Ik ken maar één Christelijke grap waarvan ik oprecht hoop dat niemand zich eraan zal storen:
Tijdens een grote overstroming was een man het dak van zijn huis opgevlucht, maar het water bleef stijgen. Toen zich een reddingsboot aandiende, weigerde de man in te stappen, waarbij hij de verbaasde reddingsploeg liet weten zijn hoop te hebben gevestigd op een wonderbaarlijke redding van hogerhand. Zo ging het tot driemaal toe, waarna het water tot ver boven de daken steeg en de man verdronk. Bij de hemelpoort aangekomen, gaf de man blijk van zijn verbazing dat redding, ondanks zijn vertrouwen, achterwege was gebleven... waarop de man werd meegedeeld, dat er nochtans tot driemaal toe een reddingsboot zijn kant uit was gestuurd, maar dat hij telkens geweigerd had om in te stappen!
Ik denk dat de moraal van dit verhaal is, dat de hulp waarop we hopen soms in een geheel andere vorm komt dan verwacht. In dit verband denk ik bijvoorbeeld aan de genezing van Naäman, die zich een geheel andere voorstelling van zijn genezing had gemaakt, en daardoor de kans op genezing (in de ruimste zin van het woord) bijna had verspeeld, ware het niet dat zijn dienaren op hem in hadden gepraat om toch maar gewoon datgene te doen wat hem was gezegd.
Als een mop een luchthartige manier is om een waarheid te benadrukken of dingen te relativeren, dan lijkt me dat een goede zaak, maar als het louter bedoeld is om dingen te ridiculiseren, wordt het een ander verhaal. De scheidslijn tussen wat wel of niet toelaatbaar is, kan erg dun zijn; wat voor de een met gemak door de beugel kan, kan voor de ander een belediging zijn.
De meest subtiele vorm van religieuze humor vind ik zelf Joodse wijsheden, zoals deze:
"Waarom werd de mens pas op de laatste dag geschapen? Opdat men hem, wanneer hij te ijdel wordt, kan zeggen: zelfs de mug werd eerder geschapen dan jij! "
