Gemeenteleven: waar gaat het werkelijk om?

[Expat]

Ik kom uit de Antillen en ben protestants opgevoed. Op mijn zestiende kwam ik in aanraking met een pinkstergemeente waarin mijn geloof is gebloeid en gegroeid en waarin de voorganger vaak benadrukte dat je als christen over kerkmuren heen moet kijken. Met deze visie trouwde ik ruim zes jaar geleden met een man die lid is van het GKV. Voor het verzinnen en toepassen van wetten en regels krijgt deze kerk een 10. Voor naastenliefde (hiermee bedoel ik niet de oh-zo-mooi-bedachte 'onderlinge dienstbetoon', wat eerder overkomt als een afvinklijstje) en het hoeden van de schapen van de Heer, krijgt het een 3. Ik vind het vreselijk dat er zoveel strijd is in deze kerken, het gaat allemaal om de regeltjes en wetjes, maar over een relatie hebben met God en elkaar...ho maar. Ik vraag me af wat Jezus ervan zou zeggen, dat zijn volgelingen onderling ruzie hebben over welke liederen er gebruikt mogen worden in een dienst om Hem te eren. Raad eens? Het gaat Hem erom DAT je Hem eert en de plaats geeft die Hij verdient. Wat hebben we aan al die wetten en regeltjes? Jezus is toch onze Redder en niet de wet! We hebben de bijbel van God gekregen en nu gaan we met z'n allen nog van alles erbij bedenken om het nog ingewikkelder te maken? Ik vind het triest hoe een handje vol kerkleden jaar in en jaar uit ploeteren om de verbondenheid tussen kerkleden te stimuleren. Dit heeft amper effect. De ouderlingen zie je amper, zelfs als je aan de bel trekt. Is dit een weerspiegeling van Jezus? Ik zal maar niet eens over beginnen hoe belachelijk het is door uit vier verschillende boeken te moeten spitten om een dienst te houden. Van alles wat ik in deze kerk heb gezien en meegemaakt zou ik zeggen dat de GKV weinig idee heeft van hoe Jezus heeft bedoeld. Hij was er voor zijn schapen! Moet ik in zo'n 'cultuur' mijn kinderen grootbrengen? Ik vrees het ergste. Ik zou geen niet-gelovige naar de GKV meenemen om kennis te maken met Christus. Ik wil zelf gillend weg rennen.

[mirt]

Hoi Expat,

ik denk dat we ons dit moeten aantrekken, al zullen velen dit wel relativeren. Bijvoorbeeld met het feit dat niet alle gkv kerken hetzelfde zijn.

Snapt je man je goed? Ik hoop het voor je.

Wat ik me nog afvroeg: heb jij er een beeld van in hoeverre het beeld wat jij schetst van de mens in de gkv kerk afwijkt van de gemiddelde Nederlander? Is het een totaal ander soort mens (en dat bedoel ik in de opzichten van de onverschilligheid naar elkaar toe die jij beschrijft) of is het alleen in een bepaalde mate 'erger' vanwege bepaalde redenen. (Bijvoorbeeld omdat ze zich er minder van bewust zijn doordat ze toch bij de goede groep menen te zitten of omdat ze menen dat het opvolgen van een heleboel regeltjes ze toch al tot betere medemens zal maken). Niet uitgesloten natuurlijk dat gkv mensen soms ook minder erg kunnen zijn dan de gemiddelde Nederlander.

Om het over de gemiddelde Nederlander te hebben, dat is natuurlijk een beetje lastig. Maar dit toont wel wat aan: Sire heeft het nodig gevonden deze campagne te beginnen. Waar je van alles van kan vinden (ik wordt er een beetje triest van dat wij zo als kleuters worden behandeld en ik bovendien nu als ik een keer aardig doe mezelf misschien ga afvragen wat sire daarvan vindt) maar wat ik nu aanhaal om aan te tonen dat er blijkbaar iets grondig mis is met de Nederlander op zich.

