De Speelplaats van Pleun en... Pulpeet! (deel 11)

[Harm]

Gewoon weghalen.

[Pleun]

Ik ben eruit.  

[Harm]

En?

[Slim blondje]

Ja, ben ook wel benieuwd...

[Pleun]

Wel, ik haal hem weg. Bij nader inzien ben ik niet gediend van de immorele lading van de poster, en ik betreur het beeld dat hierdoor van me geschapen wordt. Ik ben niet iemand die plaatjes van blote vrouwen ophangt, of de Playboy onder z'n bed heeft liggen. Ik kijk 'm zelfs niet stiekem in in de winkel. De vrouw is het mooiste dat de schepping te bieden heeft, en iedere poging om haar te reduceren tot platvloers lustobject doet de rijkdom van dit schitterende wezen pijnlijk tekort.

 

[Marloes]

[Mezzamorpheus]

quote:

Pleun schreef op 06 december 2004 om 20:08:
Ik ben niet iemand die plaatjes van blote vrouwen ophangt,

Tot vanmiddag 15:56 dus wel.  " class="smiley"  />
Verder hulde voor je daad en de schitterende verwoording van je motivatie daarvoor.  

[Pleun]

Ach, je kan ellenlang discussieren over seksualiteit en christendom. Hypocrisie ligt op de loer. Als ik na een kerkdienst de dominee naar huis zag lopen met z'n gezin dacht ik soms 'tsja, die kinderen komen toch ook niet uit bloemkolen.'

Back to business. Vandaag was ik weer in Eindhoven, en wel bij het Juridisch Loket dat vrijdag officieel is geopend. Een grote overgang was het voor mij niet, het Bureau Rechtshulp is vlakbij en de inrichting van een Loket-vestiging is nog vertrouwder dan die van McDonald's.

De bezetting van het Loket is grotendeels zo groen als gras, waardoor ik tot mijn lichte verbazing werd gebombardeerd tot expert. Dat legde een bepaalde verantwoordelijkheid op mijn schoudertjes, want een expert, daar word je doorgaans wijzer van. En dus schoof ik gedurende de dag aan bij verschillende collega's (allemaal vrouwen), luisterde, observeerde, sprak af en toe een wijs woord en gaf een schouderklopje. Veel klanten stond ik vandaag zelf niet te woord en mijn inlognaam kon nog niet worden geactiveerd, waardoor ik het vrij relaxt had en op m'n gemak wat mailtjes van ex-collega's in Rotterdam kon beantwoorden.

In de pauze wandelde ik naar het Bureau Rechtshulp en bracht een bezoekje aan de dames van de administratie. Ze vonden het leuk dat ik langskwam en drukten me op het hart om bij het Bureau te solliciteren als jurist. 'Dan kom je gewoon hier wonen, het is heel gezellig hier!' Die indruk heb ik ook (het wemelt in Eindhoven van de Marokkaanse meisjes), maar bij een verhuizing zouden veel mensen me moeten missen. Dat kan ik hen toch niet aandoen?

Vanaf volgende week werk ik op maandag en dinsdag in Eindhoven en op donderdag en vrijdag bij het Loket in Leiden. Daar word ik ook tijdelijk ingezet. De variatie in werkplekken bevalt me goed.
Wat me ook bevalt is het lichtsnoer dat ik voor het raam heb gehangen. In combinatie met de brandende kaarsjes zorgt het voor een sfeervolle woonkamer.  

[Santaarnpaal]

Je bent eerder met het versieren van je kamer dan ik.
Een bewoner in één de lage eensgezinshuizen schuin aan de overkant bij mij heeft zijn tuin helemaal afgebakend met lichtsnoeren. Ik verwacht binnen enkele uren dat er een vette Boeing 747 landt in zijn tuin omdat de piloot deze aanziet als een landingsbaan van Schiphol  

[Zijnkind]

Gelukkig was Madonna heel wat jaartjes jonger op die poster   . Overigens zeer tactvolle oplossing. De poster ligt nu opgerold onder je bed   ?

Zomaar een vraagje trouwens maar ben je wel eens naar Marokko geweest? Dit uiteraard om de culturele achtergronden en de natuurlijke leefomgeving van je ideale vrouw beter te leren kennen. En er lopen er daar wat meer rond dan in Rotterdam of Eindhoven wat een leuke bijkomstigheid is. Wel even je franse taal bijspijkeren of eventueel arabisch.

[Pleun]

quote:

Zijnkind schreef op 06 december 2004 om 22:46:
Gelukkig was Madonna heel wat jaartjes jonger op die poster

Die foto is van 1991 geloof ik.

quote:

Zomaar een vraagje trouwens maar ben je wel eens naar Marokko geweest? Dit uiteraard om de culturele achtergronden en de natuurlijke leefomgeving van je ideale vrouw beter te leren kennen. En er lopen er daar wat meer rond dan in Rotterdam of Eindhoven wat een leuke bijkomstigheid is. Wel even je franse taal bijspijkeren of eventueel arabisch.

Ben nog nooit in Marokko geweest nee, en het lijkt me best geinig om Arabisch te leren.

[Pleun]

Het zit er weer bijna op.  

