Werken of Geest

[gaitema]

De laatste tijd loop ik steeds aan tegen mensen die me vertellen dat het niet aan komt op rechtvaardigheid verdienen door werken, maar door de Geest.

Ik zelf vraag me af hoe jullie dat nu zien. Natuurlijk is het zo dat we genade hebben ontvangen in Jezus en dat de Heilige Geest door ons heen werkt, maar we zijn er hier op de aarde toch niet enkel daarvoor, maar juist toch ook om zelf de handen uit de mauwen te steken en te leren liefdevol te handelen. We kunnen Gods liefde aannemen of tegen werken, ook kunnen we keuzes maken tussen goede en verkeerde zaken.

[Fotogravinnetje]

Het verschil zit em in: zijn de werken oorzaak van je rechtvaardigheid, of juist gevolg?
In het laatste geval zeg je dan: als je gered bent, dan kan het niet anders of er volgen goede werken uit.
Wat je in veel godsdiensten ziet, is dat je eerst goede dingen moet doen voor je (misschien) door God aangenomen wordt.
De gereformeerde visie is (heel kort door de bocht): je bent door God rechtvaardig verklaard om Christus' offer, daarom geeft Hij je de Heilige Geest, en daardoor ga je goede werken doen.

[Fotogravinnetje]

In dit kader moet je de eerste paar zondagen van de Heidelbergse Catechismus maar eens achter elkaar lezen. (Zondag 1 t/m 3 in ieder geval, t/m 5 doorlezen is aan te raden, en verder ook zondag 23, 24, 32 en 33)
Hier vind je een digitale versie van de HC (pdf)

[Adinomis]

quote:

gaitema schreef op 10 november 2009 om 13:52:
De laatste tijd loop ik steeds aan tegen mensen die me vertellen dat het niet aan komt op rechtvaardigheid verdienen door werken, maar door de Geest.

Ik zelf vraag me af hoe jullie dat nu zien. Natuurlijk is het zo dat we genade hebben ontvangen in Jezus en dat de Heilige Geest door ons heen werkt, maar we zijn er hier op de aarde toch niet enkel daarvoor, maar juist toch ook om zelf de handen uit de mouwen te steken en te leren liefdevol te handelen. We kunnen Gods liefde aannemen of tegen werken, ook kunnen we keuzes maken tussen goede en verkeerde zaken.

Het is een goede vraag. Het is inderdaad niet zo dat we rechtvaardigheid verdienen door onze goede werken. Rechtvaardigheid wordt ons toegerekend door het geloof in de Rechtvaardige: Jezus Christus.

quote:

1 Kor.1:30.
Maar uit Hem is het, dat gij in Christus Jezus zijt, die ons van God is geworden: wijsheid, rechtvaardigheid, heiliging en verlossing,  

In de bijbel gaat het niet om "verdienen". Alles is genade. En genade is geen naar woord, het betekent gewoon "geschenk". Een geschenk uit oneindige liefde.

quote:

Ef.2:8 Door zijn genade bent u nu immers gered, dankzij uw geloof. Maar dat dankt u niet aan uzelf; het is een geschenk van God

Maar natuurlijk gaan we, geleid door de Geest, de handen uit de mouwen steken. Ik wil ook hierbij Gods Woord laten spreken:

quote:

1 Petrus 2:3 Zijn goddelijke kracht immers heeft ons met alles, wat tot leven en godsvrucht strekt, begiftigd door de kennis van Hem, die ons geroepen heeft door zijn heerlijkheid en macht; 4 door deze zijn wij met kostbare en zeer grote beloften begiftigd, opdat gij daardoor deel zoudt hebben aan de goddelijke natuur, ontkomen aan het verderf, dat door de begeerte in de wereld heerst. 5 Maar schraagt om deze reden met betoon van alle ijver door uw geloof de deugd, door de deugd de kennis, 6 door de kennis de zelfbeheersing, door de zelfbeheersing de volharding, door de volharding de godsvrucht, 7 door de godsvrucht de broederliefde en door de broederliefde de liefde (jegens allen). 8 Want als deze dingen bij u aanwezig zijn en overvloedig worden, laten zij u niet zonder werk of vrucht voor de kennis van onze Here Jezus Christus. 9 Want bij wie zij niet zijn, die is verblind in zijn bijziendheid, daar hij de reiniging van zijn vroegere zonden heeft vergeten. 10 Beijvert u daarom des te meer, broeders, om uw roeping en verkiezing te bevestigen; want als gij dit doet, zult gij nimmer struikelen. 11 Want zó zal u rijkelijk worden verleend de toegang tot het eeuwige Koninkrijk van onze Here en Heiland, Jezus Christus.

