Ik vind dat wij als gereformeerden soms wat krampachtig omgaan met zelfwaardering.
Het is verdacht om jezelf goed te vinden.
Als je weet dat alles wat goed aan jou is van God gegeven is (dat is wat een gereformeerde belijdt te weten) mag je er nog wel heel blij mee zijn. En trots op zijn denk ik. (Nou ja, je hebt trots en trots...)
Als je God maar dankt. Als je ergens heel enthousiast over bent, je uiterlijk of iets wat je gedaan hebt, lijkt het gereformeerd om je te dimmen en ietwat neergebogen te zeggen: God deed het, ik niet. Maar je zou ook enthousiast kunnen zeggen: ik dèèd het, God dank u wel! Als wij een moeilijke klus klaren en wij hebben Gods hulp daarvoor gevraagd en die klus is geklaard, dan denk ik dat God ons op allerlei manieren geholpen heeft en dat één van die manieren is dat Hij ons zelfvertrouwen heeft gegeven. (Niet een zelfvertrouwen dat op zich staat, los van God, maar toch zelfvertrouwen) Dus hoeft zelfvertrouwen helemaal niet ongereformeerd te zijn.
Purpurin, overweeg je dan jehovagetuige te worden?