[Pleun]

Zo, dat was weer een lange werkdag. Die begon als alle andere, maar rond 8.15 alweer stokte. Nou ja, de dag ging gewoon verder, de trein bleef voor Best echter staan. Er werd omgeroepen dat er een ongeluk was gebeurd in de tunnel en dat het treinverkeer op last van de politie was stilgelegd. Ongeluk my ass, er was iemand voor de trein gesprongen. Het oponthoud duurde zo'n drie kwartier, waarna de intercity in slakkengang het station van Best passeerde. Dit was ook het locus ongelukus, achter een lint waren spoorwegpolitie en mannetjes in hesjes druk in de weer. Er lag ook een hoop vuilniszakken. Wat zich daarin bevond behoeft weinig fantasie.

Bij het Loket ging het weer prima, ondanks de kinderziektes die horen bij een nieuwe vestiging. Aan de telefoon kreeg ik o.a. een interessante vraag over servicekosten (van iedere vraag leer ik, dat is zo leuk aan dit werk). 's middags zat ik achter de balie, mijn enige echte podium. Een leuke Turkse vrouw (met modieuze hoofddoek) kwam met een vonnis van de kantonrechter, waartegen ze in verzet wilde gaan. De vader was bij verstek veroordeeld tot het betalen van een achterstallige verzekeringspremie. Hij was het niet eens met het vonnis, maar gezien de hoogte van het bedrag (162 euro) was er niets meer aan te doen. Clienten krijgen pas een gesubsidieerde advocaat toegewezen bij een financieel belang van 181 euro. Ik belde flink in het rond maar zonder resultaat. Desondanks bedankte de dame me voor de moeite. Geen dank hoor, je bent een superdienstverlener of je bent het niet he.

Verder was er nog een meisje dat haar arbeidscontract liet lezen om te checken of het allemaal klopte. Dat was volgens mij het geval. Ik zocht nog de van toepassing zijnde CAO op en printte die voor haar uit omdat ze thuis geen printer had. Dit hoefde ik niet te doen, maar je bent een super... nee ik hou op.    Ook hielp ik o.a. een Afrikaanse meneer die door vertraging van de trein z'n vlucht op Schipol had gemist. Cathay Pacific, de vliegtuigmaatschappij, gaf nul op het rekest ('no show, no refund'), maar na enig rondbellen met advocaten bleek dat het zeker zin heeft om de NS aansprakelijk te stellen. Ik vertelde de meneer hoe hij dit het beste kan aanpakken, waarop hij me opgelucht bedankte. Net als hij had ik er aanvankelijk weinig vertrouwen in, maar kennelijk is bij de NS toch wat te halen.

In de pauze wandelde ik naar de V&D, waar de dames van het Bureau Rechtshulp vaak eten in La Place. 'Ik zat al naar je uit te kijken!', zei een van de dames. 'Ga je nog solliciteren bij ons?' Ik antwoordde bevestigend. She's really nice, heb het gevoel dat ze een oogje op me heeft. Gezien mijn gevoelige sensoren en de ervaring die ik nog niet zo lang geleden in Rotterdam heb opgedaan, denk ik dat ik er niet ver naast zit.

Tot slot werd vanmiddag door m'n werkgever gevraagd of ik nog 'vriendjes' heb die bij het Loket zouden willen werken. Er is namelijk werk zat momenteel, omdat er steeds meer Loketten bijkomen. Ik dacht meteen aan m'n broer, die vooralsnog geen succes heeft met solliciteren bij advocatenkantoren. Hij ziet het wel zitten en heeft z'n CV al gestuurd. Leuk, kan ik hem straks inwerken in Leiden.  

[Pleun]

M'n werkweek zit er alweer op. Dat komt me niet slecht uit, want drie dagen Eindhoven is een aanslag op m'n afweersysteem. Het is op den duur wel vervelend om iedere dag onuitgerust naar je werk te gaan, en er nog vermoeider vandaan te komen. Maar ik vind het leuk bij het Loket en ik kan weer beleg kopen voor op brood, dus ik mag niet klagen.

Vandaag moest ik komen opdraven om een nieuwe collega in te werken. Dat ging best goed. N. is een meisje uit Helmond en praat dus met een zachte g. Ik vind dit wel iets hebben, maar alleen bij vrouwen. Persoonlijk ben ik blij met m'n westerse tongval. Ze is aardig en moest hard lachen om mijn grapjes. 'Het komt er zo droog uit', zei ze. Tsja, ik ben nu eenmaal een droogkloot.  

Kreeg nog een sms'je van Joyce, voor wie ik een paar weken terug een bezwaarschrift heb geschreven i.v.m. terugvordering van teveel ontvangen uitkering in 1998. Ze heeft bericht gehad van de sociale dienst in Eindhoven dat ze naar aanleiding van het bezwaar afzien van terugvordering. 'Heel erg bedankt' smste Joyce. Hulde voor mezelf, dacht Pleun.  

[Pleun]

Hoe vermoeid Pleuntje gisteren ook was, het belette hem niet om weer een gast te ontvangen in zijn met kaarsjes verlichte huiskamer. De goede Pulpeet kwam een filmpje kijken. 'Punch Drunk Love', van Thomas W. Anderton. Vorig jaar hadden we van deze regisseur ook 'Magnolia' gezien, een hele aparte film. Dat bleek Punch Drunk Love ook te zijn, maar echt bekoren kon hij ons niet. Het is een lichtelijk absurde romantische comedy, met Adam Sandler in de hoofdrol. Op het slome, nogal autistisch aandoende personage dat hij speelt wordt om onverklaarbare redenen een vrouw (Emily Watson) verliefd. Qua acteer- en camerawerk is Punch Drunk Love een goede film, maar qua verhaal kon het me niet boeien.

