Gek van je kinderen?

[Jan W]

Deze week is er een man veroordeeld die zijn twee maanden oude zoontje zo door elkaar gerammeld heeft dat die eraan overleed. Wrang detail, het kind was geboren nadat het de ouders heel veel moeite had gekost om een zwangerschap te veroorzaken. Bij mij kwam de vraag toen op, hoe gek ben je eigenlijk met je kinderen? Of wordt je er helemaal gek van? Ook ik kan me wel herinneren dat ik er soms helemaal gek van werd, als ze weer eens huilden en je wist niet waarom? Soms hoorde je van huilbaby's en dat leek me echt een drama. Aan de andere kant was ik ook wel weer heel gek met ze. Maar goed wie herkent zich hierin, en welke tips heb je voor ouders die wel gek zijn met hun kinderen, maar er af en toe ook helemaal gek van worden.

[Emma]

Nou, als ik zoiets in de krant lees word ik weer even stil...
Ik heb twee keer een extreme huilbaby gehad. Beide kinderen huilden (krijsten) 23 uur per etmaal. Dat overige uur bestond uit korte slaapstiltes van 5 of 10 minuten.. Je moet dan echt "bewaard worden" voor iets gewelddadigs, want het roept het ergste in je wakker als dat maanden en maanden duurt. Medisch niets te vinden. Alles bij elkaar zo'n zes jaar niet of nauwelijks geslapen. Intussen wéét je dat je juist in die eerste jaren een positieve band met je kinderen op moet bouwen, maar dat gaat moeilijk als je je een robot voelt, he.. Dus dat is dan weer reden voor een schuldgevoel, en zo cirkel je vrolijk in een spiraal naar beneden. Advies aan iedereen die een huilbaby heeft: zoek alsjeblieft alle mogelijke hulp die je maar kunt krijgen!

[Peter]

Wij hebben gelukkig geen huilbaby's gehad, Goddank.
Ik weet dus ook niet wat het is om dit mee te maken, maar het lijkt me verschrikkelijk. Een paar vragen aan Emma:
- hoe is het nu met je kinderen; heb je het idee, dat ze wat gemist hebben?
- waar/bij wie heb je hulp gezocht/gevonden?

Maar ook zonder huilbaby kun je wel eens af en toe gek worden van je kinderen. Mijn advies: werk aan je zelfbeheersing en geef zo duidelijk mogelijk de grenzen aan. Op de vraag in hoeverre je je kinderen moet vrijlaten heb ik ooit eens een opvoedkundige horen antwoorden: Geef je kinderen alle vrijheid, tenzij ze zich misdragen. Vind ik wel een goede regel, geloof ik.

[Emma]

quote:

op 03 May 2003 23:43:20 schreef Peter:
Wij hebben gelukkig geen huilbaby's gehad, Goddank.
Ik weet dus ook niet wat het is om dit mee te maken, maar het lijkt me verschrikkelijk. Een paar vragen aan Emma:
- hoe is het nu met je kinderen; heb je het idee, dat ze wat gemist hebben?
- waar/bij wie heb je hulp gezocht/gevonden?

            

Ik weet nog steeds niet precies wat er aan de hand geweest is. Bij de oudste heb ik (denk ik) nogal wat spanning tijdens de zwangerschap op hem overgedragen. Dat kwam doordat  ik daarvoor (na 43 weken zwangerschap) een levenloos geboren kindje had gekregen. Je bent dan eigenlijk constant in een overalerte toestand: voel ik nog wel leven? Daarbij is het een heel gevoelig kind, gevoelig voor sfeer, geluiden, indrukken en dat in combinatie met zich snel vervelen. Een kind waarbij je eigenlijk een gebruiksaanwijzing nodig hebt, zeg maar. Na een jaar of 5 wees een test zonneklaar uit wat ik al vermoedde: hij is hoogbegaafd.
Eigenlijk kwam hij pas goed in zijn vel te zitten toen hij op z'n 10de naar het gymnasium mocht. Nu is hij 12 en het gaat prima met hem. Het is wel een einzelgänger, maar dat komt me niet geheel onbekend voor.
De tweede had last van lactose-intolerantie. Dat veroorzaakte beschadigingen aan het darmweefsel en dat gaf weer veel pijn. Klinkt simpel, maar het heeft wel anderhalf jaar geduurd voordat we daarachter waren.