[dingo]

@Expat: Dat laatste zou ik af en toe ook wel willen maar zo snel geef ik het niet op. En ik moet zeggen dat niet alle gemeenten hetzelfde zijn in dat opzicht. Zeker grotere gemeenten met veel jonge import door nieuwbouwwijken zijn over het algemeen wat pragmatischer dan oudere vergrijzende gemeenten. En ook in het westen van het land is het anders dan in het oosten en het noorden. Dus wacht nog even met rennen en blijf zelf het voorbeeld geven hoe het ook kan.

[Doarsie]

Ik vraag me altijd af; Welke wetten en regels?

[GSM]

Hallo Expat,

Ik begrijp precies wat je bedoeld en dat is moeilijk voor sommige uit te leggen aan de leden van dit forum die als kind zijn op gegroeid  in de GKV.

Zelf zijn we met ons gezin uit het GKV getreden en aan gesloten bij een gemeente met een Evangelisch karakter, het heeft ons geloof enorm doen groeien in de relatie met Jezus.

[gaitema]

Nu is de ene gemeente de andere niet, maar het gemis van het betrokken zijn op elkaar herken ik wel.

[Mellon]

quote:

Expat schreef op 12 februari 2010 om 23:59:
Moet ik in zo'n 'cultuur' mijn kinderen grootbrengen? Ik vrees het ergste. Ik zou geen niet-gelovige naar de GKV meenemen om kennis te maken met Christus. Ik wil zelf gillend weg rennen.

Even heel kort:

Ik herken heel veel in je verhaal, maar je bent natuurlijk zelf het belangrijkste rolmodel voor je kinderen. Dus vraag je af: wat kun je zelf doen? Kun je zelf liefde betonen aan de medegemeenteleden, ondanks het gehakketak in de kerken? Ik denk het wel. Vraag God wat jij zelf kunt en mag doen. Ik denk dat Hij je dan meteen zal laten zien welk werk er aan de winkel is. Bovendien realiseer je je op die manier dat je er niet alleen voor staat

[Antonius]

quote:

Expat schreef op 12 februari 2010 om 23:59:
Van alles wat ik in deze kerk heb gezien en meegemaakt zou ik zeggen dat de GKV weinig idee heeft van hoe Jezus heeft bedoeld.

Ha expat,

Dat idee had ik toen ik rondkeek in de gemeente waar ik nu al weer,  18 jaar belijdend lid ben. Ik was een korte tijd daarna teleurgesteld in ons gemeente zijn. Eerlijk gezegd, ik was vooral teleurgeteld in me zelf.

[grondig christelijk]

quote:

Mellon schreef op 15 februari 2010 om 16:02:
[...]


Even heel kort:

Ik herken heel veel in je verhaal, maar je bent natuurlijk zelf het belangrijkste rolmodel voor je kinderen. Dus vraag je af: wat kun je zelf doen? Kun je zelf liefde betonen aan de medegemeenteleden, ondanks het gehakketak in de kerken? Ik denk het wel. Vraag God wat jij zelf kunt en mag doen. Ik denk dat Hij je dan meteen zal laten zien welk werk er aan de winkel is. Bovendien realiseer je je op die manier dat je er niet alleen voor staat

Deze redenering klopt niet en is vaak een dooddoener. Het is een gemeenteopdracht, als je de enige bent of één van de weinigen die handen en voeten wil geven aan de onderlinge liefde dan klopt er iets niet in die gemeente, dat noemen ze zonde. De wil dit te doen is namelijk de grondhouding die een christen dient te hebben en ja, die ontbreekt veelal...laodicea

[gaitema]

Wat een groot probleem is, dat mensen in de kerk te veel zelf doen. Zelf maken ze keuzes, zelf zeggen ze wat goed of fout is en hoe het moet. Zelf denken ze de koers in de gemeente te kunnen bepalen, maar God staat er bij en kijkt ernaar, want geen hond die er aan denkt om hun levens in Jezus handen te leggen. Nee, ze willen het zelf doen.