Wie aan Christus verbonden is gaat vruchten voortbrengen. Je doet de dingen waarvoor je verantwoordelijk bent en wat de hand vindt om te doen. Dat gebeurt er wat in Johannes 15 staat:

quote:

2 Elke rank aan Mij, die geen vrucht draagt, neemt Hij weg, en elke die wel vrucht draagt, snoeit Hij, opdat zij meer vrucht drage. 3 Gij zijt nu rein om het woord, dat Ik tot u gesproken heb; blijft in Mij, gelijk Ik in u. 4 Evenals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, als zij niet aan de wijnstok blijft, zo ook gij niet, indien gij in Mij niet blijft. 5 Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken. Wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt gij niets doen.

God bewerkt dat in ons en doet het zo dat we het ook willen:

quote:

Fil.2:13 want God is het, die om zijn welbehagen zowel het willen als het werken in u werkt. (mijn belijdenistekst )

God heeft een plan met ons leven. Hij wil dat we dingen doen die Hij voor ons bestemd heeft. Daarom is het ook goed om te bidden om daar oog voor te hebben. "Heer, wat wilt gij dat ik doen zal...."

quote:

Ef.2:10 Want zijn maaksel zijn wij, in Christus Jezus geschapen om goede werken te doen, die God tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.

Er bestaat ook de mogelijkheid dat we denken dat we van alles moeten doen en dat we ons door die gedachte laten opjagen. Als de satan ons niet kan tegenhouden, gaat hij ons duwen (uitspraak van Corrie ten Boom). Dat is niet de bedoeling. We mogen vanuit onze rust in God de dingen doen die Hij voor ons bestemd heeft.

Ik heb het boek van Anne van der Bijl gelezen, met de titel "de roeping". Hij had een roeping het Woord van God te brengen aan de vervolgde kerk. Die roeping was niet door een speciale boodschap "van boven" gekomen. Het begon in het klein omdat hij deed wat de hand vond. Anne merkte dat God het werk zegende en hij heeft veel mogen betekenen voor de vervolgde kerk. Achteraf zegt hij dat het zijn roeping was.

[Mellon]

quote:

Fotogravinnetje schreef op 10 november 2009 om 14:38:
Wat je in veel godsdiensten ziet, is dat je eerst goede dingen moet doen voor je (misschien) door God aangenomen wordt.

De laatste tijd groeit bij mij steeds meer de gedachte: begin het goede te doen om te leren geloven.

En dan bedoel ik met "doen" niet dat je je op kerkenwerk stort, of iets dergelijks. Maar eerder (ik zeg het even kort) met gebed. Vraag wat God van je wil. En zet alles wat je al doet, in zijn dienst.

[gaitema]

Dank jullie allen. De Heidelbergse cathechismus viel me nog mee, ik dacht dat het veel langer van stof was

Het idee is me wel helder. Werken met alles wat je uit genade van God mag ontvangen.

[gaitema]

quote:

Adinomis schreef op 10 november 2009 om 14:48:

Er bestaat ook de mogelijkheid dat we denken dat we van alles moeten doen en dat we ons door die gedachte laten opjagen. Als de satan ons niet kan tegenhouden, gaat hij ons duwen (uitspraak van Corrie ten Boom). Dat is niet de bedoeling. We mogen vanuit onze rust in God de dingen doen die Hij voor ons bestemd heeft.

Ik heb het boek van Anne van der Bijl gelezen, met de titel "de roeping". Hij had een roeping het Woord van God te brengen aan de vervolgde kerk. Die roeping was niet door een speciale boodschap "van boven" gekomen. Het begon in het klein omdat hij deed wat de hand vond. Anne merkte dat God het werk zegende en hij heeft veel mogen betekenen voor de vervolgde kerk. Achteraf zegt hij dat het zijn roeping was.

Je laatste bijbeltekst heb ik ook een aantekening van. Het is een hele belangrijke voor me.

Ik geloof dat je dus drie dingen kunt doen:
1 geloven op de welvaartsmanier: als je maar gelooft is het prima. Geniet voor de rest van je leven en maak het niet te bond.
2 Zo goed mogelijk leven, anders gaat Jezus offer niet door
3. Erken je eigen zwakken en leer van je fouten en weet dat Jezus je redder en leraar is. Hij blijft bij je als je in Hem blijft geloven.

iets in de richting van 3 is het beste.  Niet de genade verdienen door je werk, want die ontvangen we puur op basis van ons geloof en vertrouwen op Jezus. Toch werken we wel mee, om niet onder punt 1 te gaan vallen en zo af te glijden in de duisternis.