Vanmiddag belde Joyce. Ze is blij dat ik haar help en vroeg of we weer af konden spreken, ze heeft namelijk nog andere problemen met de sociale dienst. Waarschijnlijk ben ik niet al te lang meer gestationeerd in Eindhoven, maar ik heb toch toegezegd dat ik haar blijf helpen. Joyce is type vrouw waar ik patent op lijk te hebben, ik ben een magneet voor dit soort vrouwen. Dit vind ik niet erg, omdat ik juist deze vrouwen leuk vind. Ik moet alleen uitkijken dat het me niet boven het hoofd groeit allemaal, ik kan mezelf niet opdelen in stukjes.

Ook nog een briefje geschreven voor het Marokkaanse meisje Hind uit Den Bosch. Ze moet van een school inschrijfgeld betalen, terwijl ze de opleiding ruim op tijd heeft geannuleerd. Na bestudering van de algemene voorwaarden kwam ik tot de conclusie dat er een kansje bestaat dat ze het inschrijfgeld niet hoeft te voldoen. Er staat namelijk dat bij annulering het inschrijfgeld niet wordt geretourneerd, niet dat je het alsnog moet betalen als je dat nog niet hebt gedaan. Anyway, laten we het beste ervan hopen.

Verder kan ik mededelen dat ik Chello heb opgezegd. Dat had ik veel eerder moeten doen, gezien het dure abonnement. Nu ga ik op m'n gemak op zoek naar een minstens even snelle, edoch goedkopere internetverbinding.

[Harm]

quote:

Pleun schreef op 09 december 2004 om 17:11:
Verder kan ik mededelen dat ik Chello heb opgezegd. Dat had ik veel eerder moeten doen, gezien het dure abonnement. Nu ga ik op m'n gemak op zoek naar een minstens even snelle, edoch goedkopere internetverbinding.

TweakDSL.

[Pleun]

Misschien dat mijn verhalen beginnen te vervelen omdat het vaak over dezelfde dingen gaat, want het is een beetje stilletjes hier. Dat weerhoudt me er echter niet van om vrolijk door te gaan met schrijven.

Vanavond waren m'n zusje en E. op bezoek, beter bekend als het damesduo. In mijn met kaarsjes verlichte huiskamer ('het lijkt hier wel een hoerenkast') keken we een filmpje. Spider-man 2. Het eerste deel vond ik verrassend leuk en deel twee stond afgelopen zomer op m'n programma. Maar om de een of andere reden is het er niet van gekomen om 'm in de bios te zien.

In Spider-man 2 neemt Peter Parker het op tegen de evil Dr. Octopus. De sullige Peter is nog steeds gek op Mary Jane, die maar niets kan begrijpen van zijn afstandelijke gedrag. Peter vindt dat hij Mary de waarheid niet kan vertellen, omdat ze als het liefje van Spider-man gevaar zou lopen. Nadat hij New York heeft gered van het kwaad, wordt tot mijn opluchting de identiteit van Spider-man toch onthuld aan Mary Jane. 'Ik denk dat ik altijd al heb gevoeld dat jij het was.' I love happy endings. (Het plaatje is overigens uit Spider-man 1)



Na de film keuvelden we nog wat over geesten (hoe we op dit onderwerp kwamen mag Joost weten. O ja, ik weet het weer, we hadden het over R., die volgens m'n zusje best wel eens last zou kunnen hebben van kwade geesten.) Zelf sta ik sceptisch tegenover de geestelijke (occulte) wereld, maar na al de spannende verhalen van m'n zusje zou ik er bijna in gaan geloven. Terloops ben ik ook te weten gekomen dat m'n opa in de oorlog in Buchenwald heeft gezeten. Ik wist dat hij in Kamp Amersfoort had vertoefd en daarna was beland in een kamp in Duitsland, maar dat dat Buchenwald was, is nieuw voor me. 'Hij leeft nog en komt naar huis', zei z'n moeder toen iedereen dacht dat hij dood was. En inderdaad, hij kwam terug en trouwde met m'n oma. Een geluk voor de mensheid, anders had ik hier niet gezeten.

[grace!]

quote:

Pleun schreef op 10 december 2004 om 00:47:
Misschien dat mijn verhalen beginnen te vervelen omdat het vaak over dezelfde dingen gaat, want het is een beetje stilletjes hier. Dat weerhoudt me er echter niet van om vrolijk door te gaan met schrijven.

Je hebt ook gewoon stille lezertjes Pleun Ga vooral door!!!

[Pleun]

In de supermarkt overkwam me gisteren nog iets knulligs, hoewel ik er totaal niet mee zit. Ik kwam namelijk G.-J. tegen met de kinderwagen. G-J. is een oude bekende van de kerk/jeugdhonk/jv en hij is onlangs vader geworden. Dit is natuurlijk een heugelijk iets en ik heb z'n schoonvader, die ook medewerker is van het Open Huis, er anderhalve maand geleden ook mee gefeliciteerd. De naam van het kind was ik echter alweer vergeten, ik wist zelfs niet meer of het nou een jongetje of een meisje was. Nadat ik het gezichtje van de baby enige tijd had staan bestuderen om het geslacht te bepalen, waagde ik de gok. 'Hoe heet-ie ook alweer?' 'Emma', was het antwoord. Autsj. Na nog enkele schaapachtige woorden te hebben gewisseld, scheidden onze wegen. Tsja, zo gaat dat. Altijd leuk, oude bekenden tegenkomen.  