Iemand vertelde me een verhaal van een hervormde voorganger van een vergrijzende hervormde kerk. Iemand met evangelische inslag, maar toch bleef de opwekking in zijn gemeente uit. Op een dag ging hij naar een gemeente met ook een evangelische inslag, waar hij zijn leven gaf aan Jezus. Toen pas ging God van hem gebruik maken om de gemeenteleden te zegenen in vele opzichten. De gemeente groeit inmiddels weer. Ook vinden er genezingen in de gemeente plaats, maar bovenal was er meer van Gods liefde in de gemeente gekomen.

"Ongelovelijk",  zei hij: "deze dominee had heel zijn leven constant bezig met Jezus, maar had zijn leven niet in Jezus handen gelegd."

God schenkt immers wel alle inzicht, maar Hij vraagt ook van ons een bewuste keuze te maken aan de hand van dat inzicht dat Hij ons gegeven heeft. Een Vader voed zijn kind op, maar een kind maakt zelf de keuze om het te gehoorzamen. Hij moet zich in zijn opvoeding overgeven aan de wil van zijn vader en niet eigenwijs en dwars als kind zelf maar zijn weg gaan bepalen, zonder zijn vader in de opvoeding toe te laten.

[dingo]

quote:

grondig christelijk schreef op 15 februari 2010 om 23:07:
[...]


Deze redenering klopt niet en is vaak een dooddoener. Het is een gemeenteopdracht, als je de enige bent of één van de weinigen die handen en voeten wil geven aan de onderlinge liefde dan klopt er iets niet in die gemeente, dat noemen ze zonde. De wil dit te doen is namelijk de grondhouding die een christen dient te hebben en ja, die ontbreekt veelal...laodicea

Dat lijkt me nogal kort door de bocht geredeneerd want iemand zal moeten duidelijk maken dat die grondhouding nodig is. In de eerste plaats Jezus zelf maar hij gebruikt mensen om dat duidelijk te maken. En die liefde betonen moet je zelfs aan je vijand dus zeker aan je broeders en zusters.

[Mellon]

quote:

grondig christelijk schreef op 15 februari 2010 om 23:07:
[...]


Deze redenering klopt niet en is vaak een dooddoener. Het is een gemeenteopdracht, als je de enige bent of één van de weinigen die handen en voeten wil geven aan de onderlinge liefde dan klopt er iets niet in die gemeente, dat noemen ze zonde. De wil dit te doen is namelijk de grondhouding die een christen dient te hebben en ja, die ontbreekt veelal...laodicea

In mijn ervaring ben je in een gemeente nooit alleen. Je bent nooit de enige in je gemeente die handen en voeten wil geven, maar je moet wel je ogen ervoor (laten) openen. En dat kan, als je je niet te gauw van de wijs laat brengen door allerlei discussies en meningen.

Juist door bewust te proberen dienstbaar te zijn in de gemeente, heb ik meer oog gekregen voor andere gemeenteleden. En het kan anderen ook een impuls geven om hun eindeloze negativisme of oeverloze discussies los te laten en te proberen anderen op te bouwen. Dat heeft het bij mij in elk geval wel gedaan.

Ja, er is ook zonde, ook in mijn gemeente. En ja, het gaat om een gemeenteopdracht, maar iemand moet toch ergens een begin maken. En ik ben ervan overtuigd dat God dat steunt en zegent. Anders zou ik het niet tegen een vreemde op het internet zeggen.

(Nog een interessant detail, misschien: vroeger was ik veel activistischer. Ik zat in commissies en bezocht congressen en cursussen en heb geprobeerd mijn gemeente te enthousiasmeren. En daar ben ik kei- en keihard op afgeknapt. Voor mij geen cursussen en congressen meer. Proberen oprecht betrokken te zijn bij het wel en wee van één gemeentelid is al moeilijk genoeg, maar biedt ook veel meer ruimte voor echte broeder- of zusterliefde.)

