Dankbaarheid en Verwondering

[Zacharov]

Ik loop nu al tijdje te zoeken naar een topic, maar ik kan het niet vinden.
Zoals hier vaker op het forum gezegd is leven wij allen tot eer van God. De bedoeling van dit topic is dat een ieder zijn dankbaarheid voor of zijn verwondering over God kan delen met anderen. Dit tot eer van God en tot steun van elkaar en opbouw van elkaars geloof.

Waarom kom ik daar nu opeens mee?

Vorige week was ik op werkweek  in de natuur en dat heeft een bijzondere indruk op me achtergelaten. Ik was echt verwonderd over Gods mooie Schepping op een manier die ik nog niet eerder heb gehad.
Ik ben de hei op gegaan en ik ben gaan zitten en om me heen gaan kijken en het viel me op hoe mooi het was. Al die verschillende kleuren, de diertjes waar je normaal overheen kijkt. De mieren die druk eten aan het verzamelen waren, wel 15 verschillende soorten bomen met hun eigen vormen en kleuren, kleine plantjes met minuscule bloempje die toch heel complex waren. Er  was geen plek gelijk en toch vormde het 1 geheel.
God heeft de wereld prachtig geschapen en wij mogen die wereld beheren.  Ik ben dankbaar dat ik een kind mag zijn van zo’n goede God. Hij zorgt voor mij elke dag. Ik ben echt diep onder de indruk van Hem.

Ik kan niet anders dan om dit te delen met anderen, ik hoop dat anderen hun verwondering of dankbaarheid ook met anderen willen delen.

(later meer)

[pjotr]

quote:

op 20 May 2003 00:58:42 schreef Zacharov:
De bedoeling van dit topic is dat een ieder zijn dankbaarheid voor of zijn verwondering over God kan delen met anderen. Dit tot eer van God en tot steun van elkaar en opbouw van elkaars geloof.

            

Dankbaarheid en verwondering. Geloof is eigenlijk zo simpel. Ik ben blij dat ik dat op dit forum ook herken bij anderen. Dat God zich aan ons openbaart en dat we daarover met elkaar kunnen praten. Ik werd vandaag ook weer geraakt door woorden van iemand die meepraat op dit forum.

Ik zie Gods zorg in mijn leven en ik heb Christus ontdekt, Hij is naar me toegekomen. In de kerk leer ik lofprijzen en word ik steeds weer enthousiast van Hem. Ik zie hoe Hij werkt in andere mensen. Hoe een glimp van de vreugde van het paradijs weer zichtbaar wordt.

Vooral ook in het woud van topics waarin het heet aan toe gaat, hoop ik dat deze topic toch een tijdje bovenaan zal blijven staan.

[Wilhelmina]

Enorme dankbaarheid en verwondering.

Vandaag heeft onze vierde ( Eva) na een moeilijk en ook voor haar ingewikkeld jaar, haar laatste examen gedaan, scheikunde. Volgens de berekeningen op internet heeft zij een 6,7 , en om te slagen had zij een 4,9 nodig.

Vorig jaar overgegaan, met een paar anderen, met als enige reden dat er anders teveel zouden blijven zitten in één klas. Geen goede start dus.
Daarna een hectisch jaar met een zeer intensieve, maar problematische verkering, die pas 2 maanden geleden uit is gegaan, ook weer met de nodige problemen, waardoor het slechts als wonder kon worden aangemerkt als zij, op haar 16de toch nog haar HAVO diploma zou halen.
De laatse week hebben wij samen met een aantal gemeenteleden tijdens elke examen haar voortdurend bij de Heer gebracht, en elke dag weer was het een verrassing hoe kalm zij wegging en hoe mooi het uiteindelijke cijfer was.

Onze dochter is geslaagd, ze hoeft geen her te doen, en mag in september als jonkie aan de HBOV beginnen.

Mijn hart barst uit elkaar van dankbaarheid. Prijst de Heer.

[Anita]

Vorig jaar rond deze tijd raakte ik voor de vierde keer zwanger. Een zwangerschap die 'uit de lucht kwam vallen'. Best even omschakelen om je weer te richten op een nieuw kindje, terwijl daar in je hoofd (nog) helemaal geen plaats voor was. De zwangerschap verliep heel voorspoedig, maar nog altijd, tot aan de allerlaatste dag toe, vond ik het moeilijk om uit te kijken naar het komende kindje. Daar voelde ik me best schuldig over.
In die periode heb ik heel veel steun gehad van een lieve vriendin, die mij elke keer weer op het juiste moment kon opbeuren, en dat terwijl ze zelf al jaren dolgraag een kindje zou willen. Dat was kracht die ik toen ervaarde als regelrecht van God afkomstig. We hebben Hem daar toen ook vaak om gebeden.

Maar het wonder van dit alles is hoeveel zegen en dankbaarheid wij ervaren in ons nieuwe kindje. Ik hou zo ontzettend veel van hem dat het gewoon pijn doet. Als hij naar me lacht lijkt het of God naar me lacht. Soms moet ik daar gewoon van huilen.

God is groot!!

Anita