Kinderen hebben in ieder geval niet bij voorbaat al iets tegen de nieuwe partner of de kinderen daarvan.
Toen mijn moeder een nieuwe vriend kreeg die een zoon van mijn leeftijd had, gingen we weleens met zijn vieren (mama, vriend, zoon en ik) een dagje weg, en at hij weleens bij ons in het weekend. Ik geloof dat ik in het begin alleen die vriend kende, en toen het serieus werd tussen mijn moeder en hem was het ook vanzelfsprekend dat de zoon er ook bij hoorde. Na een korte tijd al, gingen we echt als broer en zus met elkaar om. Misschien had het er ook mee te maken dat ik enig kind was, dan is het al snel leuk om er een broertje bij te hebben. Dat het uitging tussen mama en haar vriend heb ik altijd nog jammer gevonden.
Toen mijn vader echter een nieuwe vriendin kreeg die een dochter had van mijn leeftijd, ging het heel anders. Dat zij Russisch was, heeft er niet direct iets mee te maken, maar toen ze hier kwam wonen kwam de dochter er ook meteen bij wonen. Het ene weekend had ik papa nog voor mezelf alleen, en het volgende weekend woonden er opeens een vrouw en een dochter. Gezellig cake bakken of zelf koken bijvoorbeeld, was er voor mij niet meer bij...de keuken was nu van die vrouw. Papa had in die vrouw en haar dochter een vervanging van mij en mama gevonden...zo voelde het tenminste.
Vrouw en dochter spraken in het begin geen Nederlands, gevolg daarvan was een hoop miscommunicatie, wat weer uitmondde in een hoop geruzie en misverstanden. Ze was van mening dat ik bij mijn vader altijd op de eerste plaats kwam, en dat zij als zijn vriendin eigenlijk op de eerste plaats moest komen. Ze heeft op een gegeven moment letterlijk gezegd dat mijn vader niet meer met mij om moest gaan en dat ik daar niet meer welkom was. Mijn vader ging ertegen in, en ik bleef gewoon komen, totdat ze op kerstavond aankondigde dat ze met mijn vader ging trouwen...en toen ik niet heel blij reageerde en begon te huilen (als kind van 14), werd het een knallende ruzie. Na een hele hoop narigheid kom ik sindsdien ongeveer 1x in de 2 maanden een keertje eten. De dochter kiest vanzelfsprekend partij voor haar moeder, dus daar ben ik nooit dikke maatjes mee geworden.
Zo'n situatie is denk ik wel het laatste dat je wilt creëren. Ik denk dat het met de kinderen samen heel goed kan gaan, zolang ze niet het gevoel krijgen dat ze minder belangrijk worden voor de ouders, en de andere kinderen niet voorgetrokken worden of wat dan ook. Zoals diak2b zegt, is het belangrijk dat ze met hun emoties bij je terecht kunnen. En wordt ook vooral niet jaloers op de aandacht die je partner heeft voor haar eigen kinderen (dat vind ik zoiets raars
).
Als het allemaal ongedwongen verloopt, en alles gelijkmatig verandert, is er meer kans op het ontstaan van gewenning, vertrouwen en een goede band, dan wanneer je opeens zou gaan trouwen en samenwonen en alles in 1x bij elkaar komt. Scheiden is al een nare grote verandering, en opeens samenwonen met nieuwe kinderen erbij zou bijna even dramatisch zijn (in mijn ogen tenminste).
Nouja..het feit dat Zijnkind al raad vraagt over hoe om te gaan met nieuwe partner en de kinderen betekent al dat hij ermee bezig is en erover nadenkt en zo een hoop narigheid kan voorkomen. Het is zo te horen ook geen erg uitzonderlijk geval, en de kinderen zijn nog jong. Het is ook altijd fijn als de ouder een nieuwe partner vindt om zijn/haar leven mee te delen zodat niet alles op de kinderen aankomt. Als alles goed verloopt is het voor de kinderen alleen maar fijner denk ik.