[grondig christelijk]

quote:

dingo schreef op 15 februari 2010 om 23:26:
[...]

Dat lijkt me nogal kort door de bocht geredeneerd want iemand zal moeten duidelijk maken dat die grondhouding nodig is. In de eerste plaats Jezus zelf maar hij gebruikt mensen om dat duidelijk te maken. En die liefde betonen moet je zelfs aan je vijand dus zeker aan je broeders en zusters.

Ze zijn ziende blind en horende doof? Als een predikant zich het apelazerus preekt op dit thema en een deel van de kerkeraad ziet de noodzaak, maar de overgrote meerderheid slaapt liever door?
En ja wij moeten inderdaad de vijand lief hebben, maar bovenal de broeder en zuster...

[dingo]

quote:

grondig christelijk schreef op 16 februari 2010 om 09:01:
[...]
Ze zijn ziende blind en horende doof? Als een predikant zich het apelazerus preekt op dit thema en een deel van de kerkeraad ziet de noodzaak, maar de overgrote meerderheid slaapt liever door?
En ja wij moeten inderdaad de vijand lief hebben, maar bovenal de broeder en zuster...

Soms zijn ze inderdaad ziende blind en horende doof en die predikant kan zich het apelazerus preken maar men moet het ook zien! Idealiter geeft de kerkenraad het goede voorbeeld maar dat is geen enkele belemmering om als gemeentelid ook het goede voorbeeld te geven.

[elle]

Modbreak:

Topic titel verduidelijkt.

Het is herkenbaar wat de TS post. Ik wil wel een paar kanttekeningen maken: in mijn ervaring zijn veel leden van veel GKvs nog wat ouderwets in hun doen en laten.
Enthousiasme wordt moeilijk geuit, betrokkenheid speelt zich vooral af binnen families, moeiten draag je in principe zelf en daar val je anderen niet mee lastig. Met andere woorden: mensen zijn meer gesloten. Best kans dat ze antilliaans temperament gewoon niet aan kunnen.

Desondanks heb ik het idee dat veel gemeenten lauw zijn. Dat is niet goed. Maar dat is een constatering, daarmee komt er idd nog geen oplossing.
Ga een aantal dingen na: is de gemeente inderdaad lauw, of zie je het enthousiasme niet door het verschil in temperament? Is het een probleem dat bij meer gemeenteleden speelt, of door je kerkenraad herkend wordt? Wat doet het gemeenteleven met jou en jouw geloof, wordt dat slecht beïnvloed of kun je het als een uitdaging, een opdracht van God zien?

Praktisch is het denk ik handig om wat gemeenteleden te zoeken om daarmee samen iets simpels op poten te zetten. Wellicht dat de vrouw van de dominee ideeen heeft? Bijvoorbeeld koffiedrinken na de dienst. Of een bijbelstudiegroep-met-eten. Of nog iets anders, zoals het organiseren van een bazaar voor een tehuis of de armen. Ga naar de diakonie, stel voor dat je ook de 'gaven van Galaten 5' van wilt inzamelen en uitdelen (wie kan er klussen, waar moet geklust worden, wie heeft hulp in de huishouding nodig etc). Doe iets nieuws waardoor mensen meer met elkaar in contact komen, maar geef het vooral een ouderwetse naam zodat mensen niet vanwege de naam alleen niet meewerken.
Is dat allemaal te lastig, dan zou ik ergens in een commissie oid gaan zitten, zodat je meer mensen leert kennen en meer overzicht krijgt over wat er nodig is. Ouderen bezoeken, bloemen verzorgen, meedraaien crecherooster, meedoen met de jaarlijkse grote schoonmaak van het kerkgebouw.