[Piebe]

Beste Gaitema,

Volgens mij zit het verschil hem in de werken van de wet en goede werken. Het volgende is een heel hypothetisch voorbeeld hoor, maar stel er zijn twee gereformeerden en er is nog één plaatsje over in de hemel. De eerste heeft nooit wat fout gedaan en de tweede heeft ook nooit wat fout gedaan én een poes uit de boom gehaald. Nu, wie van de twee mag naar binnen?

[Mellon]

quote:

gaitema schreef op 10 november 2009 om 19:08:
Ik geloof dat je dus drie dingen kunt doen:
1 geloven op de welvaartsmanier: als je maar gelooft is het prima. Geniet voor de rest van je leven en maak het niet te bond.
2 Zo goed mogelijk leven, anders gaat Jezus offer niet door
3. Erken je eigen zwakken en leer van je fouten en weet dat Jezus je redder en leraar is. Hij blijft bij je als je in Hem blijft geloven.

Volgens mij moet je geloof en werken niet proberen te scheiden, of in elk geval niet proberen werken en geloof tegenover elkaar te zetten. Daar wordt het alleen maar moeilijker van. Een mens handelt op basis van wat hij gelooft. Je geloof uit zich door wat je doet. Aan de daden van iemand kun je zien waar hij WERKELIJK in gelooft.

Jakobus heeft daar wel wat over geschreven, bijvoorbeeld: "Vergis u niet: alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen. 23 Want wie de boodschap hoort maar er niets mee doet, is net als iemand die het gezicht waarmee hij is geboren in de spiegel bekijkt: 24 hij ziet zichzelf, maar zodra hij wegloopt is hij vergeten hoe hij eruitzag."

Ook in hoofdstuk 2 zegt hij er interessante dingen over.

En hoe meer je dat probeert, hoe meer je gaat zien dat wat jij doet, genade van God is (het werk van de Geest). Je moet de smaak te pakken krijgen, om het even op z'n Binnendijks te zeggen.

[gaitema]

quote:

Piebe schreef op 10 november 2009 om 19:34:
Beste Gaitema,

Volgens mij zit het verschil hem in de werken van de wet en goede werken. Het volgende is een heel hypothetisch voorbeeld hoor, maar stel er zijn twee gereformeerden en er is nog één plaatsje over in de hemel. De eerste heeft nooit wat fout gedaan en de tweede heeft ook nooit wat fout gedaan én een poes uit de boom gehaald. Nu, wie van de twee mag naar binnen?

Dat hangt er maar net van af wat er in het hart van de beste mannen om ging. Gelijkernis van de barmhartige Samaritaan en die van de misdadiger aan het kruis die met Jezus in het paradijs is

[gaitema]

quote:

Mellon schreef op 10 november 2009 om 20:22:
[...]


Volgens mij moet je geloof en werken niet proberen te scheiden, of in elk geval niet proberen werken en geloof tegenover elkaar te zetten. Daar wordt het alleen maar moeilijker van. Een mens handelt op basis van wat hij gelooft. Je geloof uit zich door wat je doet. Aan de daden van iemand kun je zien waar hij WERKELIJK in gelooft.

Jakobus heeft daar wel wat over geschreven, bijvoorbeeld: "Vergis u niet: alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen. 23 Want wie de boodschap hoort maar er niets mee doet, is net als iemand die het gezicht waarmee hij is geboren in de spiegel bekijkt: 24 hij ziet zichzelf, maar zodra hij wegloopt is hij vergeten hoe hij eruitzag."

Ook in hoofdstuk 2 zegt hij er interessante dingen over.

En hoe meer je dat probeert, hoe meer je gaat zien dat wat jij doet, genade van God is (het werk van de Geest). Je moet de smaak te pakken krijgen, om het even op z'n Binnendijks te zeggen.

Ik hielp eens met een autowasactie voor World Servants. We waren met een team om zo geld in te zamelen, zei een man tegen me dat het zinloos was wat we deden. Want het was maar een druppel op de gloeiende plaat, die tientjes van die dag heft het wereldprobleem niet op. Daarom gaf hij ook niet wat voor dergelijke acties, de overheden moesten het doen. Alleen die konden het verschil maken.

