Traditionele uitvaart

[Ronnie123]

Na wat zoeken door dit forum vond ik eigenlijk weinig over het onderwerp uitvaart. Het is namelijk zo dat ik op dit moment bezig ben verschillende soorten begrafenissen naast elkaar te leggen van verschillende geloofsovertuigingen. Nu had ik dan ook een paar vragen over hoe mensen met een gereformeerde geloofsovertuiging handelen tijdens het overlijden van hun dierbare. Ik hoop dat ik hiervoor dan ook aan het goede adres ben. Hier heb ik enkele vragen opgesomd:


1. Zijn er bepaalde tradities die uniek zijn voor een gereformeerde uitvaart?
2. Hoe denken gereformeerde mensen over crematie (b.v. is het toegestaan)?
3. Worden er in het voren al regelingen gepleegd voor dat iemand komt te overlijden (b.v. verzekeren) of is overlijden niet een gebeurtenis waar je voor het gebeurt mee bezig bent.
4. Hoe wordt een uitvaart georganiseerd? (ik hoorde namelijk iets dat de kerk b.v. een uitvaartsondernemer aanwijst?)

Verder las ik nog wel op een ander topic hier dat een uitvaart meer in het teken staat van de verrezen Heer. Ik citeer: "In onze Kerk is een uitvaart een viering. Het gekke is, de naargeestigheid neemt toe, naarmate uitvaarten meer op de gestorven mens, en minder op het perspectief van de verrezen Heer worden gericht."  
Moet ik dit interpreteren als dat een gereformeerde uitvaart graag minder persoonlijk is en liever niet teveel over de overledene als persoon gaat maar meer in het teken staat van de kerk?

Alvast bedankt voor jullie tijd!

[Riemer Lap]

quote:

Ronnie123 schreef op 10 maart 2008 om 15:38:
Na wat zoeken door dit forum vond ik eigenlijk weinig over het onderwerp uitvaart. Het is namelijk zo dat ik op dit moment bezig ben verschillende soorten begrafenissen naast elkaar te leggen van verschillende geloofsovertuigingen. Nu had ik dan ook een paar vragen over hoe mensen met een gereformeerde geloofsovertuiging handelen tijdens het overlijden van hun dierbare. Ik hoop dat ik hiervoor dan ook aan het goede adres ben. Hier heb ik enkele vragen opgesomd:

Ik wil wel een poging wagen hoewel het per persoon in de GKv zal verschillen. Het is dus mijn eigen verhaal.

1. Zijn er bepaalde tradities die uniek zijn voor een gereformeerde uitvaart?
In de regel is er een samenkomst en daarna het begraven. Na de begrafenis wordt op de plek van het graf vaak het Onze Vader gebeden en belijdenis uitgesproken.
2. Hoe denken gereformeerde mensen over crematie (b.v. is het toegestaan)?
Veel gereformeerden zijn tegen, ik ben er niet tegen omdat ik geloof dat God mijn skelet niet nodig heeft bij de wederopstanding van mijn vlees. Hij kan uit stof en as vormeren.
3. Worden er in het voren al regelingen gepleegd voor dat iemand komt te overlijden (b.v. verzekeren) of is overlijden niet een gebeurtenis waar je voor het gebeurt mee bezig bent.
Er zijn groepen onder de gereformeerden die geen overlijdensverzekering hebben, binnen de GKv is dat mogelijk een klein clubje, ik ken ze in ieder geval niet.
Persoonlijk staan mijn wensen op papier, ook weet ik wat mijn ouders, mijn partner willen en dat is ook vastgelegd.
4. Hoe wordt een uitvaart georganiseerd? (ik hoorde namelijk iets dat de kerk b.v. een uitvaartsondernemer aanwijst?)
de kerk wijst geen uitvaartondernemer aan, dat doen de nabestaanden.
Meestal regelt de bode de zaken rondom de uitvaart samen met de familie. de samenkomst wordt geregeld tussen voorganger en nabestaanden. de ondernemer is er puur voor de organisatie en niet voor de inhoud.

quote:

Verder las ik nog wel op een ander topic hier dat een uitvaart meer in het teken staat van de verrezen Heer. Ik citeer: "In onze Kerk is een uitvaart een viering. Het gekke is, de naargeestigheid neemt toe, naarmate uitvaarten meer op de gestorven mens, en minder op het perspectief van de verrezen Heer worden gericht."