En ondertussen, mits je man dat niet bezwaarlijk vindt, zou ik af en toe sjoppen in een andere (evangelische) gemeente.

[mirt]

Wat ik de laatste tijd ook wel denk (sluit aan bij die site van sire waarbij er een kloof zit tussen wat mensen zelf verlangen en wat ze er zelf van terecht brengen en ook bij besprekingen in mijn gemeente waarbij iedereen werd opgeroepen te vertellen wat hijzelf zou willen doen voor de ander in de gemeente en ook wat hij zou willen ontvangen, waarbij dat laatste een stuk moeilijker was om in kaart te brengen terwijl er wel verlangens waren)

wij staan onszelf erg in de weg.

Wij weten wel hoe het hoort. Tenminsten dan hoop ik dat het niet blijft bij een enkel 'je plicht doen' in de kerk. De meesten van ons zullen toch wel een vaag of concreter beeld hebben van hoe meer volwaardig gemeenteleven (zo'n standaard term, sprekender is 'het samen leven als gemeente') er uit ziet. En de meesten van ons zullen daar ook naar verlangen. Als je jezelf wel eens eenzaam voelt, dan kun je je bijvoorbeeld voorstellen hoe mooi het zou zijn als er altijd wel een deur is van een gemeentelid waar je kunt aankloppen en waar je op dat moment je verhaal kunt doen of in ieder geval gewoon kunt zijn en daarbij ook jezelf kunt zijn. Maar dan andersom: ben je zelf ook bereid om zo'n huis te zijn. En dan niet voor de gemeenteleden die jij hebt uitgekozen. Maar voor de gemeenteleden die hopen dat jij zo iemand zult zijn. Zoals jij misschien ook gemeenteleden in je hoofd hebt waar je zo zou willen kunnen zijn die daar zelf nooit opgekomen zouden zijn.

Ik ben wel zo iemand tenminste die hier een kloof ervaart in hoe ik het mij voorstel als ideale situatie en wat het van mij zou vragen om hier zelf aan te voldoen. En toch (en misschien juist wel omdat ik mij bewust ben van die kloof) wil ik niet uitsluiten dat er wegen zijn om die kloof te overbruggen. Ik ben pas begonnen om te proberen haalbare plannen hierover te maken en die aan anderen in de gemeente voor te leggen. Daarbij hou ik dit zinnetje van Expat vanaf de start van dit topic steeds in het achterhoofd: "Ik vind het triest hoe een handje vol kerkleden jaar in en jaar uit ploeteren om de verbondenheid tussen kerkleden te stimuleren. Dit heeft amper effect." Maar ik denk dat juist als je weet dat het voor een groot deel aan onze gegroeide cultuur in Nederland èn in de kerken ligt, waarbij je zelf dus bent ingesloten, terwijl je toch niet uitsluit dat er iets te bereiken moet zijn, dat je dan iets zou moeten kunnen verzinnen.

[gaitema]

En hoe berijken we vervolgens de buitenwereld?

[Doarsie]

Met een korte ei

[Doarsie]

Verder denk ik dat een (elke) gemeente niet beter of slechter is dan haar leden...

Als je daar even over na gaat denken ga je vanzelf eerst bij jezelf te rade.

[rtfm08]

Ben eigenlijk wel benieuwd naar enige feedback van de topicstarter !  

[gaitema]

quote:

Doarsie schreef op 17 februari 2010 om 00:36:
Met een korte ei

Dat is niet ver.  

