Bij Job gebeuren er allerlei zaken in rap tempo, op een traumatisch hoog niveau.
Hij verliest zijn bezittingen, zijn landgoederen.
Die zijn nog eventueel op enige afstand van hem.
Daar begint het onheil.
Vervolgens verliest hij zijn dierbaren. Dat is al dichter bij hemzelf, en zijn grotere gehechtheden tijdens het aardse leven.
Vervolgens gaat het onheil voort, en tast zijn eigen lichaam aan. En zijn psyche. Hij krijgt er nogal downe of moedeloze gedachten van ten aanzien van het aardse.
En toch blijft hij geloven. Ookal heeft hij daarin een enkel dwaasheidje gezegd.
Met andere woorden: de moraal van het verhaal is dat God niet bewust te begrijpen is en tegelijk ook heel diep in het innerlijk geworteld kan zijn.
Je zou hoogstens nog kunnen spreken van een diepgeworteld geloof dat door niets van buiten mee te pakken te nemen is, een zaadje dat IN vruchtbare grond is gevallen ipv aan de oppervlakte of op steenachtige grond. In elk geval houdt het verhaal van Job het dus voor mogelijk dat het geloof in je aller-allerdiepste innerlijk huist.
Groetjes, Divinespark