In de RKK is het een viering, in de GKv een samenkomst om iemand ter aarde te bestellen. De GKv kent geen rouwdiensten, die zijn niet toegestaan.

quote:

Moet ik dit interpreteren als dat een gereformeerde uitvaart graag minder persoonlijk is en liever niet teveel over de overledene als persoon gaat maar meer in het teken staat van de kerk?

Nee, het gaat wel over de overledene maar ook over de troost voor de nabestaanden.

[diak2b]

quote:

Ronnie123 schreef op 10 maart 2008 om 15:38:
Verder las ik nog wel op een ander topic hier dat een uitvaart meer in het teken staat van de verrezen Heer. Ik citeer: "In onze Kerk is een uitvaart een viering. Het gekke is, de naargeestigheid neemt toe, naarmate uitvaarten meer op de gestorven mens, en minder op het perspectief van de verrezen Heer worden gericht."  

Het zou me niets verbazen als dat door een katholiek is geschreven. ALS dat zo is, is het mogelijk minder van belang voor je visie op de gereformeerde uitvaart.

In het katholieke verstaan is het van belang te beseffen dat wij niet geloven dat na het sterven een soort "eeuwige slaap tot de laatste dag" volgt, maar een leven in hel, vagevuur of hemel. God is immers geen God van doden, voor Hem zijn allen levend.

Als wij de uitvaart vieren, dan nemen we tijdelijk afscheid, en treuren we om dat afscheid, maar we richten ons vol vertrouwen naar wat komt. Wij geloven in één Kerk, die in drie "gedaanten" is: de strijdende, de lijdende en de zegevierende Kerk. De strijdende Kerk, dat zijn degenen die naar lichaam en ziel leven in de wereld en die strijden om het zieleheil van zichzelf en van de lijdende Kerk. De lijdende Kerk, dat zijn de zielen in het vagevuur. De zegevierende Kerk tenslotte, dat zijn de zielen die verblijven in Gods hemelse rijk.

Dat is ons perspectief, dat is wat wij vieren, dat iemand een ander deel van de Kerk is ingegaan, dat iemand aan de laatste pelgrimstocht begonnen is, kort of lang, om God te mogen aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.

Een uitvaart is dus geen afsluiting, en dus is er weinig reden voor het opsommen van wat een geweldig persoon iemand was, laat staan ons bezig te houden met de goede werken die iemand wellicht gedaan zou hebben. Dat zou interessant zijn als het een einde was, en als het reflecteren was op wie iemand was. Maar wij geloven niet dat het een einde is, eerder een nieuw begin. En dat begin wordt niet gedreven door wie iemand was, wat iemand deed, presteerde, betekende, want de betekenis van de onsterfelijke ziel wiens lichaam we begraven is gelegen in Gods liefde, en alleen in Gods liefde, die deze ziel geschapen heeft en gewild heeft.

[Riemer Lap]

quote:

diak2b schreef op 10 maart 2008 om 20:13:
[...]

Het zou me niets verbazen als dat door een katholiek is geschreven.

Jij was de schrijver dus allicht katholiek

[Marnix]

quote: Okidoki

Nee, het gaat wel over de overledene maar ook over de troost voor de nabestaanden.

Het gaat ook over de verrezen Heer

Ronnie123, bij de vraag of het minder persoonlijk is of dat men dat graag wil kom je met een tegenstelling: Het is of persoonlijker, of men gaat het over de verrezen Heer hebben en wordt zo onpersoonlijker. Het gaat echter om beiden. We geloven dat Jezus ons is voorgegaan in de dood, maar ook in de opstanding. Hij stierf en overwon de dood juist zodat wij straks eeuwig bij God mogen zijn. Omdat we daarom door de dood heen perspectief krijgen, krijgt dat zeker aandacht bij de uitvaartsdienst. Maar het mag ook over die persoon gaan omdat we mogen geloven dat hij/zij, een uniek persoon, ook zal opstaan en voor altijd bij Hem mag leven. Daarnaast (want dit klinkt natuurlijk wel heel optimistisch) is er lle ruimte terug te blikken op zijn leven en dus ook naar het gat dat ontstaat, de rouw, het gemis.Maar daar klinkt altijd de hoop in door van onze verrezen Heer die belooft dat wij ook mogen opstaan uit de dood en eeuwig met Hem leven.

