Heel veel theologen schijnen er geweldig veel waarde aan te hechten wie of wat Jezus precies is of hoe Hij werkt. Zo ook Calvijn en de GKV die daar uit afgeleid is, en vele andere kerken natuurlijk ook.
Laten we Jezus zélf aan het woord, dan kon het hem hoegenaamd niks schelen of men dacht dat Hij een reïncarnatie was van Johannes de Doper of Elia of "un" profeet. Als men maar op z'n minst de wonderen geloofde als van God afkomstig via Jezus, dan was het al OK. En natuurlijk ook als men wat opstak van Jezus' wijsheden of ze kon beamen.
Ik hou het ook nog voor mogelijk dat er blijdschap was als dit een vooruitgang betekende ten opzichte van een foute c.q. materialistische houding. Discipelen werd telkens meer en meer geleerd. Maar in elk geval is een gunstige reactie van Jezus op mensen die een paar simpele dingen goed doen in elk geval verbluffend.
Waar ligt echter de grens in wat de norm is voor een goed geloof? Moet je daarnáást ook nog eens gaan geloven in al die ingewikkelde theologische zaken waar dominees of forumfiguren met elkaar over struikelen, over bovennatuurlijke zaken, en dan nog eens verwachten dat het gewone volk het wél begrijpt waar zij er zelf mee over elkaar heen rollebollen van debat? Of hadden ze dat juk bij zichzelf alleen moeten opleggen ookal is het onredelijk zwaar naar zichzelf toe en het niet van een ander hoeven eisen dat hun geloof er Ok mee was of niet?
Groetjes, Divinespark