Deze?
Een herder - door Michel van der Plas
We lagen gewoon te slapen
in onze wollen vacht,
met dicht om ons heen de schapen,
de stilte, de donkere nacht.
Toen ben ik wakker geschrokken:
ik hoorde zingen of zo,
en de lucht werd opengetrokken
door duizenden sterren, en o
ik durfde gewoon niet te kijken,
het was zo’n geweldig gezicht,
ik dacht dat ik zou bezwijken
van al dat zilveren licht.
Ik weet niet zoveel van de dingen
van zon en maan enzovoort,
maar ik weet dat licht niet kan zingen,-
en toch heb ik dat gehoord.
Ik houd me maar liefst bij het kleine,
dat is ook het beste misschien,
maar ik weet dat een stem niet kan schijnen,-
en toch heb ik dat gezien.
En opeens was boven beneden,
ik zag naar het licht van de stem,
ik lag in een lied over Vrede
en toch was dit Bethlehem.
Toen zijn we gewoon maar gaan lopen,
nog half doof en blind.
De deur van de stal stond open,
en daar vonden we het kind.
Het lag op de grond in ons midden
als een ster in stro en slijk.
Ik heb maar gewoon staan bidden
van angst en geluk tegelijk.
/edit
hmm oud topic zie ik.. Nouja, het is al laat, en het blijft een mooi gedicht