[Riemer Lap]

Vergeten
Op de Veluwe heb ik vele uitvaarten meegemaakt en daar was de gewoonte om na de teraardebestelling uitgebreid aan de borrel te gaan. Bij sommige uitvaarten is dat wel eens ontaart in een brasparty waar de honden geen brood maar de gasten wel genever van lusten.
Is overigens geen GKv onderdeel dat drinken (eigenlijk wel jammer )

[Marnix]

quote:

okidoki schreef op 11 maart 2008 om 21:30:
Vergeten
Op de Veluwe heb ik vele uitvaarten meegemaakt en daar was de gewoonte om na de teraardebestelling uitgebreid aan de borrel te gaan. Bij sommige uitvaarten is dat wel eens ontaart in een brasparty waar de honden geen brood maar de gasten wel genever van lusten.
Is overigens geen GKv onderdeel dat drinken (eigenlijk wel jammer )

Hoezo, als je wil drinken kan dat ook wel op een ander moment. Ik mag toch hopen dat je daar geen uitvaarten voor nodig hebt

[Riemer Lap]

offtopic: Meest erge wat ik ooit heb meegemaakt was de teraardebestelling van een moeder die niet geliefd was bij haar kinderen. Na de begrafenis ging er één van de kinderen staan en die sprak : "Het kreng is dood en begraven, laat ons feesten".
Ik ben na een kop koffie vertrokken maar hoorde van één van de kinderen dat men langdurig heeft zitten kantelen aldaar en dronken naar huis is gebracht.

[Thorgrem]

quote:

okidoki schreef op 12 maart 2008 om 14:42:
offtopic: Meest erge wat ik ooit heb meegemaakt was de teraardebestelling van een moeder die niet geliefd was bij haar kinderen. Na de begrafenis ging er één van de kinderen staan en die sprak : "Het kreng is dood en begraven, laat ons feesten".
Ik ben na een kop koffie vertrokken maar hoorde van één van de kinderen dat men langdurig heeft zitten kantelen aldaar en dronken naar huis is gebracht.

Lol.  

[Ronnie123]

Ik heb met erg veel interesse gelezen wat jullie idee is rondom een uitvaart. En vindt het ook een mooi idee het overlijden niet als een einde te zien maar meer een overgang (als ik het zo kan beschrijven).  

Allen was ik verder nog wel benieuwd of een van jullie mijn 2e vraag wat verder kan uitverdiepen over crematie? Zijn sommige mensen bang dat door crematie het onmogelijk wordt om weder op te staan doordat er fysiek geen lichaam meer is? En ik ben benieuwd of het aanbieden van crematie service dan een rede wordt geheel voor een andere uitvaartonderneming te kiezen?

Voor de rest bedankt voor jullie reacties alvast!!

[Riemer Lap]

Er zijn mensen die uit geloofsovertuiging tegen lijkverbranding zijn, er zijn ook uitvaartverzekering die dat uitsluiten van hun verzekering.(ik meen dat op doorreis zo'n verzekeraar is).
Op internet staat best veel info over de keuze die mensen maken:
info1
info2

Ik heb persoonlijk niets tegen cremeren zolang het waardig gebeurd. Ons aardse lichaam is slechts aards en niet meer dan dat.
Overigens ben ik bij leven al verstrooid dus na sterven graag begraven

[spacy]

Ik denk dat de keuze om graag begraven te worden ipv crematie,
deels uit een erg oud traditie of gewoonte is want ook de joden waaruit het christendom voortkomt begroeven altijd hun overledenen.
Vanaf Genesis 15:15 lezen we regelmatig al dat er iemand begraven wordt.