[Harm]

LOL, het is het eerste jongetje dat ik tegenkom en dat Emma heet .

[Santaarnpaal]

Ach Pleun, dit had mij ook kunnen overkomen. Ik ben er niet zo'n ster in om te onthouden welk geslacht de baby ook al weer had van oude bekenden. Soms helpt het om naar de kleur van de kleertjes kijken.

Over baby's gesproken. A.s. zondag ga ik naar een doopdienst van het kind van de vriendin van een vriendin van mij. Dan zal ik voor het eerst in mijn leven een katholieke dienst meemaken. Ben wel benieuwd naar de verschillen als die er zijn. Het is in iedergeval in de Agneskerk in Den Haag.

Gisteren nog iets goors meegemaakt. Ik stond op het perron van Vlaardingen Oost voor de trein naar Rotterdam. Ik bekeek even de tabel van de vertrektijden toen ik het geluid hoorde van spetterend water. In eerste instantie keek ik niet om voor wat dat nou was dat geluid, omdat ik dat tabel zat te bekijken hoelaat de eerste trein vertrekt in verband met die dienst in Den Haag op zondag. Dat boeide me even iets meer op dat moment. Toen ik wist "hoe laat" keek ik even wat dat spetterend geluid toch wezen kon en zag toen dat er een dikke man zijn maaginhoud leegde op het perron. De man zag er beroerd uit en dacht eerst daar is iets mee loos. Een man in pak ging op de man af of er soms een ambulance of hulp nodig was omdat er op den duur wat bloed mee kwam bij het braken. Nee dat was niet nodig. Hij moest naar Amsterdam en die man was niet op andere gedachtes te brengen. Dat zijn kleding onder zat met kots deerde hem blijkbaar niet. In middels kwam de lucht van het braaksel van die vent in mijn neusgaten en toen wist ik wat er loos was. Die vent was stomdronken. En zo met kots op zijn kledij stapte die man de trein in. Lekker als dat tegenover je komt zitten. De man in pak had inmiddels de conducteur ingelicht maar die zei dat de bewaking op NS Rotterdam zich over deze man zal ontfermen.

[Pleun]

Wat een smakelijk verhaal Santaarnpaal, ik krijg spontaan zin in een stukje kerststol.  

Vandaag heb ik mij beziggehouden met financieel gereutel (m'n salaris van oktober en november bleek nog niet te zijn overgemaakt potjandorie) en het schrijven van een briefje voor een client. Er schoot me nog iets te binnen wat ik de Turkse dame en haar vader dinsdag had moeten vertellen, maar ik had hun adres niet. Alleen een achternaam. Bij het Kantongerecht in Eindhoven verstekte een vriendelijke meneer mij echter alle informatie die ik nodig had, zodat ik toch een brief kon schrijven.

Verder belde m'n oudste zuster vanmorgen. Haar proefschrift is bijna af. Knap zusje heb ik hoor. We hadden het over mijn voornemen om in Eindhoven te solliciteren. Ze vindt me wel passen in het gemoedelijke Brabant. Dat vind ik zelf ook, het bevalt me er prima en het accent van de vrouwen is cute. Het noorden des lands past volgens m'n zus minder goed bij me. Ook dat klopt denk ik. Al die stugge, gesloten mensen... (sorry voor het generaliseren)

Zojuist was ik even in het ouderlijk huis, waar m'n moeder ouderwets stond te strijken. Dat doe ik zelf ook al jaren, maar ik heb wel m'n eigen methode. M'n moeder is deze week langs de baar van Bernhard gewandeld om hem de laatste eer te bewijzen. Ik wist niet dat ze iets met hem had. Toen ik op het punt stond om weer de kou in te gaan, kwam R. (met de geest onder z'n schoen) weer eens langs. Hij diepte een zakje op uit z'n jas. 'Marsepein, wil je er ook een?' Ik aarzelde. 'Wel gevonden', voegde R. er aan toe. Mijn aarzeling bleek terecht. R. leeft op straat en is altijd op zoek naar spullen die mensen hebben weggegooid. De gekste dingen raapt hij van straat of vist hij uit vuilnisbakken. Marsepein is best lekker, maar dit keer had ik even geen trek.

[Zijnkind]

Ik dacht dat Pleun wel leuke ervaringen had met groningse forumleden (toch het noorden des lands)? Kan het verkeerd gelezen hebben natuurlijk.

Zelf moet ik nog steeds wennen aan dat zuidelijke accent bij mannen. Er komen wel eens vertegenwoordigers (oh nee! zo mocht ik ze niet meer noemen) productmanagers uit die regionen langs. Op de een of andere manier zijn dat maar zelden vrouwen. De laatste vrouw die langs kwam probeerde een vrouwlijke collega te versieren .

[Harm]

quote:

Zijnkind schreef op 10 december 2004 om 22:19:
De laatste vrouw die langs kwam probeerde een vrouwlijke collega te versieren .

Is daar wat mis mee dan?

[Zijnkind]

De betreffende collega (woont al jaren samen met vriend) vond van wel.

