Fantasy is inderdaad bij uitstek een middel om een strijd tussen goed en kwaad neer te zetten, in een fantasiewereld.
Ik vond het juist opvallend dat de hoofdfiguren in Het Noorderlicht tegen het Magisterium ingaan, omdat het Magesterium overduidelijk criminele en slechte dingen doet, namelijk kinderen scheiden van hun deamons. Ze beroven die kinderen van hun 'zelf' en daarmee van alle waardigheid als menselijk wezen. Het ontgaat me waar er hier atheïsme aan te pas komt.
En dan nog iets. Ik vraag me ook af hoe mensen soms lezen, en hoe ze hun kinderen leren lezen. En dan bedoel ik niet: woorden leren lezen, maar de betekenis van een boek vatten en je daarover een mening vormen en daaraan gekoppeld: domweg genieten van een goed verhaal. Een boek als dit, kun je dat 1-op-1 naar onze wereld vertalen? Is het Magisterium de Rooms-Katholieke kerk? Bestaat er in het Nooderlicht-universum zoiets als atheïsme? Is Aslan soms de Here Jezus of een profeet? Of Gandalf? Hoe komen mensen er überhaupt bij om fantasyboeken zo te lezen? Of welk boek dan ook?
Ik geloof beslist dat schrijvers hun mening kunnen uitdragen via zo'n verhaal of in een boek. Hun kijk op de wereld of een bepaalde boodschap. Maar als je het er niet mee eens bent, moet je die boodschap dan maar verbieden? In debat gaan over een bepaald boek: prima, graag zelfs! Maar dan wel graag met onderbouwde argumenten. Zomaar fulmineren tegen bepaalde boeken staat me ontzettend tegen (hetzelfde had ik bij de Harry Potter-boeken).
Veel mensen kunnen blijkbaar niet lezen in ruime zin, en ook geen discussie aangaan als ze bang zijn dat ze kunnen verliezen. En ik vind het erg als we er als christenen steeds minder blijk van geven zulke vaardigheden te bezitten.
@Bumblebee: ik moest even grijnzen toen je Sex and the City noemde. Dat vind ik wel de meest afschuwelijke serie allertijden!
Ik kijk er soms naar puur om me lekker te ergeren
Maar van mij hoeft het echt niet van de buis af, want dan gaat de hele discussie over hedonistische levensstijl ja/nee ook meteen weg en juist door die discussie kun je mensen bereiken.
Misschien (hypothese) zijn mensen meer gewend aan de stijl van zulke series omdat ze gebracht worden alsof ze bij je om de hoek gebeuren (als je in New York zou wonen, dan). Het staat dichter bij ons en misschien leven we op sommige punten wel net zo als zij en willen we dat eigenlijk wel graag zo houden. Als we kritiek op zulke series moeten geven, geven we het meteen ook op onszelf.
Maar ik ben het helemaal met je eens dat er heel wat inhoudsloze rommel op tv is die mensen zomaar accepteren. De kunst van het verhalen vertellen (waar je zinnig over in discussie kunt gaan) is vervangen door special effects.
