Theosis in Gereformeerd perspectief

[Laodicea]

N.a.v. Fotogravinnetjes reactie:

quote:

Fotogravinnetje schreef op 31 december 2008 om 08:16:
Ik heb het gevoel dat hier massaal langs een belangrijk punt gebanjerd wordt, wat toch echt al ter sprake is gekomen:
In de bijbel is niets te vinden over of en hoe wij met de heiligen in Christus in de hemel kunnen communiceren. Dat had prima in de bijbel kunnen staan, gelegenheid te over voor, maar het staat er niet in. Waarom gaan we dan met z'n allen speculeren over het al dan niet aanroepen van die heiligen?
Zolang je namelijk dit probleem niet oplost, heeft het geen zin in dit verband je af te vragen wat de status van gelovigen die overleden zijn is, of ze bij God zijn of elders, of er verschil is tussen bidden en aanbidden.
In China zitten mede-christenen, die zijn ook in Christus, maar als ik geen communicatie-lijn met hen heb, kan ik nog zoveel tegen ze zeggen, het komt gewoon niet over.
Volgens mij heeft het pas zin om verder te praten als we vanuit de bijbel kunnen aantonen dat we inderdaad een communicatie-lijn met gestorven heiligen hebben en die ook mogen gebruiken. Willen jullie dus alsjeblieft het eerst dáár over hebben voor je er allerlei zaken bij haalt die misschien wel met het onderwerp te maken hebben, maar die (nog) niet nuttig bijdragen aan de vraag: Bidden tot heiligen, mag dat?

Ik heb elders eens een topic geopend over Theosis en ik post de OP hier maar gewoon:

In het Oosterse Christendom legt men erg de nadruk op de Theosis, oftwel hoe we door heiliging deel kunnen hebben aan het Goddelijke. Ook zaken als voorspraak van de Heiligen spelen hierin een rol. Om het geheel oecomenisch te houden, een stukje van Ouweneel over theosis:

Een van de opmerkelijkste aspecten daarvan is de typisch oosters-orthodoxe visie van de theosis, de deïficatie (vergoddelijking). Deze opvatting houdt niet in dat de gelovige God wordt, maar dat hij als God wordt, oftewel dat het beeld van God in hem vernieuwd wordt, in aansluiting bij 2Petr.1:4, '... opdat u daardoor deelgenoten van de goddelijke natuur zou worden'.

De weg tot deze theosis is de vervulling met de Heilige Geest. Een van de hedendaagse orthodoxe pneumatologen die ver buiten de eigen kring de aandacht hebben getrokken, is John D. Zizioulas, de bisschop van Pergamon (Griekenland).

Het begrip theosis is al sinds Athanasius (4e eeuw) die om zijn strijd tegen het arianisme ook in het westen zeer gewaardeerd wordt aangeduid als het hoogste doel van het christenleven. Een term als 'veranderen' in 2 Kor. 3:18 en Rom. 12:2 (Gr. metamorphoö), waarvan ons woord 'metamorfose' (gedaanteverwisseling) is afgeleid, is mijns inziens een van de beste termen om de idee van de theosis te representeren, omdat de innerlijke gedaanteverwisseling van de christen een verwerkelijking van het beeld van God in Christus is. Wat de benadrukking van de theosis betreft is er een diepe verbinding tussen het oosters orthodoxe en het evangelicale denken. Zo centraal als de lutherse en calvinistische theologie de rechtvaardigingsleer altijd heeft geplaatst, zo zeer leggen oosters orthodoxen en evangelicalen de nadruk op wat er ná de rechtvaardigmaking komt en wat goed door meta~norphósis of theosis of plèrôma ('volheid') of teleiôsis ('volmaking') omschreven wordt.

