Voor mij betekent het: vluchten als er gevaar dreigt. En als vluchten niet kan, enkel en alleen hetgeen doen wat strikt noodzakelijk is om vluchten mogelijk te maken. Mocht een ander in gevaar komen, dan eerst serieus bekijken wat ik kan doen om ervoor te zorgen dat de ander samen met mij kan vluchten en dat ook doen.
En ja, ik geloof dat Jezus daadwerkelijk bedoeld geen geweld terug te gebruiken. Natuurlijk denk je meteen dat het onmogelijk is. Ja, nu nog wel ja. Maar die geboden zie ik niet als beginpunten, maar als eindpunten. Door het doen van het goede en God blijvend te vragen om zijn hulp, zijn genade, is het mogelijk te groeien daarin en steeds heiliger te worden.
Het begint dan heel simpel misschien met dat je het bij één klap terug laat waar je normaal iemand flink in elkaar zou beuken. Maar ik geloof dat God je stap voor stap wil laten groeien, met vallen en opstaan, zodat je daadwerkelijk steeds meer moed krijgt om het geweld te verminderen tot zelfs te laten. Niet door eigen kracht, maar door zijn liefde en genade.
Ik denk dus niet dat het nodig om om de bergrede te nuanceren. Als mensen zouden zijn zoals de bergrede omschrijft, pas dán zal de wereld daadwerkelijk goed zijn. Maar mensen zijn zo niet, dus moeten ze door Gods genade en hun openheid daarvoor daarin groeien. Daar ben je dan wel een leven lang mee bezig, maar dat is niet erg. Als je maar vaker opstaat dan valt.