Maar ik kan daarvoor misschien ook een aantal redenen vinden in de Bijbel:
-We worden door God uit de aarde gevormd, (Genesis 2:7) en zo daaraan ook teruggegeven. (Genesis 3:19)
-Dierenoffers werden verbrandt (Exodus 29, Leviticus 4 en 6, etc), maar ook mensenoffers van heidense volken (Leviticus 20:3, Deuteronomium 12:31) en het verbranden van een dode zou dus op een heidens offer kunnen lijken, met het verschil dat een dode natuurlijk of door oorlog gestorven is, en niet bewust geslacht.
-Voorwerpen die onheilig waren, bijvoorbeeld besmet met ziekte, of afgoden beelden moesten worden verbrand om zo voor altijd te verdwijnen (Leviticus 13:52-57...)
-Mensen die schandelijke zonde begingen moesten ook worden verbrand, het verbranden van een dode zou dus gelijk kunnen staan met de dode het etiket van 'schande-bedrijver?' bezorgen terwijl deze persoon altijd heeft gepoogd een heilig gelovige te zijn. (Genesis 38:24, Exodus)
-Voor de rest iets wat volgens mij toen al in die cultuur vaker gebeurde, maar God boos over was, dat koningen na hun dood door anderen verbrand werden (Jeremia 29:22, Amos 2:1)

Als ik dit allemaal zo lees, is mijn wens ook om begraven te worden, al geloof ik ook dat mocht men om welke reden dan ook anders omgaan met mijn lijk dit geen gevolgen heeft voor onze ziel en wederopstandig.

[meisje2]

Hallo,

Ook ik kan alleen maar een persoonlijke ervaring vertellen.
Bij de uitvaart van mijn moeder was er een dienst. Deze dienst was erg persoonlijk waarbij het gezin een plek kreeg en mijn moeder herkenbaar werd neergezet. Daarnaast natuurlijk het woord van God. Mijn moeder had zelf al in een schrijven bekend gemaakt wat de liturgie van de dienst moest zijn en welke tekst. Ook dit voegde een extra persoonlijke dimensie toe. Daarnaast ervaarde ik de dienst als een viering tot eer van GOD. Mijn moeder had dan ook beslist dat ze weggedragen werd onder het instumentaal spelen van "U zij de Glorie". Jubelender kon het niet. Daar was ik eerst boos over, maar toen het zo in de dienst gespeeld werd juichte mijn hart mee. Hoe wonderlijk is God en hoe heerlijk is Zijn naam. Ons leven begint pas bij de dood.
De uitvaart werd geregeld door een maatschappij. Ineerste instantie ging de wens uit naar een GKV ondernemer. Maar helaas liep dit mis en de 2e dag zijn we overgestapt naar de plaatselijke ondernemer van het dorp. Prima geregeld verder met veel respect. Mijn moeder was niet verzekerd, ik weet niet waarom. Waarschijnlijk omdat wij zijn opgevoed met dat je voor dit soort gevallen spaart. Maar volgens mij is dat niet GKV. Ik zelf ben ook niet verzekerd en heb zelfs geen testament. Wij hebben ook geen kinderen waarvoor we iets moeten regelen. Mijn moeder had wel een testament.
Mijn moeder is begraven. En bij het graf is het onze vader gebeden. Daarna was er condoleren en koffie met cake. Daarna gingen alle mensen naar huis en zijn wij als gezin uiteten geweest om af te sluiten. (tja eten moet je toch en wie heeft er zin om te koken, dus chinees!)

Ik hoop dat het je wat info geeft over een GKV uitvaart.

Voor de goede orde, ik ben zeker niet blij mee dat mijn moeder dood is in aardse zin. Ik mis haar vreselijk en ben heel verdrietig. Maar als ik dan Gods woord erbij pak en de cd van de dienst beluister, de liederen zing, dan vervuld mijn hart zich met een troost en zekerheid van Gods goedheid.

[Franco]

quote:

diak2b schreef op 10 maart 2008 om 20:13:
[...]

