quote:
rtfm08 schreef op 20 februari 2010 om 15:18:[...]
Veel vragen zijn moeilijk te beantwoorden.Er zijn zoveel therapieen,de vraag is of ze de juiste hebben gehad en of men is doorgedrongen tot de echte problematiek.
Ik ben het met bovenstaande van jou eens als het gaat om oa zorg,maar dan moet je dat wel allebei zo zien en daar ook achter staan.De praktijk is vaak wat wispelturiger.Afstand nemen kan zeker geen kwaad,sterker nog kan soms noodzakelijk zijn om de zaken op een rij te zetten.
Ik vind het klip en klaar. Zolang die vent zijn kinderen slaat (per ongeluk of niet) en de situatie al ruim 10 jaar sleept, worden die 2 uit elkaar gehaald, gaan kids naar moeder toe (of naar een pleeggezin, wat ze zelf willen), en gaat het gezin maar fijn op afstand van elkaar op zoek naar de therapie die bij hen past.
Er zijn zoveel therapieen en therapeuten, de kans dat je juist diegene vindt die bij je past is erg klein. Bij zoveel hopeloosheid is het zaak ergere schade te voorkomen, en dat betreft in dit geval de schade aan de kinderen. Want denk maar niet dat die koter die reeds uit huis geplaatst is niet meer lijdt onder die vader. Zolang die weet dat broer/zus en moeder nog thuis zitten, zit die met schuldgevoel.
Leer mij dat soort situaties kennen. Het wordt nog versterkt door besluiteloze kerkenraden en ambtsdragers die denken dat het huwelijk heilig is, zonder dat ze zich (durven) realiseren dat dat huwelijk al jaaaren verbroken is. Die besluiteloosheid en/of rechtlijnigheid zal effect hebben op de beslissing van moeders om haar man nog langer te verdragen, en zal bij die kinderen het gevoel kunnen opwekken dat het ontvluchten van de situatie hen tot zondaar maakt. 'Eert uw vader en uw moeder'. In zo'n situatie als diet vind ik het gedrag van vader en moeder weinig eervol.
