ijdelheid en afgoderij

[Puritan]

Hoi allemaal,

Ik zou graag de volgende stelling poneren:

Elke cosmetische operatie die geen medische of geestelijke noodzaak heeft is ijdelheid en daarmee een afgod. De enige juiste reactie van een christen op zulk gedrag of zulke uitingen is bekering.

Knal! Start de discussie.

Puritan

NOTE: Zie mijn post van 19/11 - 19.26 u. voor de topicvraag achter de topicstelling... dank!

[har03]

Zijn wij daarin niet allemaal al te ver doorgedraait?
De gemiddelde winkelkar bevat ook voor het meerendeel spullen die niet noodzakelijk zijn voor ons "geestelijk, lichaamelijk" welbevinden, ik hoef dan alleen nog maar in die van mij te kijken.

[Puritan]

Hoi Leef, hoop, ervaar,

Ik was even ontmoedigd. Jij trekt de discussie immers zo breed dat ik alle hoop, om ooit te groeien in het leven naar Gods wil instant verlies. Maar nee, de winkelkar is geen goed voorbeeld. Er zijn inderdaad vele leuke en lekkere dingen in het leven die daarmee nog geen afgod zijn. Mijn stelling is juist dat de cosmetische operatie die geen medische of geestelijke noodzaak heeft per definitie afgoderij is.

En wat is een afgod? Alles wat belangrijker voor je is dan God, alles wat je hart en verbeelding meer in beslag neemt dan God, alles wat je zoekt om ervan te ontvangen wat alleen God kan geven. (Bron: Namaakgoden, Tim Keller)

[har03]

Voor mij zou dat kloppen als een bus, want ik heb geen cosmetische operatie ondergaan (kronen niet meegeteld).

Alleen vind ik het erg gemakkelijk om het gedrag van een ander per definitie af te keuren. (Al is het inderdaad ijdelheid) Ook bij mijzelf zijn ijdele dingen te vinden.

[Puritan]

Nog even een aanvulling, Tim Keller schrijft:

"Lichamelijke schoonheid bijvoorbeeld is een plezierige zaak, maar als je deze 'vergoddelijkt', als je er het belangrijkste van maakt in het leven van een mens of een cultuur, dan krijg je niet alleen schoonheid, maar Aphrodite."

Dus terug naar mijn stelling, in andere woorden:

Cosmetische operaties zonder medische of geestelijke noodzaak zijn altijd uitingen van een vergoddelijkte schoonheid.

En 'har03':

Ik denk inderdaad dat we niet moeten oordelen vanuit een houding van jij bent slecht en ik ben goed. Dat is hoogmoed. Maar als je broeder of zuster vertelt dat hij/zij een cosmetische behandeling ondergaan heeft. Om er beter, jonger, knapper uit te zien moeten wij dan als christenen niet gewoon heel duidelijk reageren. In dit geval afkeurend, gebaseerd op het Woord van God?

Je hoort waarschijnlijk wel dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. En natuurlijk was er in dit verhaal empathie vanuit de christen die geconfronteerd werd met zijn broeder of zuster die een cosmetische behandeling ondergaan had. Maar betekent de empathie dat je niet eerlijk mag zijn en dus misschien hard?

[har03]

quote:

Puritan schreef op 19 november 2011 om 18:21:
 als je er het belangrijkste van maakt in het leven van een mens of een cultuur, dan krijg je niet alleen schoonheid, maar Aphrodite."

.

Kan dat dan niet evengoed gelden in de sport, de muziek, mijn werk of mijn boodschappenkar?
Waarbij ik ook de dingen die ik niet echt nodig ben hoger inschaal?

[Puritan]

Ik heb in mijn voorgaande bericht nog even een wijziging aangebracht. Ik wilde namelijk nog even reageren op jouw tweede post.

Maar inderdaad ik denk dat het zeker ook voor sport, muziek en werk kan gelden. Zo zag ik laatst op internet op de website van Den Hertog een statenvertaling kanselbijbel voor 375 euro. Dat ik die graag zou kopen heeft niets te maken met noodzaak, maar alles met begeerte, met hebzucht. En zoals Paulus zei: 'hebzucht is afgoderij'. Het kopen van een Bijbel kan dus een zonde zijn.

Ik denk dat een kenmerk van een afgod is, dat het iets normaals is dat grote invloed in je leven krijgt. En dan in negatieve zin. Zo zou het kopen van die Bijbel mij in financiële problemen brengen. En de cosmetische behandeling of operatie brengt naast je portemonnee ook je gezondheid in gevaar.

[har03]

Het "Christen zijn" zit in het hart, daarom denk ik dat zowel in de sport, de muziek als de cosmetica (en mijn winkelkar), voor een christen bepaalde keuzes te denken geeft. Blijft er natuurlijk genoeg over, voor een ander, te denken wat deze wil omdat deze misschien wel in een andere situatie zit.

