quote:
Zeker
Eerst maar eens wat positieve verhalen. Natuurlijk mijn eigen verhaal! Je kunt misschien via de zoekfunctie op Google ergens een getuigenis vinden die ik hier ooit eens heb geschreven toen ik belijdenis ging doen. Staat in een topic "getuigenissen". Dat mag ik toch wel als positief aanmerken.
Een verhaal wat op mij persoonlijk erg veel indruk heeft gemaakt is het volgende.
Tijdens de eerste cursus die ik deed als groepsleider, samen met een onervaren andere groepsleider, zat er een jongen bij ons in de groep die vertelde dat zijn broer een paar maanden ervoor christen was geworden. Kort na zijn bekering was hij psychotisch geworden en moest gedwongen worden opgenomen op een gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. Medicatie sloeg niet aan en niemand kon contact met hem krijgen. De diagnose schizofrenie werd gesteld. De jongen in mijn groep zei: die God die toelaat dat iemand die zich net heeft bekeerd zoiets overkomt, daar wil ik wel eens wat meer over horen! (En dan met een dreigende blik en over elkaar geslagen armen). Ik dacht: oeps. Of eigenlijk dacht ik iets onfatsoenlijks. Hoe ga ik me híermee redden. Na dit verhaal barstte hij in huilen uit en vertrok met de woorden: ik kom nóóit weer.
De week erop was hij er toch weer en daarna elke week. Maar we moesten niet denken dat hij mee ging naar een zweverig weekend over een Heilige Geest. Toen puntje bij paaltje kwam ging hij wel mee en er is voor en met hem gebeden. Hij heeft de cursus helemaal afgemaakt en is niet in de tussentijd tot bekering gekomen. Na de cursus verloor ik 'm uit het oog.
Een paar maanden later was ik weer in hetzelfde pand voor een feestje (we huurden het pand van een studentenvereniging) en het bleek dat er van een andere, christelijke studentenvereniging ook een feestje was in het achterzaaltje. Daar liep ik hem weer tegen het lijf. Hij was aan het helpen bij de opbouw. "Aanstaande zondag word ik gedoopt!" zei hij.
Een cursus binnen de vrijgemaakte kerk: één van onze kerkleden die eigenlijk niks van al dat gedonder moest hebben. Was door zijn zoon en schoondochter meegesleept. Hij woonde de eerste avonden achterstevoren zittend in zijn stoel bij! Liep alleen maar te klieren en te zuigen en vervelend te doen. Ik kon 'm wel schudden. Aan het einde van de cursus was hij ongeveer de meest enthousiaste deelnemer die we hadden, inmiddels zit hij in het "mantelzorgteam" dat het koken coördineert en is een erg meelevend kerklid geworden. Op dezelfde subtiele wijze als hij zich op alpha gedroeg schopt hij nu medegemeenteleden tegen het zere been door hen aan te spreken op hun verslapte kerkgang
hopelijk vindt hij nog nuance.
Negatief:
Het klinkt waarschijnlijk vrij zweverig en vaag maar ik heb nogal slechte ervaringen met de avonden die "gewijd" zijn aan het kwaad en de duivel. Begrijp me goed, het hoort erin, maar ik heb de inleiding meerdere malen verzorgd en het is me slecht bekomen. De eerste keer belandde ik in het ziekenhuis op de dag dat ik het praatje moest doen. Dat ging dus niet door. De tweede keer functioneerde de verwarming en het licht niet in het zaaltje wat we huurden en zaten we bij luguber flakkerend kaarslicht in de kou over de duivel te praten, joepie. De derde keer kreeg het team onderling ruzie. En dit zuig ik niet uit mijn duim. Ik moet toegeven dat ik zelf ook nogal gevoelig ben voor dat soort shit dus misschien vindt een ander het wel meevallen...
Het weekend over de Heilige Geest wordt snel te zweverig voor mensen die écht uit het niets komen, zoals ik. Ik ben halverwege het weekend weggegaan toen ik deelnemer was, ik moest er niks van hebben. Vooral als je een cursus hebt waar te veel christenen aan meedoen is dat een gevaar.
Aan de andere kant, als er alpha binnen één kerk wordt georganiseerd loop je grote kans op vrijgemaakt of katholiek navelstaren. Bij alpha vind ik persoonlijk interkerkelijke organisatie een groot pre. Je wordt er dan van weerhouden je eigen stokpaardjes te berijden als denominatie en je voorkomt dat het te ingewikkeld en te diep gaat voor de startende geïnteresseerden.
Alpha is zeer geschikt voor randchristenen en randkerkleden om weer opgepept te worden maar er melden zich vaak nogal veel mensen aan die helemaal niet beroerd in hun geloof zitten of die vinden dat ze eerst een cursus moeten volgen voor ze in de organisatie gaan zitten. Is niet waar. Ga naar een landelijke toerustingsdag en ga er dan verder gewoon bijzitten als hulpgespreksleider, je kunt niks fout doen en je kunt in elk geval niks verpesten. Niets is zo funest voor een goed gesprek als er acht overtuigde christenen het in de Geest met elkaar eens zitten te wezen en die ene arme atheïst moet tegen allemaal strijden. Is niet leuk.
Voor het werven van deelnemers: reken er niet op dat het zin heeft om te gaan folderen of zo. Dáár heb ik pas echt slechte ervaringen mee. Mijn man heeft aan minstens 500 mensen in het winkelcentrum bakjes koffie ingeschonken en uitnodigingen meegegeven, helpt geen zier. De enige reden, in mijn ervaring, dat echte niet-christenen een alphacursus gaan doen is als ze worden meegenomen door een christen. Buurvrouwen hebben we al gezien, héél veel prille partners, medestudenten, collega's, dat soort relaties. Iedereen heeft daar dus een verantwoordelijkheid in: vraag het gewoon.
Okee, even zomaar wat dingen die als eerste in me opkwamen. Vraag gerust meer