Ik vroeg me af of hij er ook zo over gedacht had als een kind van hem in een derdewereldland in de goot zat. zou hij dan ook gedacht hebben: "waarom zou ik mijn kind helpen? Vele andere miljarden kan ik immers niet bij staan! Het is maar een druppel op de gloeiende plaat!"
Ik durf te wedden dat hij hem wel zou helpen, omdat hij zijn kind is.

We moeten de wereldburgers als deel van onze familie beschouwen.

[Piebe]

quote:

gaitema schreef op 10 november 2009 om 23:40:
[...]


Dat hangt er maar net van af wat er in het hart van de beste mannen om ging. Gelijkernis van de barmhartige Samaritaan en die van de misdadiger aan het kruis die met Jezus in het paradijs is

Dat is zo!

[Mellon]

quote:

gaitema schreef op 10 november 2009 om 23:48:
[...]


Ik hielp eens met een autowasactie voor World Servants. We waren met een team om zo geld in te zamelen, zei een man tegen me dat het zinloos was wat we deden. Want het was maar een druppel op de gloeiende plaat, die tientjes van die dag heft het wereldprobleem niet op. Daarom gaf hij ook niet wat voor dergelijke acties, de overheden moesten het doen. Alleen die konden het verschil maken.

Ik vroeg me af of hij er ook zo over gedacht had als een kind van hem in een derdewereldland in de goot zat. zou hij dan ook gedacht hebben: "waarom zou ik mijn kind helpen? Vele andere miljarden kan ik immers niet bij staan! Het is maar een druppel op de gloeiende plaat!"
Ik durf te wedden dat hij hem wel zou helpen, omdat hij zijn kind is.

We moeten de wereldburgers als deel van onze familie beschouwen.

Ik denk ook niet dat zulke dingen zinloos zijn. Maar ik wil heel graag overbrengen dat ik juist NIET dit soort kerkenwerk bedoel. Met goede dingen doen, kan ook je gewone werk worden bedoeld, en alle andere dingen die je normaal al doet: doe je je gewone werk zo goed mogelijk, of mopper je met je collega's mee over de beloning en je baas en zulke dingen? Dank je God voor je werk en vraag je hem om een zegen? Of betrek je God niet bij je werk? En je hobby's? Of je sport? Geniet je van wat God daarin geeft en dank je hem ervoor terwijl je ermee bezig bent? Of neem je het voor kennisgeving aan? Het gaat om een levenshouding. Niet om de speciale acties. Zie je jezelf wel zo als kind van God en draag je alles wat je doet aan hem op?

Met ander woorden: straalt je geloof uit alles wat je doet?

Want als je daar begint, bij je gewone dagelijkse bezigheden, ga je zien dat alles wat je doet, genade van God is. Niets is 'van jezelf' en dan pas ga je ook oog krijgen voor wat Jakobus zegt:

"Voor God, de Vader, is alleen dit reine, zuivere godsdienst: weduwen en wezen bijstaan in hun nood, en je in acht nemen voor de wereld en onberispelijk blijven."

Ik wil niet tegen je zitten te preken, maar ik merk dat ik het lastig vind om uit te leggen wat ik precies bedoel.

[Fotogravinnetje]

Mag ik een poging doen om het in andere woorden te zeggen? Moet je maar zeggen of ik je goed begrepen heb, Mellon.

Als je weet dat je een kind van God bent, dan kijk je bij alles wat je doet eerst naar God. Dan is het vanzelfsprekend dat je je inzet op je werk, het goede voor je naaste zoekt, niet wegloopt voor je verantwoordelijkheden, etc. Bij alles wat je doet, weet je je afhankelijk van God. Je gaat steeds meer zien dat de goede dingen die je doet niet uit jezelf komen, maar dat je ze van God krijgt. En die goede dingen hoeven niet groots te zijn. Het kan bijvoorbeeld ook betekenen dat je iemand die voor de zoveelste keer dezelfde vraag stelt, niet afsnauwt, maar geduldig opnieuw antwoord geeft. Of een niet narrig reageren terwijl je gestoord wordt in je bezigheden. Of even iets aan een ander geven waar die op dat moment behoefte aan heeft. Of zelfs alleen maar even een vriendelijke glimlach aan iemand die daar behoefte aan heeft.
Je gaat de positieve dingen in je leven steeds minder als vanzelfsprekend zien, maar als cadeautjes van God.
En je gaat ontdekken dat je hoe langer hoe meer vruchten van de Geest gaat vertonen: liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
Het begint dus niet bij die vruchten, maar bij het feit dat je een kind van God bent. En zien dat je maar een ent op de stam bent. Zonder die stam zou je verdorren (Joh. 15). Maar als je op die stam geënt blijft, draag je veel vrucht.