[gaitema]

Wel gezellig hoor                      

[GSM]

Modbreak:

even lay-out aangepast tbv de leesbaarheid

quote:

Expat schreef op 12 februari 2010 om 23:59:
Ik kom uit de Antillen en ben protestants opgevoed. Op mijn zestiende kwam ik in aanraking met een pinkstergemeente waarin mijn geloof is gebloeid en gegroeid en waarin de voorganger vaak benadrukte dat je als christen over kerkmuren heen moet kijken. Met deze visie trouwde ik ruim zes jaar geleden met een man die lid is van het GKV. Voor het verzinnen en toepassen van wetten en regels krijgt deze kerk een 10. Voor naastenliefde (hiermee bedoel ik niet de oh-zo-mooi-bedachte 'onderlinge dienstbetoon', wat eerder overkomt als een afvinklijstje) en het hoeden van de schapen van de Heer, krijgt het een 3.

Per gemeente kan het behoorlijk verschillen.

quote:

Ik vind het vreselijk dat er zoveel strijd is in deze kerken,

Dat vind ik ook men moet zich meer druk maken om je naaste te winnen voor Jezus.

quote:

het gaat allemaal om de regeltjes en wetjes, maar over een relatie hebben met God en elkaar...ho maar.

Dat was voor ons nieuw te horen toen we naar een andere kerk gingen dan een GKV.

quote:

Ik vraag me af wat Jezus ervan zou zeggen, dat zijn volgelingen onderling ruzie hebben over welke liederen er gebruikt mogen worden in een dienst om Hem te eren.

Dan moeten ze Kolossenzen 3: 16 lezen
zing met heel uw hart psalmen en hymnen voor God en liederen die de Geest  u vol genade ingeeft.

quote:

Raad eens? Het gaat Hem erom DAT je Hem eert en de plaats geeft die Hij verdient. Wat hebben we aan al die wetten en regeltjes? Jezus is toch onze Redder en niet de wet!

Rom8: 1 en 2
Dus wie in Christus Jezus zijn worden niet meer veroordeeld.
De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u  bevrijd van de wet van de zonde en de dood.

quote:

Moet ik in zo'n 'cultuur' mijn kinderen grootbrengen? Ik vrees het ergste.

Dit was voor ons één van de redenen om de GKV te verlaten.

quote:

Ik zou geen niet-gelovige naar de GKV meenemen om kennis te maken met Christus. Ik wil zelf gillend weg rennen.

Dat durfde ik vroeger ook niet om een ongelovige mee te nemen maar de gemeente waar ik nu zit durf iedereen wel voor uit te nodigen.

[Ursa]

Je schetst een karikatuur. Jammer.

[Expat]

De topicstarter weer aan het woord...

Dat er andere GKV gemeenten zijn die helemaal anders zijn weet ik niet. Uit sommige reacties hierboven krijg ik het beeld dat er meerdere gemeentes zijn die door hun afstandelijkheid mensen afstoten. Ik vind het gewoon niet kloppen dat mijn gemeente zo is. Ik denk ook niet dat het geheel aan de Nederlandse cultuur te wijten is. Ik heb een super leuke buurvrouw en een andere vriendin hier in de stad die ontzettend open en vriendelijk zijn. Ze zijn allebei niet gelovig en hartstikke Hollands. De verschillen zijn er natuurlijk wel, maar die vormen geen barriere. Ik zou nog intensiever campange kunnen gaan voeren  om vriendschappen te sluiten binnen mijn gemeente. Maar is dat de bedoeling? Na zoveel jaren denk ik laat maar. Ik doe geen moeite meer. Mijn man wil niet naar een andere kerk, dus ik zal het moeten doen met 'hoi' en 'doei'. Het lijkt me ook een beetje raar om de ouderling te moeten bellen om te vragen waar hij eigenlijk is gebleven. Ik besef dat dit allemaal niet opzettelijk wordt  gedaan, de behoefte ligt bij mij en niet bij anderen, dus waarom zou men moeite doen? Het onderwerp eenzaamheid in de gemeente is vaker ter sprake gekomen, er is vaker erover gepredikt. Het is dus bekend, maar zodra de dienst afgelopen is is men het ook snel vergeten. Nou ja, dan maar heel veel gerefomeerd vrijgemaakte broeders en zussen en geen gerformeerd vrijgemaakte vrienden.