[Pleun]

quote:

Zijnkind schreef op 10 december 2004 om 22:19:
Ik dacht dat Pleun wel leuke ervaringen had met groningse forumleden (toch het noorden des lands)?

Jawel, ik doelde ook niet specifiek op iemand.

Vanavond was het weer gezellig in huize Pleun (waarom maakt iedereen toch opmerkingen over het rode lichtsnoer dat voor het raam hangt?). R. kwam een kerstboom brengen. Die was eigenlijk bestemd voor het Open Huis, maar van de brandweer mag daar geen kerstboom staan. Flauw, maar het boompje is bij mij meer dan welkom.

Santaarnpaal & Pulpeet kwamen langs. Santaarnpaal pakte al redelijk vroeg zijn biezen omdat hij de volgende dag naar 'een lantaarnpaaldwaas in Nijmegen' moest. Pulpeet opperde om 'Alien 3' te kijken. De eerste delen konden hem wel boeien en dus was hij benieuwd naar deel 3. Die vind ik persoonlijk wel aardig qua sfeer en filmmuziek, maar verder weinig verrassend. David Fincher heeft betere films op zijn naam staan (zoals Seven en Fight Club).

Ik wilde het ook nog hebben over iets serieus. In het AD en het NRC stonden enkele artikelen over het Amerikaanse leger in Irak. Net als ten tijde van Vietnam nemen deserterende soldaten de wijk naar Canada. Hebben deze mannen nu groot gelijk of laten ze hun makkers in de steek? Lastig om te beoordelen. Verder is er door soldaten openlijk kritiek geleverd tegenover Rumsfeld m.b.t. de slechte staat van het materieel. Zo blijken de stoere Humvees bijzonder kwetsbaar te zijn. Dit is ook goed te zien in Black Hawk Down. Rijdende doodskisten zijn het. Heb wel te doen met de Amerikaanse legereenheden in Irak.

[Slim blondje]

Op aanraden van vriend Pleun hier weer een stukje uit het leven van een blonde 'jongedame' (laat het dame maar weg... ).
De afgelopen week was eens wat anders dan de meeste anderen, aangezien de schoolleiding lief geweest was. Er waren namelijk rapportvergaderingen. Normaal werden die uitgesmeerd over drie weken, zodat je drie weken lang voor 3 uurtjes les naar school kwam peddelen. Schijnbaar heeft laatst iemand van de hoge bazen het licht gezien, want tegenwoordig krijgen we gewoon vlak voordat we de rapporten krijgen 3 dagen vrij. Dus woensdag, donderdag en vrijdag waren schoolloos.
Op school werd meteen druk gespeculeerd over hoe die dagen nu weer opgevuld zouden gaan worden. Een enkeling liet de gedachte aan huiswerk toe in z'n gedachten , arme zielen.
Voor de vrijdag was het voor het grootste deel van de klas duidelijk wat er op het programma stond: schaatsen. Rotterdam schijnt een tijdelijke ijsbaan te hebben, en die is vrijdag dus overspoeld door een aantal drukke scholiertjes...
Maar ik was niet onder die scholieren. Al enige tijd geleden kwam uit de richting van mijn Drontense broer een dringende oproep om weer eens langs te komen. Daar heb ik dus maar gehoor aan gegeven op de donderdag en vrijdag.
Die broer is getrouwd en is in augustus vader geworden van een erg lieve dochter (dat zeggen alle kersverse tantes natuurlijk, maargoed). Een vrolijk en bijdehand kind. Dus daar kon ik lekker mee knuffelen.
Donderdagochtend vroeg ging ik met het ov naar het verre noordelijke Dronten. Da's echt een roteind zeg. 2 1/2 uur! En vier keer overstappen. Metro, trein, trein, trein, bus. Echt een achterstandswijk van Nederland hoor . En meneer NS werkte niet mee, waardoor ik een uur later op m'n bestemming was, na ontberingen doorstaan te hebben op station Harderwijk...brrr
Maar het was erg gezellig bij m'n broer. Ben nog belachelijk gemaakt door een ballonnen-makende clown, die een Donald-duck hoed voor me maakte. Met dat ding op heb ik door het winkelcentrum aldaar gelopen   . Leuk hoe mensen dan naar je kijken .
Wat ik erg leuk vond is dat mijn broer een openhaard heeft. Kan je lekker in die vlammen staren en een beetje voor je uit mijmeren. En natuurlijk een beetje de pyromaan uithangen, hoewel ik het meestal niet heel erg op vuur heb.
Vrijdagavond werden de verjaardagen van m'n broer en schoonzus gevierd, waarvoor bijna het hele gezin op kwam draven. Alleen m'n zus en de vriendin van een van m'n broers misten. Al met al twee gezellige dagen, waarna ik heerlijk goedkoop met mijn ouders mee terug kon rijden, wat weer 14 nog wat scheelde...

Woensdag heb ik overigens gewerkt bij de bloemenzaak waar ik sinds kort fungeer als loopmeisje voor de rest van het personeel. Ik was echt opveegbaar aan het eind van de dag. Het is daar wel zo afgrijselijk druk zo vlak voor kerst. Moordend. Kerstbomen sjouwen en kerststukjes maken dus. En met kleine kerstboompjes het dorp doorfietsen om ze te bezorgen.
Dat vind ik altijd stom. Als ik een boeket moet bezorgen krijg ik altijd opmerkingen naar m'n hoofd geslingerd (altijd van mannen....), in de trant van "dat had je nou niet hoeven doen", of "wat leuk, helemaal voor mij??". Dat vind ik asociaal, zo midden op straat. Bah, typisch mannen hoor.