[elle]

Je kunt een onderscheid binnen 'goede werken'. Die die je doet om anderen zich ergens bewust van te laten worden (autowasactie), en die die je doet zonder dat anderen het merken (laat uw linker hand niet weten wat uw rechter doet).

[Piebe]

quote:

Mellon schreef op 10 november 2009 om 20:22:
[...]


Volgens mij moet je geloof en werken niet proberen te scheiden, of in elk geval niet proberen werken en geloof tegenover elkaar te zetten. Daar wordt het alleen maar moeilijker van. Een mens handelt op basis van wat hij gelooft. Je geloof uit zich door wat je doet. Aan de daden van iemand kun je zien waar hij WERKELIJK in gelooft.

Jakobus heeft daar wel wat over geschreven, bijvoorbeeld: "Vergis u niet: alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen. 23 Want wie de boodschap hoort maar er niets mee doet, is net als iemand die het gezicht waarmee hij is geboren in de spiegel bekijkt: 24 hij ziet zichzelf, maar zodra hij wegloopt is hij vergeten hoe hij eruitzag."

Ook in hoofdstuk 2 zegt hij er interessante dingen over.

En hoe meer je dat probeert, hoe meer je gaat zien dat wat jij doet, genade van God is (het werk van de Geest). Je moet de smaak te pakken krijgen, om het even op z'n Binnendijks te zeggen.

Prachtige woorden van Jakobus zonder meer. Wat ik me afvraag is of hij het symbolisch bedoelde, verwijzend naar de oude mens onder de wet, die een voorafbeelding van de nieuwe mens onder het nieuwe verbond was, wat denk jij?

[Mellon]

@ Fotogravinnetje: ja, dat bedoel ik wel zo ongeveer. Goede voorbeelden ook, van dat afsnauwen enzo.

quote:

Fotogravinnetje schreef op 11 november 2009 om 09:53:
Het begint dus niet bij die vruchten, maar bij het feit dat je een kind van God bent. En zien dat je maar een ent op de stam bent.

Nee, uiteraard begint het bij God, maar dat neemt niet weg dat je de vruchten moet beginnen te doen.

Ik las dat altijd ongeveer als volgt: als ik maar goed geloof, krijg ik vruchten van de Geest. Dus ik doe een soort geloofsact, die zich in mijn hoofd afspeelt en voila: vruchten.

Maar er gebeurde niks en daardoor begreep ik het niet. En logisch ook dat er niks gebeurde. Met al die vruchten moet je wel een begin maken: je moet het doen. Je moet het oefenen in de praktijk. En hoe meer je het probeert (soms tegen wil en dank en soms faal je), hoe meer je gaat inzien dat je het van God krijgt.

Je moet ergens een begin maken. Het geloof moet je niet loskoppelen van je dagelijkse bezigheden, want dan krijg je geen vruchten. Dat is onmogelijk.

Iemand noemde eens dit beeld: soms moet je de feestkleren aantrekken om zin in een feestje te krijgen.

[Mellon]

quote:

Piebe schreef op 11 november 2009 om 10:08:
[...]

Prachtige woorden van Jakobus zonder meer. Wat ik me afvraag is of hij het symbolisch bedoelde, verwijzend naar de oude mens onder de wet, die een voorafbeelding van de nieuwe mens onder het nieuwe verbond was, wat denk jij?

Ik raad je aan om de rest van mijn posts in deze thread ook te lezen, evenals die van fotogravinnetje. Ik heb nu net nog een aanvulling geplaatst. Daar vind je waarom ik beslist niet denk dat hij het symbolisch bedoelde.

[gaitema]

quote:

Mellon schreef op 11 november 2009 om 09:28:
[...]


Ik denk ook niet dat zulke dingen zinloos zijn. Maar ik wil heel graag overbrengen dat ik juist NIET dit soort kerkenwerk bedoel. Met goede dingen doen, kan ook je gewone werk worden bedoeld, en alle andere dingen die je normaal al doet: doe je je gewone werk zo goed mogelijk, of mopper je met je collega's mee over de beloning en je baas en zulke dingen? Dank je God voor je werk en vraag je hem om een zegen? Of betrek je God niet bij je werk? En je hobby's? Of je sport? Geniet je van wat God daarin geeft en dank je hem ervoor terwijl je ermee bezig bent? Of neem je het voor kennisgeving aan? Het gaat om een levenshouding. Niet om de speciale acties. Zie je jezelf wel zo als kind van God en draag je alles wat je doet aan hem op?