[Puritan]

Ik leg de situatie even uit aan har03 en andere lezers. Dan snap je/jullie waar ik heen wil met de stelling die ik hier neergelegd heb.

Wellicht hadden jullie al door dat het gebaseerd is op een waargebeurde situatie.

Kijk ik werd vorige week aangesproken door een zuster uit mijn gemeente. Deze zuster zat erg in de rats omdat zij een cosmetische behandeling aan haar lippen en gezichtsrimpels had laten doen. Ze zocht mij op omdat zij steun zocht. Ze was namelijk bang dat het allemaal niet goed gegaan was. Ik heb toen naar haar geluisterd, met haar gebeden, maar ook heb ik meteen duidelijk gemaakt dat ik het beschouwde als zonde en dat berouw en bekering de enige juiste reactie was. Zoals ik begreep had zij over de behandeling lang nagedacht, maar daarin niet een broeder of zuster betrokken. Ik ken haar als iemand die best wel onzeker is over haar uiterlijk.

Nu werd ik vandaag door een vriendin van haar aangesproken en die vertelde mij dat zij het nogal hard van mij vond dat ik het gelijk in de hoek van de zonde had geplaatst. Het was naar haar mening niet erg tactvol van mij. Het zou immers gaan om mijn mening.

Mijn stelling dekt dan ook niet de lading van deze vraag. Want eigenlijk zit ik met een andere vraag. Ik wil duidelijk zijn, zowel in mijn eigen leven wil ik dicht bij God leven en trouw aan Zijn Woord zijn en ook in mijn uiting en houding naar anderen. Onder het motto 'slechte heelmeesters, maken stinkende wonden' wil ik eerlijk zijn naar de persoon en oproepen tot bekering in plaats van de arm om de schouder en het toedekken met de lieve vrede.

Eigenlijk is dat dus mijn topicvraag. Hoe denken jullie hierover?

En als het antwoord op de eerste stelling is: 'ja dat is afgoderij', dan rechtvaardigt dat wellicht mijn houding. Als het immers slechts mijn mening is dan kan ik mij die houding nooit veroorloven.

[Riemer Lap]

quote:

Puritan schreef op 19 november 2011 om 19:26:
Ik leg de situatie even uit aan har03 en andere lezers. Dan snap je/jullie waar ik heen wil met de stelling die ik hier neergelegd heb.

Wellicht hadden jullie al door dat het gebaseerd is op een waargebeurde situatie.

Kijk ik werd vorige week aangesproken door een zuster uit mijn gemeente. Deze zuster zat erg in de rats omdat zij een cosmetische behandeling aan haar lippen en gezichtsrimpels had laten doen. Ze zocht mij op omdat zij steun zocht. Ze was namelijk bang dat het allemaal niet goed gegaan was. Ik heb toen naar haar geluisterd, met haar gebeden, maar ook heb ik meteen duidelijk gemaakt dat ik het beschouwde als zonde en dat berouw en bekering de enige juiste reactie was. Zoals ik begreep had zij over de behandeling lang nagedacht, maar daarin niet een broeder of zuster betrokken. Ik ken haar als iemand die best wel onzeker is over haar uiterlijk.

Nu werd ik vandaag door een vriendin van haar aangesproken en die vertelde mij dat zij het nogal hard van mij vond dat ik het gelijk in de hoek van de zonde had geplaatst. Het was naar haar mening niet erg tactvol van mij. Het zou immers gaan om mijn mening.

Mijn stelling dekt dan ook niet de lading van deze vraag. Want eigenlijk zit ik met een andere vraag. Ik wil duidelijk zijn, zowel in mijn eigen leven wil ik dicht bij God leven en trouw aan Zijn Woord zijn en ook in mijn uiting en houding naar anderen. Onder het motto 'slechte heelmeesters, maken stinkende wonden' wil ik eerlijk zijn naar de persoon en oproepen tot bekering in plaats van de arm om de schouder en het toedekken met de lieve vrede.

Eigenlijk is dat dus mijn topicvraag. Hoe denken jullie hierover?

En als het antwoord op de eerste stelling is: 'ja dat is afgoderij', dan rechtvaardigt dat wellicht mijn houding. Als het immers slechts mijn mening is dan kan ik mij die houding nooit veroorloven.

Waarom sluit het "vermaan" de "arm om de schouder uit"?
Daarnaast, als er sprake is van een onzekerheid inzake het eigen lichaam zou het ook nog wel eens kunnen zijn dat deze persoon de behandeling heeft laten doen om die onzekerheid weg te nemen. Toch?

[Puritan]

Ja daar kwam ik inmiddels ook op uit. Vermanen en troosten zijn beide noodzakelijk. Ik denk dat ik misschien iets te snel ben gaan vermanen, terwijl de nood eerder vroeg om troost of allereerst vroeg om troost.

