quote:
elle schreef op 07 februari 2013 om 16:43:Ik denk dat er uiteindelijk maar een kleine groep is die graag met volslagen vreemden discussieert. En wanneer alle discussies 3x zijn langsgekomen, is het genoeg.
Zou dat ook niet gelden voor de prediking en de zondagse vieringen? Het vaker voorbijkomen van onderwerpen doet ook meer nuances zien. Mits het voorbijkomen niet gebeurt in automatisme en vanzelfsprekendheden. Het is denk ik het verschil tussen
rust en
onrust. Rust is goed, maar doet inslapen, en onrust dwingt om te onderscheiden, en is daarom normatief beter. Maar in beide gevallen zijn er gesterkten en slachtoffers.
Alles wat ik hier zeg is met het oog op begrip en zicht hoe deze zaken in perspectief geplaatst kunnen worden. Dat beschouw ik zelf niet als zeuren maar als een normale bespreking van wat er dagelijks voorbij kan komen. Want ik accepteer de keuzes en ik waardeer het moderatieteam ten hoogste, en ik dank het bestuur van de kerk dat er nog zo lang zoveel ruimte mocht zijn voor een zo vrije communicatie over het geloof; zelfs zo vrij dat zichtbaar werd hoe beperkt gelovigen in hun standvastigheid in geduld kunnen zijn en hoe er soms een aanstootgevende wending kan gegeven worden aan discussies. Maar gelukkig schaamden de forumdeelnemers zich het evangelie niet, ongeacht hoezeer zijzelf of het evangelie soms belast lijken te worden met bespotting of lastering. Christus heeft het zich geen roof geacht om met dieven en moordenaars gelijk gerekend te worden. Gelukkig veel forumdeelnemers ook niet.
De vraag naar types van media is een vraag naar doel en gewenstheid van de taken. Het is denk ik een voorbeeld van gemeenschapsdenken als wordt onderscheiden in een groep en afstemming van onderlinge onderwerpen, gevoelens, emoties totdat er eenstemmigheid is en de onderwerpen meer gaan over andere zaken die meer gericht zijn op gemeenschappelijk doen en gemeenschappelijk groeien en gemeenschappelijk beleven.
Maar een forum is naar mijn smaak niet hoofdzakelijk daarop gericht. Het spreken over onderwerpen van God en godsdienst is niet gericht op gemeenschapsoefening met mensen - om hen te leren kennen. Want dan zou een gesprek wezenlijk niet anders zijn dan een gezelschaps-spel of samen een feestje bouwen of een andere vorm van elkaar leren kennen. En voor dat doel wordt spreken over God en godsdienst zelfs
niet geschikt geacht; immers dat is meestal geen neutraal terrein voor de meeste sprekers.
Maar een gesprek over God en godsdienst is er eerder op gericht om te leren over God en godsdienst en daarin gemeenschap te vinden met God. Anonimiteit biedt méér aandacht op het woord, en op het elkaar meten op elkaars woorden, dan het kennen van elkaars achtergronden en curriculum. Want
wie wat zegt is dan minder van belang. En als neveneffect leer je dan hoe anderen met God en godsdienst omgaan. En als nog lager gerangschikt neveneffect leer je dan ook mensen en hun eigenaardigheden kennen, en ook waarderen. En pas in het laatste traject leer je gemeenschapszin: dat is ook de onhebbelijkheden accepteren omdat je kennis en waardering krijgt voor het grotere geheel dat die persoon drijft. Dat is ook jezelf wegcijferen en je punten niet maken hoewel er voldoende ammunitie wordt geleverd. Gemeenschapszin staat nog wel eens een goed puntig gesprek in de weg. Want de liefde doet zien en aandacht geven voor andere aspecten dan een bepaald puntje van leer of zicht of eigen gelijk. Anderzijds doet het gesprek nog wel eens inzien dat de geestelijke wapenrusting er allerbelabberst aan toe kan zijn. Oud, verroest, stomp, stuk, gatenkaas, geheel afwezig; alles komt voor.
quote:
Volgens mij moet je ook kijken naar de meerwaarde van een forum. Die is bij het GKv-forum heel beperkt. Het 'exclusief GKv'-deel is eigenlijk nooit heel druk geweest. Voor het algemeen christelijke deel zijn er genoeg alternatieven (die tegenwoordig ook redelijk gemodereerd schijnen te worden). En er zijn seculiere fora waar religieuze/levensbeschouwelijke discussies op een open en prettige manier kunnen verlopen.
