quote:
op 09 Jul 2003 22:56:36 schreef alfasierra:
Maar wie ziet een kerkelijk werker niet zitten? Ga graag de discussie aan.
Hoewel ik niet precies weet wat een kerkelijk werker is, kan ik me er wel iets bij voorstellen. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat een kerkelijk werker wél kan doen, wat alle andere gemeenteleden gezamenlijk niet kunnen doen.
God geeft gaven aan de mensen de één dit en de ander dat. In ons leven studeren we allemaal wat bij. Dat kan voor de één een huishoudelijke taak zijn en voor de ander een zeer hoog opgeleide functie door jaren studie. Veel jonge mensen maken ook de keuze om een aantal diaconale jaren te doen of een paar jaar bijbelschool, net zoals je je geroepen weet door de Heer.
Iedereen is nodig. De maatschappelijk werker zal zich geroepen voelen tot andere taken dan de onderwijzer, of de planner, of de verpleegkundige of noem maar op. We zijn allemaal handen en voeten, ogen en oren. Het lichaam zal zeker minder functioneren als één van die delen verstek laat gaan in dat lichaam.
God belooft in de bijbel dat hij elke gemeente datgene zal geven wat het nodig heeft. Loopt hij mank dan kan het zijn dat er een voet niet meedoet, omdat hij het te druk heeft in de maatschappij als voet zijn geld te verdienen.
Ik hoor van grote gereformeerde kerken die niet weten waar zij de oudsten vandaan moeten halen, omdat zij het allemaal te druk hebben met hun carriere, en dat er soms stemmen opgaan maar vrouwen in die functies te gedogen om toch die plekken opgevuld te krijgen. Dit is een andere discussie, maar deze motivatie kan nooit goed zijn.
Iedereen die zondags uit volle borst liederen meezingt dat hij heel zijn leven wil toewijden aan de Heer, en Hem op de eerste plaats wil zetten, zou eens goed na moeten denken wat dat dan voor de gemeente zou moeten betekenen.
De dominee zou erg ontlast kunnen worden, zodat hij tijd zou kunnen vrijmaken om vele uren aan gebed en bijbelstudie en het geestelijk welzijn van zijn kudde te besteden.
Veel mensen willen hun kinderen kwijt in de creche van de kerk, maar hoe moeilijk is het om kinderwerkers te krijgen? Waarom geven veel mensen niet thuis als de kerk moet wordenschoon gemaakt, er ouderen moeten worden bezocht, er tienerwerk moet worden opgezocht of als er een plaatselijke evangelisatieaktie op touw wordt gezet? Waarom komen er tien bidders op een bidstond die georganiseerd wordt in een gemeente van 3 a 400 leden?
Waarom hebben we wel tijd om bij de buren te barbecuen maar hebben we het ineens erg druk als er een folder moet worden uitgedeeld in het winkelcentrum?
Je kunt over dit alle wel een pleister van een kerkelijk werker plakken, maar het probleem zit van binnen. Het sleutelwoord is denk ik toewijding. Als ieder zijn gaven en talenten onbaatzuchtig in zou zetten in de gemeente des Heren, zouden we als gemeente dagelijks een lofoffer kunnen bereiden voor de Heer. Niemand zou meer eenzaam zijn, niemand zou meer gebrek leiden of onbetaalde rekeningen hebben, de thuiszorg en de wijkverpleging zou in de gezinnen geen wachtlijsproblemen hebben, sterker nog, zouden daarbovenop met onze gaven en talenten een getuigenis naar de wereld kunnen zijn.
Bied je diensten maar aan, ook buiten de kerk, maak de mensen jaloers op alles wat de gemeente bezit en kan bereiken.
Onze monden staan te zuinig, en we lijken met zijn alleen in citroen gedoopt.
Daarbij zul je ontdekken dat mensen die hun handen voor GOd uit de mouwen gaan steken, zelf geen pastorale hulp meer nodig hebben. We zijn teveel bezig met hulpverlening naar binnen toen.
De wereld wacht met rijkhalzend verlangen op het openbaar worden van de zonen Gods. En ondertussen zijn we allemaal bezig met zaken die weinig of niets met God te maken hebben. De velden zijn wit om te oogsten, maar we hebben even geen tijd. Onze eigen gemeenteleden vragen teveel aandacht, en de rest is bezig met zijn wereldse carriere.
Als we dit jaar eens allemaal bidden of we één (!) persoon tot de Heer mogen leiden, dan is de gemeente volgend jaar verdubbeld. En God werkt mee hoor reken maar.
Mijn schoondochter bidt dat gebed al lange tijd. Elk jaar één persoon uit de buurt, wat vaak een heel gezin blijkt te zijn. Zij is antilliaanse en blijkt een speciale bediening voor donkere mensen te hebben. Een gezin woont nog geen paar weken bij haar in de straat of ze gaat er voor bidden, belt gewoon aan om kennis te maken, bereid een heerlijke maaltijd en binnen een uur hebben ze het over God. Korte tijd later komen ze aarzelend de gemeente in en weer even later worden ze gedoopt. Ze heeft het zelfs eens in de bus gedaan. Ze zag een antilliaanse vrouw zitten die er beslist niet vrolijk uitzag. Ze gin er zachtjes voor bidden en God sprak tot haar dat ze op moest staan en naast haar gaan zitten. Ze sprak kort met haar, schreef op een papieren zakdoekje het adres van onze gemeente en gin vol geloof bij de weg staan wachten de zondag daarna. Ze kwam vol trots met haar binnen en de vrouw vertrouwde haar leven toe aan God in die dienst.
Denk je dat mijn schoondochter een opleiding heeft gehad hiervoor? Nee hoor, ze heeft niet meer als lagere school gehad en is daarna vele jaren een junkie geweest. Spreekt nog steeds half engels en half Nederlands en zingt in de kerk zo vals als een kraai. Maar ze is vol van de Geest en vertoruwt er gewoon op dat God haar gebeden verhoord. Als er een huis in haar straat leegkomt gaat ze er biddend langs om het huis al voor te bereiden op de nieuwe bewoners, en God zegent het. In deze toch wel voorheen zeer witte buurt zijn al enkele jonge nieuwe zeer levendige gezinnen gekomen, waarvan er al een aardig aantal vaste bezoeker of lid van de gemeente zijn geworden.
Misschien kan een kerkelijk werker tijdelijk goed werk verrichten door de mensen wakker te schudden en ze te wijzen op hun eigen mogelijkheden in Christus. Inderdaad iemand wiens functie overbodig wordt door zijn eigen toewijding.