Je tweede punt zou inderdaad kunnen, maar niet in deze situatie. Hier gaat het om een vrouw die er prima uitziet voor haar leeftijd (voor zover mogelijk is dat een objectieve kijk van mij) en die gewoon een angst heeft om ouder te worden, om alleen over te blijven, om lelijk te worden, e.d. Die onzekerheid kan alleen weggenomen worden door je waarde, vrede, geluk en vervulling te vinden in de Persoon die jouw geschapen heeft.

[Liudger]

Moeilijk, dus de moeite waard - dank.

Cosmetisch is per definitie zonder medische noodzaak. Misschien kun je uitleggen wat je onder geestelijke noodzaak verstaat.

We mogen, denk ik, van alle goede dingen in God's schepping genieten, mits we onze prioriteiten in de juiste hierarchie ordenen.  Een zeker plezier in een goed verzorgd uiterlijk mag daar denk ik deel van uitmaken. Je kunt van een afgod spreken als een bepaald aspect een veel grotere prioriteit krijgt dan gepast is.

Ik denk zeker dat het mogelijk is van je uiterlijk een afgod te maken. Echter, het is te simpel de grens te leggen bij cosmetische operaties.  Het is goed mogelijk je uiterlijk te 'verafgoden' (er teveel aandacht, tijd, moeite, geld aan te besteden) zonder cosmetische operatie. Het is ook mogelijk dat een natuurlijke maar zwaar tekenende lichamelijk vervorming (die op zich de natuurlijke functies niet belemmert) een zware hypotheek legt op je maatschappelijk functioneren. In zo'n geval kan een cosmetische ingreep je in staat stellen je energie op een veel effectievere manier in te zetten, en dat lijkt me gerechtvaardigd.

Bot gezegd, misschien kun je het zo zeggen dat indien een cosmetische ingreep je lichamelijke aantrekkelijkheid verhoogd van behorend to de laagste 1% tot de laagste 10%, dit gerechtvaardigd kan zijn, maar indien je het doet om boven de 50% uit te komen, dat je je uiterlijk verafgood.

Helaas, het leven is niet simpel.

[Puritan]

Liudger,

Inderdaad moeilijk - graag gedaan!

Maar als je op enig moment weet dat het uiterlijk bij de persoon een afgod is. Je weet dat die persoon boven die door jouw voorgestelde 50% uitkomt. Hoe hak je dan de gewijde palen om, hoe verbrand je dan de altaren op een manier die naast radicaliteit ook fijngevoeligheid bevat, naast waarheid ook genade bevat, naast vermaning ook troost, naast het vingertje ook de arm (om de schouder)?

Dat is het werkelijke dilemma. Oftewel van de theorie naar de praktijk, zie mijn post van 19/11 - 19.26 u.

Groet,

Puritan

[Ozombi]

Hoi mensen,

Laat ik vooropstellen dat ik cosmetische ingrepen die puur voor 'het mooie' zijn gedaan, helemaal niks vind. Meestal wordt de persoon er lelijk door.
( de grotere ingrepen bedoel ik he, niet de oogleden of een kleine neuscorrectie etc )
Maar hoe kun je weten of er dan 'afgoderij' aan de hand is? Dat is eigenlijk niet te bepalen en het is een nogal groot woord. Dan kun je ook zeggen dat een kruis met Jezus aan de muur , afgoderij is. Er zijn wel hele volkstammen die dat niet zo vinden uiteraard, maar in de diepste zin is het wel zo. Het is maar net hoe je het interpreteert. Er wordt wel geloofd dat Jezus 'de enige zoon van God is' in de letterlijke betekenis of dat Jezus de God van de hele kosmos in een aards lichaam is (klinkt al vrij vreemd op zich, maar oke) , maar niemand van ons weet uit de eerste hand of dat wel zo is. Als we er al bij waren herinneren we ons het niet. Indien je dus claimt dat iets afgoderij is, omdat je dat uit de eerste hand denkt te kunnen weten, dan is er een hele discussie mogelijk over de kern van het christelijk geloof.

[Liudger]

quote:

Puritan schreef op 20 november 2011 om 09:04:
Liudger,

Inderdaad moeilijk - graag gedaan!

Maar als je op enig moment weet dat het uiterlijk bij de persoon een afgod is. Je weet dat die persoon boven die door jouw voorgestelde 50% uitkomt. Hoe hak je dan de gewijde palen om, hoe verbrand je dan de altaren op een manier die naast radicaliteit ook fijngevoeligheid bevat, naast waarheid ook genade bevat, naast vermaning ook troost, naast het vingertje ook de arm (om de schouder)?

Dat is het werkelijke dilemma. Oftewel van de theorie naar de praktijk, zie mijn post van 19/11 - 19.26 u.

Groet,

Puritan

Heb daar recentelijk wat over gepost:

De strijd tegen de zonde in de praktijk

oordelen