Zo bekeken is het sluiten van het GKv-forum geen groot gemis.
Ik denk dat de gereformeerden onderling contacten zat hebben, en dat dat ook via de sociale media wordt bewezen. Dat zegt echter helemaal niets over speerpunten en aandachtslijnen en inbeddingen via mening of beleving of leer. Want de gemeenschappelijkheid wordt gevonden vooral in het praktische samenleven. En juist onderling is de leer helemaal niet zo'n hot issue. Behalve dan die punten van leer die gemeenschappelijk worden gezien als nuttig om over te spreken.
Ik zie een forum daarom ook als een rechtstreekse daad van synchronisering met omliggende kerken. Ik zie het als een stap van achter de beschutting van "gewoon gereformeerd" vandaan tot midden in de straffe wind van allerlei leer en dwaling. Ik vind dat in zekere zin gezond. Beschutting leidt volgens mij tot steunzolen (voorgevormde meningen), en rollators (meningen en doctrines van anderen), en afstandbedieningen (oordelen die op afstand vooraf worden gevormd door onderlinge discussie en afstemming), en beelden van buiten (hetgeen intern als beeld wordt gebruikt over leer en beleving van mensen van buiten), waardoor confrontatie met buiten leidt tot confronterende situaties. Maar wie zichzelf gezond houdt en bekwaam op kracht van God te gaan door moerassen en woestijnen, die gooit de steunzolen en rollators en afstandbedieningen spoedig weg, want hij merkt dat ze in de woestijn van nul en gene waarde zijn. En hij merkt dat er genezing is voor vele kwalen en zwakheden en een koninklijke weg die toebereidt voor de diepste duisternis en meest woeste woestijnen.
Ik denk dat dit forum confronterend is geweest. Tegen wil en dank. Vastgesteld werd dat het vooral een buitenkerkeljk gebeuren is. Ik meen dat die waarneming iets binnenkerkelijks onderstreept. Binnen heeft het zo weinig geleefd dat hetgeen van buiten komt, opvalt en kan "heersen". De eigen stemmen verstomden - om wat voor reden ook. Eenieder kan haast vrijelijk iets onrustigs beweren over God en Gods kinderen en daarmee eenvoudig oneer toebrengen aan God of de gemeente.
Maar los van de effecten is de realiteit dat het forum een interne zaak is en een interne stem biedt en een formeel interne aanspreekbaarheid biedt. En ik voeg toe mijn persoonlijk standpunt dat alle woorden die ik spreek juist primair zijn bedoeld voor binnen de kerk.
Heeft een forum een doel en een taak die valt binnen de reikwijdte van de gemeentelijke roeping, dan zal geld en bezoekersaantallen nooit doorslaggevend zijn. Is het een pure vorm van gemeenschapsbeoefening, dan geldt dat des te meer, maar dan zul je niet die anderhalve man en een paardenkop bij de besluitvorming betrekken die vanwege de leegte en vrijheid als zwervers er hun tijdelijke beschutting hebben gevonden.
Toen ik een kind was sprak ik als een kind en dacht ik als een kind. Ik leerde wat frustraties zijn en wat ongenoegen is en over de beperkingen die zich bij mensen kunnen voordoen als het gaat om geestelijk of eerlijk of aardig. Mede via dit forum heb ik met terugwerkende kracht ook iets van waardering en begrip kunnen krijgen voor een categorie van een heel erg grote groep mensen, welke ik in het verleden geen credit gaf vanwege de in mijn ogen meetbare oneerlijkheid of onoprechtheid of ongeestelijkheid. Want wie mensen meet in termen van de getoonde onderscheiden vruchten, die leert ze ook waarderen ondanks hun hebbelijkheden. Dat is een vorm van gemeenschapszin.
