Het raadplegen van geesten (dat je er doelbewust naar zoekt) is verboden in de bijbel. Als mensen een waarzeggende geest hebben dan moeten ze ook op hun tellen passen. Zie voor deze zaken de wetten uit het Oude Testament.
Ook in het Nieuwe Testament is het beleid of de mening over dit soort zaken duidelijk niet echt veel veranderd, nog steeds afkeurend. Bij een waarzeggende mevrouw wordt er door Paulus een waarzeggende geest uit getieft, en een ander die ook dit soort dingen doet die wordt drie dagen met blindheid geslagen.
Als het een "wedstrijdje" wordt, dan staan de Egyptische tovenaars al na een paar plagen op hun eigen blaren te dansen, en gooit God er nog een paar plagen achteraan. Overduidelijk wie het meeste kan. Of als Daniël het als enige duidelijk ziet wat de koning van Babylon heeft gedroomd, dankzij God.
Als helderziendheid je overkómt, tja, dan weet ik niet of je er zelf om gevraagd had, er zijn zat mensen die het al van kindsbeen aan hebben. En ik weet zelf gevallen waarin dat voor mij onomstotelijk vast staat. En kan dat ook van anderen geloven. Hoe dan ook is het dan nog altijd zo dat áls je mensen tegenkomt die verbluffende dingen kunnen zeggen, dat je dan wel in je achterhoofd hoort te houden dat er nog Eentje is, die écht alles kan zien, en met een accuratesse en een reikwijdte waar verder iedereen bij verbleekt. Niet alleen in het passief aanschouwen maar ook het manipuleren van de realiteit die wij ervaren. Ik denk ook wel eens dat het er om gaat om het beste te kiezen, en niet met minder genoegen te nemen, dus in God te geloven bóven de waarzeggerij. Hoe waar het soms ook echt kan zijn wat er wordt gezien, het gaat er om hoevéél er wordt gezien, en waar mensen op kiezen te vertrouwen, dat er niet tegen beter geloven in voor waarzeggerij hoort te worden gekozen. Als je écht gelooft dat God meer kan, dan is waarzeggerij een mindere keuze en waarom zou je die dan maken?
