quote:
grondig christelijk schreef op 07 december 2010 om 11:56:[...]
dat mag, ik geef gewicht aan beide kanten, evenwicht.
...In alle gevallen begint het bij God, maar we mogen ook niet vergeten dat Hij het dus HEEFT gedaan door het offer van zijn zoon JC, voor een ieder die Hem aangenomen heeft.
...Op de voorkant van de poort staat `komt allen tot mij die vermoeid en belast zijt en ik zal u rust geven. Durft men die woorden tot zich door te laten dringen en de
berouwvolle bekeringssleutel te kiezen om door die poort te gaan dan ziet men aan de andere zijde de woorden ´uitverkoren van voor de grondlegging der wereld´ Zo komt men van de weg van de dood op de weg der levensheiliging. Want daartoe is een ieder dezen bestemd...
lees romeinen 8 vs 29 en 30
Wie hij al van tevoren heeft uitgekozen, heeft hij er ook van tevoren toe bestemd om het evenbeeld te worden van zijn Zoon, die de eerstgeborene moest zijn van talloze broeders en zusters. 30 Wie hij hiertoe heeft bestemd, heeft hij ook geroepen; en wie hij heeft geroepen, heeft hij ook vrijgesproken; en wie hij heeft vrijgesproken, heeft hij nu al laten delen in zijn luister.dus niet blijven hangen in de nederlaag en louter het besef van je zondige bestaan, maar durven te vieren en te leven in de wetenschap dat Hij overwonnen heeft, dat maakt een heel andere christen dan die alleen maar benadrukt dat we louter ellendig en klein zijn voor God. Het is namelijk God die ons weer op onze voeten heeft doen staan. Voeten die steunen op de rots..
Dat ben ik geheel met je eens. En je raakt ook een kern die veel gezien wordt bij discussies tussen diegenen die meer hangen aan geestelijke vrijheid en degenen die meer hechten aan trouw en gehoorzaamheid.
Op een of andere manier spreken die groepen elkaar het liefst aan in de karikatuur-versie. Waarbij als je spreekt over berouwvolle bekering en "ik ellendig mens", dat je dan gemakkelijk een stempel krijgt van "niet durven te leven uit genade". Terwijl als je meer aansluiting zoekt bij de geestelijke vrijheid en de genade, dat je snel het stempel opgedrukt krijgt van "ongehoorzaam" of zittende op de glijbaan van verval.
Maar het is niet het een of het ander. Het is de de balans die jij ook benoemt. De situatie bepaalt of er reden is voor bekering, of voor uitingen in vrijheid; en niet het type mens. Met steeds in de basis een houding van bekering en het zoeken van de wil van God.
Krijg je dan een houding van "durven genieten", en "God vergeeft wel"; of een houding van "bekering", en "God vergeeft wel"? En krijg je dan een halleluja-prediking want "God heeft vergeven"; of een prediking over "volharding en waakzaamheid" en Christus volgen op Zijn weg?
Het Woord van God is een scherp tweesnijdend zwaard, en zij onderricht de gelovigen en snijdt in vlees en leer. Het ene moment richt zij op en bevestigt, en maakt de gelovigen tot vreugdevolle lofzangers; en het andere moment steekt ze in het hart, en dwingt ze de gelovigen zich te confronteren met zichzelf en eigen leer en leven.
Wie dan hecht aan een uiterste, en zich afzet tegen het andere, loopt serieus risico God's Woord te miskennen of geheel niet gepredikt te horen, als het voor hem erop aan komt. Evenzo zal zo iemand de oren toestoppen voor geluiden komende uit de hoek van die 'andere' kant. Want die andere kant miste immers aantoonbaar zoveel.
Maar het Lichaam is één, en de opdeling van het lichaam mag niet leiden tot het wegwerpen van de leer, voor zover zij meer past bij het profiel van andere groepen christenen. Een christen is wie zich beroept op Jezus Christus en die gekruisigd, gestorven, en opgestaan tot vergeving van onze zonden en een eeuwig leven, opgevaren ten hemel, zittende aan de rechterhand van God, vanwaar hij komen zal om te oordelen de levenden en de doden.
En wie de rust van God ingaat, of niet, dat bepaalt God alleen.
Het volk Israël vierde de toekomende rust voordat het door Jozua werd geleid in het beloofde land. Allen vierden zij de rust op dezelfde wijze. Maar de ouden zouden sterven, en NIET ingaan in de rust. Waartoe vierden zij dan de rust? En ook van de jongeren, die de rust strijdend introkken, was de vraag wanneer de beloofde rust zijn voleinding ging krijgen. Hendrik wees ons daarbij op de tempel die werd gebouwd door Salomo, waarmee God's rust een formalisering kreeg.
En Jezus bracht het volk de nieuwe Rust van zijn koninkrijk, en die rust vieren wij ook; maar niet iedereen die de rust viert zal ingaan in de Rust van het beloofde land. Paulus bewijst met de Schrift: er blijft dan nog een rust over voor ons. Zijn wij die rust reeds ingegaan? Nee zeker niet. Wij mogen haar genieten en vieren in eenheid met Christus, maar de rust van het beloofde land is nog niet ingegaan!
Als wij dan nog een rust overhouden, dan hebben wij ook nog een rust te vieren tot voorafschaduwing. Niet een afschaduwing in de Wet, maar een voorafschaduwing in de realiteit van het koninkrijk van God. Ik sta hier bij stil omdat het ook iets zegt over een andere draad, waar eigenlijk zonder veel aarzeling een van de 10 verbondswoorden van God lijkt geschrapt.
De balans die wij zoeken, is de balans van de volledige vrijheid, die wij in volledige overgave aanwenden om geheel ons hart, en geheel onze ziel en al onze leden te bestemmen en te richten en te onderwerpen aan de Wil van de Vader.
Twee benen op welke wij beide gaan. Toch lijkt het soms alsof wij liever hinkelen, en menen op één been steviger te staan..