Met ander woorden: straalt je geloof uit alles wat je doet?

Want als je daar begint, bij je gewone dagelijkse bezigheden, ga je zien dat alles wat je doet, genade van God is. Niets is 'van jezelf' en dan pas ga je ook oog krijgen voor wat Jakobus zegt:

"Voor God, de Vader, is alleen dit reine, zuivere godsdienst: weduwen en wezen bijstaan in hun nood, en je in acht nemen voor de wereld en onberispelijk blijven."

Ik wil niet tegen je zitten te preken, maar ik merk dat ik het lastig vind om uit te leggen wat ik precies bedoel.

Ik denk dat we het wel aardig eens met alkaar zijn, want dat bedoel ik met het zien van de mensen op de wereld als deel van je familie. Als je nu iemand in Afrika ziet als 1 van miljarden en dus slechts een druppel op de gloeiende plaat, of als een broer of zus van je die je om hulp vraagt, door hen heen Jezus om je hulp ziet vragen maakt denk ik het verschil.

Dat verschil zie ik ook in je woorden. En daar hoort ook dankbaarheid bij om wat je hebt en God betrekken in je bekommeringen.

[gaitema]

quote:

Piebe schreef op 11 november 2009 om 10:08:
[...]

Prachtige woorden van Jakobus zonder meer. Wat ik me afvraag is of hij het symbolisch bedoelde, verwijzend naar de oude mens onder de wet, die een voorafbeelding van de nieuwe mens onder het nieuwe verbond was, wat denk jij?

Dat is het verschil van werken der wet en werken uit liefde. Hij heeft het over werken uit liefde. Jezus is daar in zijn prediking ook op gericht. Je naaste helpen en door hem de roep van Jezus verstaan.

[gaitema]

quote:

Mellon schreef op 11 november 2009 om 10:13:
@ Fotogravinnetje: ja, dat bedoel ik wel zo ongeveer. Goede voorbeelden ook, van dat afsnauwen enzo.


[...]


Nee, uiteraard begint het bij God, maar dat neemt niet weg dat je de vruchten moet beginnen te doen.

Ik las dat altijd ongeveer als volgt: als ik maar goed geloof, krijg ik vruchten van de Geest. Dus ik doe een soort geloofsact, die zich in mijn hoofd afspeelt en voila: vruchten.

Maar er gebeurde niks en daardoor begreep ik het niet. En logisch ook dat er niks gebeurde. Met al die vruchten moet je wel een begin maken: je moet het doen. Je moet het oefenen in de praktijk. En hoe meer je het probeert (soms tegen wil en dank en soms faal je), hoe meer je gaat inzien dat je het van God krijgt.

Je moet ergens een begin maken. Het geloof moet je niet loskoppelen van je dagelijkse bezigheden, want dan krijg je geen vruchten. Dat is onmogelijk.

Iemand noemde eens dit beeld: soms moet je de feestkleren aantrekken om zin in een feestje te krijgen.

Mooie uitleg. Ik denk dat veel mensen een beetje blijven hangen in het geloof als einddoel, maar daarmee eigenlijk niet gek veel bijdragen in het doen van werken uit liefde voor Jezus in de eerste plaats.
Dat laatste doet me denken aan de bijbelse woorden van Jezus zelf namelijk:
"wie één van deze kinderen ontvangt uit liefde voor Mij, ontvangt Mij en Hem die Mij gezonden heeft."

[grondig christelijk]

quote:

gaitema schreef op 10 november 2009 om 19:00:
Dank jullie allen. De Heidelbergse cathechismus viel me nog mee, ik dacht dat het veel langer van stof was

Het idee is me wel helder. Werken met alles wat je uit genade van God mag ontvangen.

....en hoe ontvangen wij de werking van de Geest, mag men zich daar naar uitstrekken, verlangen naar de gaven (actief)  of is het afwachten wat Gods Geest je geven wil (passief)....werkt Gods Geest nog zichtbaar in deze tijd of werkt de Geest louter in stilte....

[Priscilla en Aquila]

quote:

Mellon schreef op 11 november 2009 om 10:13:
@ Fotogravinnetje: ja, dat bedoel ik wel zo ongeveer. Goede voorbeelden ook, van dat afsnauwen enzo.