Een forum vind ik fijn. Want een forum biedt de mogelijkheid om te waarderen via lijnen van gelijk en van recht en waarheid. God is een God van recht en waarheid. En de balans vinden tussen gemeenschapszin en recht en waarheid is moeilijk te maken voor ons mensen. Ja; zelfs zo moeilijk dat het gedachtengoed van niet te moeilijk doen; en maar te rusten in devotie en onderling samenhangende uniformiteit een reëel betere optie wordt. Echter: dat is in mijn beleving
niet gereformeerd te noemen. Een gerefomeerde reformeert zijn eigen leven; elke dag opnieuw. Elk opstaan is een opstaan in het Licht van volkomen vrijheid om een nieuwe dag in te richten tot volkomen verheerlijking van Gods Naam. Het sluiten van dit forum is ook voor mij een afsluiten van een zekere rust; waarin woorden mogen fungeren als bastions van realiteit en rust. De rust is het bewijsbaar achteraf kunnen zien hoe zaken bij elkaar langs gaan en hoe begrip vaker gaat via lijnen van "toevalligheid" dan van gelijkgekapte monniken met gelijkgezinde opvattingen. Inzichten vanuit alle richtingen zijn als beproevingen van elk woord, of dat een woord in waarheid is. Maar die rust is er niet voor allen, en: rust roest. Want waar sommigen worden gesterkt en gevoed, worden anderen juist verzwakt en vergifigd. En wie van zichzelf meent sterk te staan, is hoogmoedig, en de val nabij.
Kennis wordt niet gegeven met namen en feiten. Maar kennis wordt gegeven door samenhang en manieren van omgaan. Maar alles blijkt ijdelheid. Ik zal het wel missen. Ook deelnemers aan wie ik mij niet wilde binden. Maar wie in Christus is mist niemand persoonlijk. Hij zal Christus opnieuw ontmoeten. Gemeenschapszin is een gewenste maar gevaarlijke rust. Liefde gaat véél verder dan dat; want het zoekt en herkent de gemeenschap in heel veel andere mensen. Niet in de mensen als persoon; maar in de gemeenschappelijkheid van het onderwerp, of in de gemeenschappelijkheid van de liefde, of in de gemeenschappelijkheid van het gelijk; of in de gemeenschappelijkheid van het perspectief, of in de gemeenschappelijkheid van de beleving. Vele gedaanten; één Heer. Eigenlijk is het een punt van leer: als alle mensen erkennen dat zijzelf niet volmaakt zijn, dan is het zoeken van uniformiteit het creëren van een gemeenschappelijke deler van onvolmaaktheden. Maar de roeping is om wat eenduidig uit God is te bevestigen en te versterken, en de rest te benoemen als niet eenduidig als zodanig herkend. Dat schept wel verschillen en afstanden tussen personen; maar het schept vooral een heldere moraal. Het schept duidelijkheid over wat uit God is; en wat uit de mens is. Het schept een gemeenschappelijke deler van volmaaktheden.
Als het weghalen van het forum gepaard gaat met het verdwijnen van de forum-historie kan ik er geen goed woord voor over hebben. Ik wil zoiets niet bij voorbaat veronderstellen, maar het moet gezegd zijn. Want het zijn van oude gebruiken, de dingen die maar niet voorbijgaan.
Deze vrijplaats van het spreken in onze kerk afdichten, is een toonbeeld hoe veranderingen niet altijd verbeteringen zijn, maar niet meer dan wat het zegt: 'veranderingen'. Dat legt een normatieve druk en een morele klem op de veranderingen indien en voor zover zij zijn ingezet vanwege een oordeel over hetgeen vóórdien was. Waar een emotie is van afkering (verandering), is dat een ongeestelijke zaak als het niet tegelijk bekering (verbetering) is. Uitgaande van een gerichtheid op het goede, is het sluiten van dit forum dus ook een verandering in een gemoed van bekeringsgezindheid. En dat is dan loffelijk.
Eigen rust is in tegenspraak met de opdracht om waakzaam te zijn en de olielampjes te gaan vullen, maar toch zoeken we het allemaal. Het is dan goed om te beseffen dat elke loutering van goud geschiedt door het vuur. Mij rest slechts grote dankbaarheid voor hetgeen ik in overvloed mocht ontvangen. Ik bid dat mijn kerkgenoten insgelijks mogen ontvangen. Maar éérlijk is eerlijk: er is een raar neveneffect van elkaar op een forum leren kennen in elkaars geloof: forumgenoten zijn soms geneigd even méér je naaste te worden, dan je kerkgenoten.
En dat is ook het bijbelse beeld en de bijbelse opdracht.