Het zou me niets verbazen als dat door een katholiek is geschreven. ALS dat zo is, is het mogelijk minder van belang voor je visie op de gereformeerde uitvaart.

In het katholieke verstaan is het van belang te beseffen dat wij niet geloven dat na het sterven een soort "eeuwige slaap tot de laatste dag" volgt, maar een leven in hel, vagevuur of hemel. God is immers geen God van doden, voor Hem zijn allen levend.

Als wij de uitvaart vieren, dan nemen we tijdelijk afscheid, en treuren we om dat afscheid, maar we richten ons vol vertrouwen naar wat komt. Wij geloven in één Kerk, die in drie "gedaanten" is: de strijdende, de lijdende en de zegevierende Kerk. De strijdende Kerk, dat zijn degenen die naar lichaam en ziel leven in de wereld en die strijden om het zieleheil van zichzelf en van de lijdende Kerk. De lijdende Kerk, dat zijn de zielen in het vagevuur. De zegevierende Kerk tenslotte, dat zijn de zielen die verblijven in Gods hemelse rijk.

Dat is ons perspectief, dat is wat wij vieren, dat iemand een ander deel van de Kerk is ingegaan, dat iemand aan de laatste pelgrimstocht begonnen is, kort of lang, om God te mogen aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.

Een uitvaart is dus geen afsluiting, en dus is er weinig reden voor het opsommen van wat een geweldig persoon iemand was, laat staan ons bezig te houden met de goede werken die iemand wellicht gedaan zou hebben. Dat zou interessant zijn als het een einde was, en als het reflecteren was op wie iemand was. Maar wij geloven niet dat het een einde is, eerder een nieuw begin. En dat begin wordt niet gedreven door wie iemand was, wat iemand deed, presteerde, betekende, want de betekenis van de onsterfelijke ziel wiens lichaam we begraven is gelegen in Gods liefde, en alleen in Gods liefde, die deze ziel geschapen heeft en gewild heeft.

In hoeverre is er in een katholieke uitvaart ruimte voor het verdriet en het gemis van de overledene? Ondanks dat je mag geloven dat de overledene een ander deel van de Kerk is ingegaan en dat het geen werkelijk einde is, is er wel iemand wiens fysieke aanwezigheid en alles wat daarbij komt er niet meer is.

[HenkG]

...

[HenkG]

quote:

diak2b schreef op 10 maart 2008 om 20:13:
Als wij de uitvaart vieren, dan nemen we tijdelijk afscheid, en treuren we om dat afscheid, maar we richten ons vol vertrouwen naar wat komt.
(...)
Een uitvaart is dus geen afsluiting, en dus is er weinig reden voor het opsommen van wat een geweldig persoon iemand was, laat staan ons bezig te houden met de goede werken die iemand wellicht gedaan zou hebben. Dat zou interessant zijn als het een einde was, en als het reflecteren was op wie iemand was. Maar wij geloven niet dat het een einde is, eerder een nieuw begin. En dat begin wordt niet gedreven door wie iemand was, wat iemand deed, presteerde, betekende, want de betekenis van de onsterfelijke ziel wiens lichaam we begraven is gelegen in Gods liefde, en alleen in Gods liefde, die deze ziel geschapen heeft en gewild heeft.

quote:

Franco schreef op 17 april 2008 om 00:36:
In hoeverre is er in een katholieke uitvaart ruimte voor het verdriet en het gemis van de overledene?

@Franco
Meestal komt een vraag voor het antwoord  

@Diak2b
Het afscheid van het hier en nu is inderdaad niet zozeer een afsluiting, maar, althans zo beleef ik het, een Thuiskomen en mag dus inderdaad gevierd worden!

[diak2b]

quote:

Franco schreef op 17 april 2008 om 00:36:
[...]

In hoeverre is er in een katholieke uitvaart ruimte voor het verdriet en het gemis van de overledene?

asked & answered

[diak2b]

quote:

HenkG schreef op 17 april 2008 om 08:21:
@Diak2b
Het afscheid van het hier en nu is inderdaad niet zozeer een afsluiting

Nee, eerder een mooi moment om weer eens iets anders te gaan doen.