel zie (en bij katholieken veel te weinig), is dat God simpelweg buiten onze categoriƫn staat, dus niet zozeer geen verantwoording verschuldigd is, maar dat de verantwoording die Hij zo Hij zou willen zou kunnen afleggen voor ons net zo onbegrijpelijk zou zijn, als wanneer de boer verantwoording zou afleggen aan het rund.
Goed, we zijn dus te dom om goddelijke logica te begrijpen, maar nu dacht ik juist dat de mens inzicht heeft gekregen in wat goed en kwaad is, dus het is misschien meer onwil of onmacht om het aan ons in een pedagogische vorm te vertellen. Maar ik moet toegeven hier zit wel wat in.