Maar opzich mogen ze van mij wel vaker een paar dagen vrij geven, kan je nog eens leuke dingen doen

[Pleun]

Gisteren weer een avontuurlijk reisje gemaakt door Nederland. Nou ja, avontuurlijk… dat valt wel mee eigenlijk. Ik moest in Naarden Vesting zijn voor de kerstborrel van m’n werkgever. De reis verliep niet geheel vlekkeloos, maar ik arriveerde slechts een uur later dan gepland. Het begon al goed toen ik m’n voordeelurenkaart niet kon vinden. Gelukkig kon ik de pas van m’n moeder lenen zodat ik geen nieuw kaartje hoefde te kopen. Dat mag eigenlijk niet, een voordeelurenkaart is ‘strikt persoonlijk’, maar er staat geen pasfoto op en conducteurs kijken toch niet goed uit hun doppen.

Het volgende oponthoud was op station Vlaardingen Oost. ‘De trein van 14.09  naar Rotterdam CS rijdt vandaag niet.’ Ik haalde m’n schouders op, stak de brand in een sigaartje, en keek schalks naar het Marokkaanse meisje dat naast me op een bankje zat. Op die manier was het geen ramp om wat langer op de trein te wachten. Ik werd gestoord in mijn observaties door m’n ouders die opeens voor m’n neus stonden. Ze gingen naar een ‘house warming party’ van een oom en tante in Rhoon, die een spiksplinternieuw huis hebben betrokken. Ik was ook uitgenodigd, maar had me al verbonden aan een andere missie.

De treinreis was saai. Iemand heeft pas gezegd dat het leuk zou zijn als ik gesprekken met medereizigers zou optekenen in de weblog, maar die gesprekken heb ik niet. Geen behoefte aan ook. Het enige ‘gesprek’ dat ik had was op Utrecht CS. ‘Roken kunt u daar bij de rookpaal doen’ zei de machinist van de stoptrein richting Naarden. ‘Stop die rookpaal maar in je ****’ dacht ik (nee hoor, geintje). Maar feit is wel dat ik maling heb aan het rookverbod op stations, ik vind het maar een kinderachtige maatregel.

De kerstborrel was zoals gezegd in Naarden Vesting, een interessante historische plek. Naarden is een van de best bewaard gebleven vestingsteden van Nederland, die ooit tegen de Spanjaarden is verdedigd.



M’n werkgeefster vond het leuk dat ik er was. Het is een heel aardig mens, ik heb het goed getroffen met haar. Na de gebruikelijke hapjes, drankjes (ik voelde me na afloop lekker zweverig) en onvermijdelijke social talk, kregen we te horen dat we een kerstboom mochten uitzoeken. Dat aanbod liet ik maar aan me voorbijgaan. Van m’n werkgeefster kreeg ik ook nog een kerstcadeautje: een stel manchetknopen. ‘Mooi’ zei ik, en stond ze een beetje glazig te bekijken. Leuk hoor, maar wat moet ik ermee?

De thuisreis verliep op rolletjes. In de trein lag ik te soezen, alleen met m’n gedachten. De zaterdag zat er alweer op, want met m’n maatjes had ik niks afgesproken. Gelukkig was Slim Blondje er nog even op msn, want zaterdagavonden in m’n uppie vind ik maar vervelend.

[Santaarnpaal]

Ik heb gisteren ook een reisje gemaakt. Zoals al eerder vermeld in P & P blog ben ik naar een lantaarnpaalfreak gegaan in de stad aan de Waal. Altijd weer leuk om iemand te ontmoeten met dezelfde obsessie voor straatverlichting als ik. De start met het OV liep niet helemaal vlekkeloos. De kaartjesautomaat weigerde mijn pinpas te slikken. Met papiergeld kan je bij deze automaten niet betalen en 18,50 aan los geld had ik niet bij me. Omdat het nog vroeg was was het loket nog niet open dus daar kon ik ook niet terecht voor een retourtje Nijmegen. Dan maar met een strippenkaart naar Rotterdam Centraal en daar nog maar eens proberen. Daar aangekomen koos ik daar één van de vele automaten uit en deze had geen moeite met mijn pas. Verder verliep de treinreis zonder problemen.
In Nijmegen werd ik opgepikt door door C., de mede palenfanaat, en zijn vader. Verleden jaar was ik ook al naar Nijmegen geweest maar toen hebben we een lange fietstocht gemaakt door Nijmegen en hij leidde me toen langs de nijmegese straatlantaarns die ik dan weer op mijn digitale toverdoos vastlegde. Nu gingen we gewoon naar zijn huis. Hij woont nog bij zijn ouwelui. Eerst liet hij me zijn zelfgemaakte miniatuurlantaarnpalen zien. Die leken net echt. Daarna naar de zolder waar zijn armaturencollectie lag opgeslagen. Tijdje over gepraat en bewonderd en daarna liet hij zijn uitgebreide fotocollectie zien en kranten- en tijdschriftartikelen over openbare verlichting. Ook had hij nog mooie oude catalogi van Philips-armaturen. Iets voor zessen ben ik toen weer naar huis gegaan.
De reis verliep tot aan Rotterdam vlekkeloos maar in het stoppertje naar Vlaardingen kwam ik nog voor een verrassing te staan. Toen ik mijn kaartje liet knippen door de conducteur zei deze opeens "Deze was alleen geldig tot Rotterdam". O shit, helemaal vergeten dat ik mijn kaartje had gekocht op Rotterdam Centraal ipv Vlaardingen Oost door dat geëtter met die kaartjesautomaat. Uit gewoonte gewoon de trein naar Vlaardingen binnen gestapt. Gelukkig begreep de conducteur hoe alles was gebeurd en ik hoefde geen boete te betalen voor zwart rijden maar wel een enkeltje naar Vlaardingen tegen treintarief. Dat was dan nog 5 euro.

