quote:
Riemer Lap schreef op 03 mei 2011 om 13:23:[...]
Andere kant van die liefde is dat we in de Psalmen lezen: "Zou ik niet haten wie U haten?"
21 Zou ik niet haten wie u haten, HEER, niet verachten wie tegen u opstaan?
22 Ik haat hen, zo fel als ik haten kan, ze zijn mijn vijand geworden.
(ps139)
Ondanks dat ik de daden van de man beslist afkeur en ook zijn gedachtengoed niet kan goedkeuren ben ik wel van mening dat je moet bidden voor hen die door dit sterven verdriet hebben.
Daarnaast lijkt het mij heel nodig dat christenen bidden voor bekering bij de vijanden van God.
Maar ik snap wel heel goed dat dit soort zaken dubbele gevoelens opleveren.
recent werd er in onze dienst opgemerkt dat iemand worstelde met het gevoel over het lot van de schutter van Alphen.
Vooropgesteld dat ik ook dacht aan die dader en ook over het zieleheil van Osama (oeps schrijf ik bijna obama
) Dergelijke casus kan zelfs een heel verdrietig en onmachtig gevoel in me oproepen. Het GAAT immers om zielen.
Toch heb ik toen opgemerkt dat ook God gevoelens heeft die vergelijkbaar zijn met die van ons. Blijdschap. woede, etc.
Dan is de vraag....waarom roept het een schuldgevoel op over ons gevoel dat zich durven verblijden over de dood van Osama.
Veel belangrijker vraag is volgens mij vanuit welk perspectief we dit gevoel voor ons persoonlijk duiden en of we ervoor kiezen hier uitbundig of met gerechtvaardigde ingetogenheid mee om gaan.
Elke misdadiger mag zich bekeren, doch Osama heeft dat niet gedaan, hij heeft volhard met zijn volle verstand. Bij de schutter van Alphen heb ik echter twijfel of dat verstand aanwezig was op het moment dat hij zijn daden pleegde.
De daad van de laatste is niet minder erg dan die van de eerste, net zoals het bewust - blijven- toestaan van abortus (Obama) net zo zwaar weegt (laten we het maar niet over de getallen hebben) dan het invliegen in de twin towers.
Waar leg je dus de meetlat?
