Laat ik ook eens een getuigenis geven:
Toen ik werd geboren was mijn moeder inmiddels gescheiden van mijn vader. Mijn broer en zussen zijn opgegroeid in pleeggezinnen. Mijn moeder trouwde opnieuw en ik kreeg een onechte zus en broer erbij waarvan hun moeder op 25 jarige leeftijd dodelijk is verongelukt. Mijn moeder en pleegvader kregen samen nog twee kinderen, twee halfzusjes van mij.
Toen ik 5 jaar was werd ik in een kindertehuis geplaatst met mijn onechte zusje. Daar heb ik een onbewust opgeslagen trauma van overgehouden: Verlatingsangst. Ik heb "houden van" altijd geassocieerd met "verlaten worden"
Om die reden ben ik met een man getrouwd waar ik niet van hield. Nooit echt verliefd ook geweest. Ik kon ook niet verliefd worden want ik was als de dood dat diegene mij zou verlaten.
Mijn echte vader heb ik nooit leren kennen. Toch wel last gehad van indentiteitsproblemen etc.
Mijn echte zus leerde ik kennen toen ze 15 was, mijn andere zus toen ik 25 was, met mijn echte broer heb ik nog geen kontakt.
Bij ons in huis gingen ze niet naar de kerk. Bij ons in huis was iedereen welkom. Iedereen kon voor een paar maand onderdak krijgen thuis. Alcoholisten, criminelen, noem ze maar op. Naar ons werd niet geluisterd. Als kind leerde je al vroeg bepaalde zintuigen extra te ontplooien. Zoals "veel horen" wat er nu weer aan de hand was, want er was altijd wel wat. Veel sensatie en veel onrust.
Toen ik een jaar of 17 was heb ik God aangenomen. Niet in de kerk ofzo maar alleen op mijn slaapkamer. Ik wou een ander leven. Ik wou een leven met rust en in liefde en met veel harmonie.
Ik heb God gebeden of Hij mij rust wou schenken en de kracht wou geven om het te kunnen dragen en ik heb gebeden om wijsheid.
Op die avond heb ik ervaren hoe God mijn verstand verlichtte. Een hele aparte gewaarwording. En diep in mijn hart wist ik ook dat ik als kind was afgewezen, me altijd alleen had gevoeld, maar dat God me nooit zou afwijzen.
Ook toen ik later getrouwd was met een man waar ik niet echt van hield (door mijn verlatingsangst) heb ik gebeden: God, oh God geef toch dat ik liefde voor mijn man mag ervaren en voelen. Ik heb momenten gehad dat ik het gewoonweg allemaal niet begrijpen kon. Waarom moest ik dit allemaal meemaken?
Eigenlijk wou ik maar één ding: een man waar ik intens van kon houden. Ik begon ook meer en meer aan een scheiding te denken maar zomaar scheiden zou ik niet doen. Toen na 14 jaar vertelden hij me dat hij vreemd was gegaan en toen zag ik een weg die mij zou kunnen leiden naar hetgeen waar ik altijd zo intens naar verlangde, een échte man-vrouw liefdesrelatie.
Er werden mensen op mijn weg geplaatst die mij enorm geholpen en gesteund hebben. Mijn belevingswereld is zo dat ik nooit heb getwijfeld aan de God waar ik voor heb gekozen. Ik geloof daarom denk ik ook alleen in een goede God. In een God van liefde. Ik heb daarvoor veel te veel meegemaakt en ben best wel beschadigd in mijn eigen zelfbeeld. In het dagelijkse leven ben ik geneigd mezelf te onderschatten en ben soms onzeker, mensen om me heen begrijpen dat ook bijna niet. "Jij?" zeggen ze dan, Jij bent iemand die alles in zich heeft. Maar zelf ervaar ik dat niet altijd zo. Steeds weer word ik teruggekoppeld naar dat kind in jezelf. Dat kind dat in de steek werd gelaten. En dat doet ontzettend veel pijn. Ik ervaar daarin echte zielepijn.
De laatste jaren heb ik gewerkt aan die verlatingsangst. Ik heb geleerd wat echte liefde is. Maar ook: wat betekent vrijheid en loslaten en je verlaten voelen?
Dat ik God heb aangenomen in mijn leven was een absolute ommekeer in mijn leven. Maar ook het feit dat God mij had uitverkoren......ik kon dat bijna niet geloven.....want, ik was de enigste uit het gezin. Mijn ouders gaan niet naar de kerk, m'n andere onecht en half broer en zussen ook niet. Ook daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Elke keer weer die confrontatie dat je "anders" was en er niet meer bij hoorde.
Ik ben nu midden dertig en inmiddels gescheiden.
Als ik terugkijk op mijn leven heb ik heel wat hectiek achter de rug en heb veel indrukken moeten verwerken. Ik denk vaak aan Jezus die veel moest lijden. Wees dankbaar dat je mag lijden denk ik dan. Geen groei zonder pijn. Ik hoop nog zover te komen dat ik al die mensen die mij zoveel gekwetst hebben ooit ten diepste in mijn innerlijk kan bedanken. Want zonder hen was ik nooit zover gekomen. Noem het maar zoiets als: het ervaren van vijandsliefde.
God heeft ieder mens lief. En vanuit onze dankbaarheid naar Hem toe zouden we Zijn liefde door ons heen moeten laten schijnen naar andere mensen toe. "gij geheel anders"
Sinds vorig jaar heb ik de liefde van mijn leven leren kennen.
Ik kan wel huilen van geluk....
Mijn gebeden zijn verhoord.
Niet op mijn tijd en ook niet op een door mij uitgestippelde weg.
Je hebt niets uit te stippelen. Je persoonlijkheid en je indentiteit, je sterke en zwakke kanten worden al gelegd in de opvoeding, door je omgeving, door al die mensen die je ontmoet in je leven. Naarmate je ouder word kun je eigen keuze's gaan maken. Maar voor veel mensen is dat niet weggelegd. Sommige mensen durven niet eens te kiezen, kunnen ook niet kiezen, zouden wel anders willen maar hebben ook te maken met omgeving, met omstandigheden, met gezinsleden, en wat al niet meer...
En daarom: Bid tot God en leg alles voor Hem neer.
Hij zal mensen op je wegen plaatsen. Op Zijn tijd. Achteraf zul je Zijn werk hierin zien.