Vandaan ben ik naar de doopdienst geweest van het kind van de vriendin van "mijn" vriendin. Beide zijn Nigeriaans. Ik heb geen relatie met haar vandaar dat ik het tussen aanhalingstekens heb gezet. Natuurlijk ging S. het dochtertje van "mijn" vriendin ook mee samen met een andere vriend van haar. De dienst was in de Agneskerk in Den Haag. Een mooi groot neo-gotisch bouwwerk. De kerk was katholiek en dit was dan ook voor mij de eerste katholieke dienst in mijn leven. Natuurlijk had ik wel wat katholieke diensten ooit op tv gezien dus helemaal vreemd was het ook weer niet maar het was wel een aparte belevenis. De kerk was echt een afspiegeling van de Haagse christelijke multiculturele samenleving. Op de moslims na zaten er mensen uit alle windstreken maar naast de kaaskoppen waren vooral de West-Afrikanen duidelijk aanwezig. Ik voelde me als een vis in het water tussen dit gekleurde gezelschap, dit mis ik heel erg in mijn eigen kerk die voor bijna 100% uit autochtone kaaskoppen bestaat.
Tijdens de dienst kwamen de katholieke rituelen langs. Een misdienaar slingerde rustig op los met het wierookvat. Veel gezag van het koor. Natuurlijk ontbrak de eucharistie niet. De doop van het kindje was ook heel mooi zeker ook de sfeer van heel die kerk met zijn mooie glas-in-lood ramen. Na afloop in een zaaltje nog even bij babbelen met een hapje en een drankje. Naar na weer naar huis. Ik ben toen nog eerst even met “mijn” vriendin en haar dochtertje S. naar haar huis geweest. Ik had beloofd om nog met S. te skeeleren, althans zijn ging skeeleren en ik liep mee. Toen ik buiten was had ik daar meteen spijt van. Wat een grafkou. S. had daar helemaal geen last van maar ik was op den duur tot het bot toe verkleumd.



Omdat ik opzoek was naar een foto van de Agneskerk in Den Haag kwam ik dit artikel over deze kerk tegen. Dit was ook de kerk, kwam ik nu achter, van die hongerstaking van die witte illegalen eind jaren 90. Tevens is deze kerk ontworpen door hetzelfde architectenbureau als de Maria Magdalenakerk in Goes waar Pulpeet en ik afgelopen zomer nog met een bezoekje hebben vereerd.

[Pleun]

Weinig klanten vandaag en een overschot aan medewerkers. Ergo, ik verveel me dood.  

[Wybo]

Kun je mooi eindelijk dat hattrickteam aanvragen

(wachttijd is maar een maand of 2 )

[Pleun]

Dat spel boeit me niet zo denk ik, anders had ik er mooi m'n tijd mee kunnen vullen. Man man man wat een vervelende werkdag was dat zeg. Bij het Loket Eindhoven heb ik min of meer een ondersteunende functie, wat inhoudt dat ik de kersverse, niet-juridisch geschoolde medewerkers indien nodig bijsta. Wanneer er echter niet veel klanten komen en er ook nog eens voldoende juristen zijn, blijft er weinig anders over dan jezelf proberen te vermaken. Dat ging me niet zo denderend af, ik verveelde me. Aan de balie en de telefoon stond ik een enkele klant te woord (allemaal ontslagzaken), ik brainstormde wat met collega's over juridische kwesties, las in een boek over arbeidsrecht, ergerde me aan een advocate die zichzelf heel wat vindt (suf wijf, brrr), las twee keer het AD en piekerde me suf over de sites die ik op internet wellicht kon bezoeken. Kortom, ik voelde me nutteloos en leidde vandaag een doelloos bestaan.

Het is overdreven om zo'n dag van invloed te laten zijn op je humeur, maar qua contacten met mensen heb ik aan vandaag geen lol beleefd. Het grijze weer paste naadloos in het beeld. Net als het spel van Feyenoord, hoewel het alweer een dag is geleden dat ze een punt hebben gestolen van PSV. Ik ben blij dat ik de wedstrijd van gisteren niet heb gezien. Gelukkig is het spel van Feyenoord geen graadmeter voor mijn geestelijk welzijn.

