Hallo iedereen,
Sinds kort ben ik lid van dit forum, en ik voel dat ik van iets af moet. Hierdoor kunnen jullie enige reacties van mijn kant misscghien beter inschatten.
Ik heb van mijn 5e tot aan mijn 11e op een vrije school gezeten, mijn ouders, late bloemenkinderen stonden daarop. Daar had ik het vreselijk naar mijn zin. Het vrije, het artistieke en natuurlijk de euritmie elke vrijdag! Ik was een gelukkig, soms wat overenthousiast kind, dat het heerlijk vond om te lezen in een hoekje.
Niemand in mijn klas kende 'pesten' echt goed, we kenden het niet. Frustraties werden uitgepraat. Verder hadden we die behoefte niet echt, als je iemand niet mocht, ging je diegene uit de weg.
Op mijn 11e moestten we vanwege het werk van mijn vader verhuizen. Uitgerekend naar de achterhoek, en ik moest naar de plaatselijke katholieke school. Daar zou ik mijn eerste ontmoeting hebben met het katholieke geloof en 'de buitenwereld'.
Wat me meteen opviel was de vijandige sfeer op het schoolplein, wat ik nog wel kon plaatsen. Toen de maandag daarop een man in het zwart binnenkwam, schrok ik. In de antroposfie draag je geen zwart, omdat je daarmee energie zou kunnen opnemen. Toen bleek het de pastoor te zijn. Als de 'nieuweling' werd ik getest op mijn bijbelse kennis. Die was niet slecht, ik had het boek al gelezen. Toen de pastoor aan mij vroeg wie God voor mij was, antwoorde ik; 'ik weet het niet, ik geloof niet in dezelfde God als jullie.
Mijn God heeft geen pastoor nodig, of kerken. En dat was het einde van mijn sociale leven in die plaats. Zo snel ik kon, ben ik naar het veilige en linkse Nijmegen teruggevlucht.
Die tijd, die plaats, ik herinner me alleen nog de vijandigheid van die afschuwlijke kinderen, leraren en de Kerk....die de dienst uitmaakt en mijn leven indirect tot een hel maakte door d pastoor. Die mij, als kind van 11 te kakken zette omdat ik 'een achterlijk geloof' had.
Sindsdien ben ik voorzichtig rondom gelovigen, en hoop wat positieve ervaringen op te doen.