Ik dacht in die tijd eigenlijk dat ik niet moest zeuren: nu had ik toch een gezonde (levende) baby? Dat signaal kreeg ik ook wel, vanuit de omgeving. Ach, ze hebben allemaal weleens een huiluurtje, zei men dan. Ik ben weleens naar het consultatiebureau gegaan met de gedachte: vandaag laat ik hem daar achter, ik kan het niet meer, en ik wil het niet meer en ik doe het niet meer. Ik wil slapen! Ik leefde als in een waas, ik zat achter matglas en probeerde een glimp op te vangen van het vrolijke leven daar buiten.
Op het cb was hij het zonnetje in huis en vermaakte iedereen met zijn  snelle ontwikkeling. Ik heb dus gewoonweg geen steun gehad, en ik denk eerlijk gezegd dat ik daar ook niet duidelijk genoeg om gevraagd heb. Nu ik dit schrijf, voel ik weer dat het een behoorlijk trauma is geweest. Soms, als ik een moeder zie met een stralende zoete baby, komt die pijn in alle hevigheid boven.
Wat ook moeilijk was: al heel snel (te snel) nadat we onze eerst baby begraven hadden werd mijn man benoemd tot ouderling. Mannenbroeders die heel zeker wisten dat God hem riep, gingen totaal voorbij aan de tijd van rouw die je als echtpaar doormaakt. Dat betekende concreet dat hij dus vele avonden voor de kerk op pad was, dat we nauwelijks nog tijd hadden voor elkaar en dat we nachtenlang met een krijsende baby rondzeulden en -reden. Hoe zit dat met die roeping, zou God dat echt zo gewild hebben? We hebben het er nog vaak over, en we denken dat we  nu (ouder en wijzer) toch andere keuzes zouden maken.
Maar ja..je kunt het niet overdoen.

Je ziet, het maakt heel veel bij me los. Er zijn ook maar weinig mensen die dit allemaal weten. We zijn intussen al een paar keer verhuisd, en dan vertel je steeds minder vaak je hele verhaal.
Gelukkig hebben we nu toch een goede band met onze kinderen, en zijn we in staat om veel dingen te relativeren. Met een flinke dosis humor kom je een heel eind..

[Peter]

Bedankt dat je dit even met ons hebt willen delen, ook al is het moeilijk voor je. Er zitten elementen in je verhaal, waar we wat van kunnen leren, denk ik.

[Roos]

Wij hebben 3 kinderen, waarvan de babytijd bij de oudste twee echt genieten was. Maar na de geboorte van onze derde........  Ze heeft veel gehuild en er zat geen enkele regelmaat in haar. Ik wist niet of ze een kwartier zou slapen (overdag) of 2 1/2 uur bijv, ze kwam heel lang 2 keer 's nachts voor een voeding.
Wat had ik een spijt van dat derde kind !! Ik heb vaak gewenst dat ze er niet was. En dat kan ik nu zeggen, maar toendertijd (ze is inmiddels 10) was dat niet bespreekbaar.  Baby's zien er lief uit, en mensen houden er niet van als je zegt dat het ook wel tegen kan vallen.
Gelukkig veranderde alles toen ze een jaar werd . Er kwam regelmaat in haar slaapptijden, het huilen stopte, en het werd ook genieten. En ze is nog steeds een heerlijk kind.
Maar ik heb jarenlang een soort "trauma" gehad als mensen vertelden dat ze een derde kind verwachtten ! Dan dacht ik echt : jullie zijn niet goed wijs ! Weet wat je doet !
Er moet hierover meer openheid komen vind ik. Het moet bespreekbaar zijn dat het niet altijd leuk is om kinderen te hebben. Dat het knap moeilijk en lastig kan zijn. En dat het domweg tegen kan vallen !
En niet te vergeten: je hebt een erg goede en sterke relatie nodig om door dit soort periodes heen te komen.