Beste
Ignatius,
quote:
God is actief, persoonlijk en aanwezig in de gehele wereld. [...] De gehele wereld is in wezen een sacrament in zichzelf.
Het eerste sluit aan bij het “Christ has come to teach his people himself” wat George Fox herhaaldelijk benadrukte (verwijzend naar de directe beschikbaarheid van de geest van Christus), bij het "Treasure your experience of God, however it comes to you." uit Raadgeving 2 en nog explicieter bij
Raadgeving 7.
Het laatste leidde Quakers ertoe de noodzaak van uiterlijke, aparte sacramenten af te wijzen: het hele leven kan als sacrament beleefd worden en doop, avondmaal etc. leiden daar slecht van af.
quote:
Bij de eerste raadgeving staat ‘trust them’…in de Ignatiaanse spiritualiteit mag je bepaalde bewegingen van je gevoel of emotie niet zomaar blindelings vertrouwen. Daarom is een geestelijk begeleider verplicht.
Ja, dat ontdekten de Quakers ook.
Ze ontwierpen toetsingsprocedures (waarin het lezen en beantwoorden van Raadgevingen en Vragen een belangrijke rol speelde) en benoemden ‘ouderlingen’.
In sommige periodes van onze geschiedenis (m.n. 18e eeuw) sloegen we daarin door en werd uiterlijke conformering daaraan te belangrijk.
Het gezamenlijk beantwoorden van Vragen (en rapporteren aan een ‘hoger’ organisatieniveau) is behalve bij conservatieve Quakers (een paar duizend in de wereld) in onbruik geraakt.
De meeste Quakers kennen nog wel ‘ouderlingen’; Nederlandse Quakers zijn daar te anti-autoritair voor (en in te hoge mate vluchteling uit ander kerken), maar worstelen wel met de vraag wat ze dán nodig hebben in plaats daarvan.
Vrijzinnige Quakers krijgen -bij gebrek aan dat soort onderlinge toetsing- het verwijt van conservatieve, orthodoxe en evangelische Quakers (de meerderheid) het verwijt dat hun geloofspraktijk meer bepaald wordt door hun gelijksoortige mlieu (links, hoog opgeleid) dan door Christus.
Met name het vredesgetuigenis (pacifisme, ook voor anderen) dreigt daardoor bij vrijzinnige Quakers tot een soort geloofsartikel te worden.
Welke vorm heeft die ‘geestelijke begeleiding’ tegenwoordig bij Jezuïeten (en breder in jouw kerk)?
quote:
In beide statements mis ik iets over boetedoening en verlossing, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat bij Ignatius nogal prominent aanwezig is.
Daarover
schreef ik 31/12 16:45 aan "pyro":
quote:
Wat ik weergeef past in de vrijzinnige traditie binnen de Quakers die dominant is onder Britse Quakers (het oorsprongland) en het grootste deel van Europa.
Daarnaast is er -door afsplitsingen in de 19e eeuw in de VS- vooral in de VS en in de Derde Wereld een groter aantal orthodoxe en evangelische Quakers die erg hechten aan iets als de
"Richmond Declaration of Faith uit 1887" belangrijk is.
Over de rechtzinnigheid van een meerderheid van de Quakers in de wereld zul je je niet zo'n zorgen meer maken, als het je lukt om je door die tekst heen te worstelen
(waar ik het geduld niet voor heb), al zijn er wel duidelijke verschillen met de vrijgemaakte of bredere protestantse traditie.
Onder vrijzinnige (of zoals ik ze liever zie: ongesplitste) Quakers hoor ik weinig over "bekering" en "verlossing" en de bijbehorende theologie.
De achterliggende ervaring is wél herkenbaar, maar wordt veel individueler verwoord.
Quakers hebben een traditie om spirituele dagboeken te schrijven (waarvan vanouds diverse gepubliceerd zijn) waarin dat blijkt.
Ook een boektitel als
"No cross, no crown" van William Penn verwijst daarnaar.
Veel moderne Quakers grijpen terug op die traditie in blogs.
Advies 1 van
"Quaker Faith & Practice, The book of Christian discipline of the Yearly Meeting of the Religious Society of Friends (Quakers) in Britain" uit 1995 verwoordt het als volgt:
"
Take heed, dear Friends, to the promptings of love and truth in your hearts. Trust them as the leadings of God whose Light shows us our darkness and brings us to new life."
In de 20e eeuw zijn de verschillende tradities binnen het Quakerisme steeds meer met elkaar in gesprek geraakt en de formuleringen van dit eerste advies uit de diverse "Faith & Practice" boeken van Jaarvergaderingen uit die verschillende tradities komen sterk overeen.
Wat die 'boetedoening' betreft: Quakers verweten de puriteinen van hun tijd dat die zozeer bezig waren mensen zondebesef aan te praten, dat die bekering en verlossing ietwat uit het zicht verdwenen.
quote:
Overigens is mij niet helemaal duidelijk wat er met de laatste opmerking wordt bedoeld, omdat enige achtergrond kennis en context ontbreekt. ‘Christianity is not a notion but a way’. Dat laatste klopt, maar wat wordt er bedoeld met het eerste en sluit dat het tweede uit? Wellicht kun je dat nog uitleggen?
'Notion' moet hier niet gelezen worden als het neutrale 'concept', maar -gezien de achterliggende Quaker-geschiedenis- als 'gril' oftewel 'ongefundeerd idee'.
George Fox was in het midden 17e eeuwse Engeland alle priesters, predikanten en andere religieuze autoriteiten afgelopen die hij kon vonden om antwoorden te krijgen op zijn vragen.
Die antwoorden bevredigden hem niet, omdat zij "don't posess what they profess".
Naar zijn stellige indruk 'beleefden' ze niet wat ze 'beleden'; wat ze zeiden te geloven sloot niet aan bij enigerlei eigen ervaring.
Sindsdien zijn Quakers huiverig voor theologie.
Je zou "not a notion but a way" dus in het Nederlands kunnen vertalen als: Christendom is niet slechts een idee, maar een weg die je gaat omdat je je daartoe geleid voelt.
quote:
wat dat laatste betreft hebben we weer andere spiritualiteiten binnen de Kerk die zich daar meer richten. Jezuiëten richten zich vooral op onderwijs, persoonlijke ontwikkeling, sociale rechtvaardigheid en vluchtelingen.
Zou het niet mooi zijn als ook protestanten die mogelijkheid van ‘meerdere spiritualiteiten binnen één kerk’ meer zouden zien?
Het idee dat het er om gaat om Het Ware Geloof te belijden en dat mensen in staat zijn om dat te verwoorden heeft tot heel wat versnippering van het lichaam van Christus geleid.
Ook Quakers -die aanvankelijk meer van De Ware Praktijk dan van Het Ware Geloof waren- bleken daar met name in de Verenigde Staten ook niet helemaal immuun voor.
De evangelische opwekkingsbeweging van de 19e eeuw besmette een deel van de Quakers bovendien weer met Het Ware Geloof idee, met als gevolg de afsplitsingen van orthoxe en evangelische Quakers.
Begrijp ik goed dat jij nog steeds lid bent van de Moederkerk?
Dat roept dan meteen de vraag op hoe
jij hier verzeild bent geraakt op een KGv forum.
Ik dus door (
het verslag van) de Nationale Synode (dat ik hier vond) en de inspiratie tot interkerkelijk geloofsgesprek die (deelname aan die) Nationale Synode
voor mij betekende.
Met v&Vriendengroet,
Wim