Men kan het ook nog weer heel anders zeggen: de theosis is de weg naar de uiteindelijke pure gelukzaligheid. Daarom spreekt 1Tim.1:11 van het 'evangelie van de heerlijkheid van de gelukzalige God', waarmee het einddoel van alle verkondiging is aangegeven: goddelijke heerlijkheid en gelukzaligheid. Dit is altijd de nadruk van de oosterse kerk geweest: onze identiteit wordt gevonden in relatie met God. Het doel is onderdompeling in de rijkdom van het goddelijke leven. Theosis is het doel van wat C.S. Lewis het ontroostbare verlangen in ons noemt. Wij ontvangen niet slechts vergeving, maar wij worden getransformeerd en tot het goddelijke verheven.
bron

Wikipedia over Theosis:
KLIK

Wat vragen die nu bij me opkomen; wat betekent het concreet in de Gereformeerde en Evangelische theologiën? Wat kan een mens als hij geheiligd is en bij God is? Wat is hier vanuit die hoek over geschreven?

-edit- het gaat mij eigenlijk vooral om de Gereformeerde visie, zoals de TT al aangeeft.

[mirt]

Ouweneel is niet representatief voor de gereformeerde of evangelische wereld, dat wist je wel?
Maar wel interessant om zijn verhaal als uitgangspunt te nemen...

Ik wil best eens zoeken naar wat er over geschreven wordt door gereformeerde of evangelische (vanuit jullie kerk als één grote groep gezien?) wereld. Het is natuurlijk wel een breed onderwerp, dus er zal moeilijk zo eventjes gauw een samenvatting te geven zijn. Wellicht dat anderen die de kennis paraat hebben me ook wel voor zullen zijn.

Waar ikzelf nu aan denk: wij worden later een nieuwe schepping met een hemelse glans in tegenstelling tot wat we nu zijn: een schepping met een aardse glans. Waar staat dit ook al weer, ergens in de brief van Paulus aan de Corinthiers. Misschien dat gereformeerden meer dan het oosterse Christendom de nadruk legt op de schepping die als schepping zijn waarde heeft, ook al is zij zonder vernieuwing ten dode opgeschreven. Wat de hemelse glans aan het leven van dit geschapene later zal zijn, is volgens mij zelden goed doordacht (voorzover dat kan natuurlijk).

[gaitema]

Al ben ik gereformeerd, wat het gereformeerde letterlijk leert zal ik ook moeten uitdokteren. Uit mijn persoonlijke opvoeding heb ik de nadruk op geloof meegekregen en het leven als een gelovige. Geloven in de verzoeningsoffer die Jezus de Zoon van God voor ons bracht om zo een kind van God te kunnen zijn. Maar ook het bewust zijn dat je als kind van God ook probeert te leven als een kind van God, maar behoud had je al door geloof.

Op latere leeftijd ben ik meer in aanraking gekomen met het evangelische denken die de nadruk legt op overgave aan de Heilige Geest via het geloof in Jezus. Het vertrouwen dat je het zelf niet alleen kunt, maar dat de Heilige Geest het in je werkt om te kunnen leven zoals God dat wil. Dat gaat voor de één radicaler op dan de ander. Evangelischen die geloven dat het een groeiproces is waarin je stap voor stap leert om te leven naar Gods wil en andere evangelischen die radicaal geloven in het leven volledig naar God wil en overtuigt zijn dat je in Jezus geen enkele zonde meer kunt begaan, omdat Jezus je door de Heilige Geest je er tegen beschermd. Ik ben zelf meer van een combinatie van gereformeerd en het eerste soort evangelische denken dat ik noemde (groeien in de Geest). Daarnaast dan ook de nadruk op het belang van de vruchten van de Geest die onderdeel van het geloof moet zijn.  Wat je voor de naaste broeders van Jezus hebt gedaan, heb je voor Jezus zelf gedaan en voor Hem die Jezus naar ons gezonden heeft.

[Divinespark]

"Voorspraak door heiligen."
Daar heb ik zo'n voorstelling bij alsof je zelf "te zwaar van tong bent" in wat je naar God wilt communiceren, en alsof een heilige het dan wèl begrijpt en de aangewezen persoon zou zijn om het aan God uit te leggen, alsof God er anders niks van zou begrijpen, dingen over het hoofd ziet, de weging verkeerd beoordeelt, en zovoorts. Een erg "antropomorf" Godsbeeld vind ik dat. Het is vast ooit eens verzonnen door iemand.

[wateengedoe2]

...