[Fotogravinnetje]

Tsja, zelfs de wereld weet het: verander de wereld, begin bij jezelf. Als je het zelf er maar bij laat zitten, hoe kun je dan van anderen verwachten dat zij wat veranderen? En ook: wat verwacht je van anderen? Wat doe je daar zelf al aan naar anderen toe? Hoeveel mensen spreek jij uit jezelf aan? Hoeveel mensen in je gemeente voelen zich net zo als jij zonder er zelf wat aan te doen?
Bij mij in de gemeente is het eerder andersom: zelfs als ik eigenlijk te moe ben voor contacten en de mensen dus wat op afstand probeer te houden, dan nog lukt het me niet om de kerk uit te lopen zonder aangesproken te zijn...

[Expat]

Fotogravinnetje...volgens mij snap je mijn verhaal niet helemaal...misschien zijn er mensen in jouw gemeente die eenzaam zijn, maar omdat het niet voor jou geldt, bestaat het niet of zie je het niet. Ik heb geen idee of je geboren en getogen ben in deze kerk, dat maakt het natuurlijk ook anders, denk ik. Maar ik wilde mijn verhaal gewoon even kwijt, misschien gaan er wat harten open en wordt deze kerk toegankelijker voor mensen die er niet geboren en getogen zijn. Het enige wat ik ervaar dat ik er niet bij hoor en dat vind ik vreselijk. Dit was het laatste wat ik erover wilde zeggen. God bless ya'll! Doei.

[Fotogravinnetje]

Waarom ga je er van uit dat ik er al lang zou wonen? Omdat ik aangesproken word? Dat haalde ik juist aan omdat het anders is dan jouw ervaringen. Ik zit hier nog geen jaar, ben ook niet elke zondag in de kerk omdat ik dat niet aan kan. Men kent me hier nog nauwelijks en toch kan ik de kerk niet uitlopen zonder aangesproken te worden.
Ook heb ik in mijn leven verschillende gemeenten meegemaakt, van niet zo warm tot heel enthousiast, en allemaal GKv. Maar wat zie je binnen al die gemeenten? Degenen die het hardste klagen, doen vaak zelf het minst om met een ander in gesprek te gaan. Volgens mij heb je gewoon geen recht van spreken als je zelf niet regelmatig op anderen afstapt om met ze in gesprek te gaan. Want als iedereen eenzelfde houding zou aannemen van afwachten, dan gebeurt er niets. Nee, logisch. Je kunt anderen ook niet dwingen om hun houding te veranderen, maar je kunt wel je eigen houding veranderen. En als je dan zegt dat het in jouw geval gewoonlijk blijft bij 'hoi' en 'doei', dan concludeer ik dat je dus blijkbaar niet zelf een gesprek aanknoopt met anderen.
Weet je waarom ik me zo warm voel worden dat ik elke keer dat ik in de kerk kom aangesproken word? Omdat ik weet dat ik van mijn kant er weinig aan doe om contacten aan te gaan en het vanuit mijn houding logischer zou zijn als iedereen elkaar alleen maar even zou groeten! En ook mijn houding is prima te verklaren vanuit mijn sociale handicap, maar dat is voor mij geen excuus om boos op anderen te worden als ze mij alleen maar groeten. Ik verwacht niet aangesproken te worden als ik zelf anderen niet aanspreek. Dat het wel gebeurt is alleen maar hartstikke mooi.
Dus ik herhaal mezelf nog maar eens: verwacht niet van de ander dat ie op jou af komt. Je kunt anderen niet dwingen zich op een bepaalde manier te gedragen. Je kunt wel je eigen houding veranderen. Als je alleen maar wacht op contacten, dan mag je er niet van uit gaan dat het gebeurt: als iedereen dat zou doen, zou iedereen naar iedereen kijken en in z'n eigen schelpje blijven zitten. Als je dus meer warmte wilt hebben in je gemeente, zul je daar zelf mee moeten beginnen

En ik zeg ook nergens dat in mijn gemeente geen eenzaamheid wordt ervaren. Waarschijnlijk wel. Dat is namelijk behoorlijk inherent aan sociale structuren. Het gaat er wel om: wat doe je er zelf aan?