[...]


Nee, uiteraard begint het bij God, maar dat neemt niet weg dat je de vruchten moet beginnen te doen.

Ik las dat altijd ongeveer als volgt: als ik maar goed geloof, krijg ik vruchten van de Geest. Dus ik doe een soort geloofsact, die zich in mijn hoofd afspeelt en voila: vruchten.

Maar er gebeurde niks en daardoor begreep ik het niet. En logisch ook dat er niks gebeurde. Met al die vruchten moet je wel een begin maken: je moet het doen. Je moet het oefenen in de praktijk. En hoe meer je het probeert (soms tegen wil en dank en soms faal je), hoe meer je gaat inzien dat je het van God krijgt.

Je moet ergens een begin maken. Het geloof moet je niet loskoppelen van je dagelijkse bezigheden, want dan krijg je geen vruchten. Dat is onmogelijk.

Iemand noemde eens dit beeld: soms moet je de feestkleren aantrekken om zin in een feestje te krijgen.

Is dit een mooie tekst?

1 Tim 4
Oefen u in de godsvrucht. 8 [Want de oefening van het lichaam is van weinig nut,] doch de godsvrucht is nuttig tot alles daar zij een belofte inhoudt van leven, in heden en toekomst.

[gaitema]

quote:

grondig christelijk schreef op 11 november 2009 om 14:07:
[...]


....en hoe ontvangen wij de werking van de Geest, mag men zich daar naar uitstrekken, verlangen naar de gaven (actief)  of is het afwachten wat Gods Geest je geven wil (passief)....werkt Gods Geest nog zichtbaar in deze tijd of werkt de Geest louter in stilte....

Afwachten is de valkuil waar velen in vallen, dus pakken we het met beide handen aan.  Gods Geest werkt waar Hij wil. Dan werkt Hij overduidelijk met tekenen en dan weer werkt Hij in stilte, maar hij werk vaak met weinig mensen. De Heilige Geest is een eenzame Geest. Hij gaat rond opzoek naar iemand die Gods hart met zich wil delen, maar vindt er weinigen.

[Piebe]

quote:

gaitema schreef op 14 november 2009 om 11:58:
[...]
Hij gaat rond opzoek naar iemand die Gods hart met zich wil delen, maar vindt er weinigen.

Waar lees je dat als ik vragen mag?

[Adinomis]

quote:

Mellon schreef op 11 november 2009 om 10:13:
Nee, uiteraard begint het bij God, maar dat neemt niet weg dat je de vruchten moet beginnen te doen.

Ik las dat altijd ongeveer als volgt: als ik maar goed geloof, krijg ik vruchten van de Geest. Dus ik doe een soort geloofsact, die zich in mijn hoofd afspeelt en voila: vruchten.

Maar er gebeurde niks en daardoor begreep ik het niet. En logisch ook dat er niks gebeurde. Met al die vruchten moet je wel een begin maken: je moet het doen. Je moet het oefenen in de praktijk. En hoe meer je het probeert (soms tegen wil en dank en soms faal je), hoe meer je gaat inzien dat je het van God krijgt.

Wel heel eerlijk om te beschrijven hoe je het beleefd hebt. Toch geloof ik dat je geloof vrucht draagt doordat Gods Geest in je werkt. Galaten 5.

Als je jezelf als voorwaarde stelt "als ik maar goed geloof dan komen de vruchten wel", dan ligt de nadruk op jouw manier van geloven, dat moet goed zijn. Geen wonder dat het zo niet werkte.

We hoeven met ons geloof geen bepaald niveau te bereiken zodat het effectief zal zijn. God vraagt overgave aan Zijn wil, vertrouwen dat Hij het zal doen. Een geloof zo klein als een mosterdzaadje, maar in een grote almachtige God van Wie we alles verwachten.

Vanuit die houding zal God ons door zijn Geest opmerkzaam maken op dingen die we mogen doen. Dan krijg je oog voor mensen die in nood zijn.

Lang geleden kwam er een eenzame oude man bij me in de winkel en hij vertelde me dat hij al jaren geen warme maaltijd meer had gehad en dat zijn kleinkinderen hem geld afhandig maakten. In diezelfde tijd werd ik heel sterk bepaald bij Jacobus 2: 15. Ik wist wat me te doen stond.

Maar ook als je zonden (zoals b.v. wrok, roddel) verbergt, koestert, gaat Gods Geest tot je hart spreken, zodat je ertoe komt het te belijden voor God en de naaste. Dat in gehoorzaamheid te doen is vrucht van het geloof.

Zo zijn er meer voorbeelden te geven. Als je gelooft en allerlei kerkelijke functies vervult kan je dat een goed gevoel geven. Maar doe je wel wat de Here van je vraagt? Laat je Hem tot je hart spreken?

Jacobus (2:18) zegt dan ook "ik zal u mijn geloof tonen uit mijn werken". Dat is onlosmakelijk aan een relatie met God verbonden. Het komt voort uit Hem. Daaruit blijkt of je - misschien een klein - geloof hebt, maar in een grote God!

quote:

Rom.11:36 Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen: Hem zij de heerlijkheid tot in eeuwigheid! Amen.

[gaitema]

quote:

Piebe schreef op 14 november 2009 om 12:42:
[...]

Waar lees je dat als ik vragen mag?

Nou letterlijk nergens, want het is een uitleg van een spreker die in een jeugddienst bij ons was, maar je kan het wel concluderen uit de bijbel. De Heilige Geest wil in je wonen (pinksteren) en je een barmhartig hart geven zoals in de gelijkernis van de barmhartige Samaritaan. Dat je net als hem de leed in de wereld ziet en zoals in het eindoordeel waarin Jezus zegt "toen ik honger had, heb je me te eten gegeven, toen ik dorst had heb je me te drinken gegeven." Het Jezus zien lijden door je naaste heen.

Maar daarin heb je ook de leer van de brede en smalle weg staan, maar weinigen vinden de weg naar het leven en velen bewandelen de weg naar de ondergang.

De Heilige Geest overtuigt je er van dat je een kind van God bent staat ook ergens in de bijbel.

Daaruit kan je concluderen dat de Heilige Geest slechts weinig open harten vind, harten die  open staan voor het lijden van Jezus door je naaste heen en daarin een helpent liefdevol hart vindt, die verantwoordelijkheid wil dragen voor de naaste.

[gaitema]

quote:

Adinomis schreef op 14 november 2009 om 13:07:
[...]


Wel heel eerlijk om te beschrijven hoe je het beleefd hebt. Toch geloof ik dat je geloof vrucht draagt doordat Gods Geest in je werkt. Galaten 5.

Als je jezelf als voorwaarde stelt "als ik maar goed geloof dan komen de vruchten wel", dan ligt de nadruk op jouw manier van geloven, dat moet goed zijn. Geen wonder dat het zo niet werkte.

We hoeven met ons geloof geen bepaald niveau te bereiken zodat het effectief zal zijn. God vraagt overgave aan Zijn wil, vertrouwen dat Hij het zal doen. Een geloof zo klein als een mosterdzaadje, maar in een grote almachtige God van Wie we alles verwachten.

Vanuit die houding zal God ons door zijn Geest opmerkzaam maken op dingen die we mogen doen. Dan krijg je oog voor mensen die in nood zijn.

Lang geleden kwam er een eenzame oude man bij me in de winkel en hij vertelde me dat hij al jaren geen warme maaltijd meer had gehad en dat zijn kleinkinderen hem geld afhandig maakten. In diezelfde tijd werd ik heel sterk bepaald bij Jacobus 2: 15. Ik wist wat me te doen stond.

Maar ook als je zonden (zoals b.v. wrok, roddel) verbergt, koestert, gaat Gods Geest tot je hart spreken, zodat je ertoe komt het te belijden voor God en de naaste. Dat in gehoorzaamheid te doen is vrucht van het geloof.

Zo zijn er meer voorbeelden te geven. Als je gelooft en allerlei kerkelijke functies vervult kan je dat een goed gevoel geven. Maar doe je wel wat de Here van je vraagt? Laat je Hem tot je hart spreken?

Jacobus (2:18) zegt dan ook "ik zal u mijn geloof tonen uit mijn werken". Dat is onlosmakelijk aan een relatie met God verbonden. Het komt voort uit Hem. Daaruit blijkt of je - misschien een klein - geloof hebt, maar in een grote God!


[...]

Ik zie het zo: iets van Gods licht werkt door ieder mens wel heen. Op basis daarvan kan een mens ervoor kiezen om dat te volgen of te verwerpen (je geweten).  Hoe meer je het volgen gaat, hoe meer God Zijn Geest door je heen zal laten werken, hoe meer inzicht en liefde je zal vervullen en bijstaan in je goede bedoelingen. De vruchten van de Geest zullen zo volgen.