[mirt]

Fotogravinnetje,
Expat schrijft: ik doe geen moeite meer.
Ze heeft dus wel moeite gedaan.

Stel je voor dat er echt iets niet goed zit in haar gemeente. Dat er al wel groepen zijn die het goed hebben met elkaar. Maar dat tegenover vreemden niet goed wordt gereageerd, dan is het GOED als iemand dat meldt. Dat is ook christelijk. Ze kan ook onverschillig zijn en zich net zo vervelend voelen maar dat niet melden.
Je kunt iets melden om alleen maar te katten en het lijkt of jij het zo opvat. Maar iets melden kan ook een schreeuw zijn om aandacht voor een probleem dat een oplossing vraagt. Het lijkt of je zegt dat ze geen beroep mag doen op anderen. Dat ze alleen maar recht heeft op het 'verander jezelf'. Dat is denk ik niet zo. Als christenen hebben wij het recht elkaar als broeders en zusters aan te spreken. En als dat oprecht wordt gedaan (en niets zegt mij dat Expat niet oprecht zou zijn) dan zouden wij daar dankbaar voor moeten zijn. Het kan een teken zijn dat God naar ons omkijkt, dat Hij door haar spreekt. Dat kan!

[gaitema]

He fotografinnetje. Ik weet niet of je dit in elke situatie kan zeggen. Ik kom uit een gemeente waar ieder zijn eigen gang gaat, na die de deur uit komt. Een gemeente van een goede vriend van me heeft een hele oponthoud bij de voordeur van de kerk na de dienst. Daar blijven groepen jongeren en volwassen hangen en drinken groepsgewijs bij elkaar koffie thuis.

Bij mij spreek ik vooral met de mensen die altijd bij ons in de banken zitten, vele gereformeerden hebben een vaste plek gecriëerd. Die mensen ken ik goed, maar mijn leeftijdgenoten gaan vooral naar de jeugddiensten als ze behoefte hebben en voor de rest steken ze niet zo veel energie in het leggen van contacten.

Het doet echter wel wonderen als je zelf een praatje begint te maken, dat ben ik met je eens. Ik sprak een keer paar keer iemand aan die ik al meer dan tien jaar in de kerk zag zitten, je ziet dan opeens dat het ijs doorbroken word en de volgende keren beginnen ze ook spontaan vriendelijk te groeten.

Het is inderdaad een drempel waar we over moeten vaak.

[Fotogravinnetje]

mirt, het was absoluut niet mijn bedoeling om expats probleem te bagatelliseren. Ik wilde alleen wel aangeven dat eigen verwachtingen en eigen handelingen vaak een extra drempel zijn om een situatie te veranderen. Volgens mij horen je eigen inspanningen niet af te hangen van hoe anderen daarop reageren. Als je vindt dat omzien naar elkaar een opdracht van God is, dan moet je daar om te beginnen zelf mee aan de slag, ongeacht wat anderen doen. En natuurlijk moet je anderen daar ook toe oproepen. Maar je kunt ze niet dwingen. En ik denk dat die opdracht gewoon ook blijft staan als jij de enige bent die er energie in steekt (of lijkt te steken). Volgens mij is het gewoon geen optie, als je serieus bent, om dan maar achterover te gaan leunen: het helpt toch niet.

[mirt]

Theoretisch gezien kan er een moment komen dat je (ook als christen) (tijdelijk) stopt met moeite doen.  Wanneer dat moment voor een ander is, kun je als buitenstaander natuurlijk niet goed bepalen.