[Slim blondje]

bibliotheek
Een van de leukste dingen van Rotterdam is de bibliotheek, vind ik. Ze hebben er zowat alles en je kan er uren doorbrengen. Zelfs als je 80 wordt kan je hem onmogelijk uitlezen.
Dat is dan meteen ook weer het grote nadeel. De verhouding tijd-om-te-lezen/keuzemogelijkheid is totaal zoek. Zelfs als je gericht naar een boek zoekt kom je nog langs 1001 boeken die je ook wel eens zou willen lezen, wat natuurlijk nooit allemaal kan .
Vanmiddag was ik er nog. Met enige moeite had ik me door het marktgewoel op de Blaak (ook een van de leuke dingen in Rotterdam ) geworsteld. Dan kom je die grote hal in. Daar zitten mensen van de wildste nationaliteiten gemoedelijk samen te schaken met een reuzeschaakspel. Anderen scannen de boeken die ze willen lenen (daarvoor hebben ze geen personeel nodig ).
De roltrap op naar boven. Mensen lezen kranten en zitten te internetten. De bibliotheek is een van de plekken op aarde waar de mensen de tijd hebben.
De tweede verdieping is de meest geweldige plek van heel Nederland (op m'n bed na   ). Romans. En niet veel, niet heel veel, maar vreselijk veel. Echt vreselijk, want kies daar maar wat leuks uit   (of beter gezegd, wat niet-leuks). Gelukkig heb ik enkele favo-schrijvers, dat maakt het iets makkelijker.
Dan naar de derde verdieping. Geschiedenis. Aan de ene kant de enige plek waar ik eenzaam opgesloten zou willen worden, aan de andere kant de grootste marteling die je kan bedenken, want waar moet je beginnen???
Gelukkig lag hier het doel van mijn missie. Altijd handig om een doel te hebben in dergelijke oorden. Ik was op zoek naar boeken over het Watergate-schandaal. Niemand in de klas wist wat het was, tijd om er een werkstuk over te maken dus, want helemaal precies wist ik het zelf ook niet. Helaas bestaan hier geen dunne boeken over, wat me in totaal 15 centimeter aan boeken opleverde. Hopelijk staat er wat in....

Vanmorgen nog een lichtcontrole omzeild door braaf mijn dynamo tegen m'n voorband aan te hebben  (en een licht te hebben dat het doet). Ik was een van de weinige gelukkigen. Wat wil je als ze met 5 (VIJF!) man staan te controleren . Ga boeven vangen denk ik dan. Je zou denken dat ze in Rotterdam wel wat beters te doen zouden hebben, maar nee.

oh ja, wordt het al tijd om m'n eigen blog te beginnen?  

[Pleun]

Je bent een vrouw naar m'n hart Slim Blondje. De bieb in Rotterdam is ook een van mijn favoriete plekken (hoewel ik er niet zoveel meer kom als vroeger). Vooral op de geschiedenisafdeling heb ik heel wat uurtjes doorgebracht, vooral in de tijd dat ik veel las over WO II.

Mijn reis naar Eindhoven verliep weer eens gruwelijk. Ik versliep me en vertrok een half uur later dan normaal van huis. Kan gebeuren. Op station Vlaardingen Oost aangekomen begon de ellende echter. De treinen reden niet. Via de omroepinstallatie werd meegedeeld dat vanwege een storing het treinverkeer tussen Hoek van Holland en Rotterdam ernstig was ontregeld. Fijn. Na een uur kleumen op het perron kwam er eindelijk een trein waar ik me in kon wurmen. Vervolgens deed de intercity naar Eindhoven het ook rustig aan, zodat ik anderhalf uur te laat op m'n werk arriveerde.

Het werk zelf ging goed, ik had beduidend meer te doen dan gisteren. De leukste zaak was vlak voor sluitingstijd aan de balie. Een sympathiek ouder echtpaar had een stel jeugdige oplichters aan de deur gehad die hen een proefnummer van een of ander handwerkblad aansmeerde. Dachten ze, want deze week ontvingen ze opeens een rekening voor een abonnement van 165 euro. Van een abonnement was echter geen sprake. Ik stelde de mensen gerust en tikte een brief voor ze die ze naar de uitgever moeten sturen. Hierin noem ik o.a. de Colportagewet (boeiend, denkt de lezer van de weblog nu). Het echtpaar vond de brief erg goed (sorry, ik moet het ff zeggen) en was me zeer erkentelijk voor m'n hulp. 'Hoeveel zijn we je verschuldigd?' vroeg de man. 'Ehm, niks' was mijn antwoord (jammer eigenlijk.) 'Vindt u het leuk in Eindhoven? U bent niet van hier he?' vroeg de vrouw. Dat had ze goed gehoord. Ze wilden me op de hoogte houden van de afloop, waarop ik m'n kaartje overhandigde met een fermde handdruk. 'Zo, dat is pas een echte hand, vaak krijg je van die slappe handjes.' Ik begon die mensen steeds aardiger te vinden. Een leuke manier om de werkdag te besluiten.

Op het station van Eindhoven werd ik direct weer geconfronteerd met de miserabele NS. De trein was defect. Iedereen moest eruit en met z'n allen propten we ons in de volgende trein. Merkwaardig genoeg bemachtigde ik een perfect plaatsje bij het raam, naast de verwarming. Dat was dan weer mazzel hebben. Na m'n gebruikelijke treinslaapje kon ik om 19.30 eindelijk m'n huisje binnenstappen, waar de bij de Appie gekochte lasagna erin ging als ehh... lasagna. Alle Leute, ik had het behoorlijk gehad.

Veel rust werd mij ook vanavond niet gegund. Het telefoonverkeer van en naar huize Pleun was drukker dan normaal. De stewardess van het ingenomen rijbewijs belde over haar zaak. Aardige meid. Daarna werd mijn hartje verblijd door een telefoontje van een jongedame die ik morgen alweer ga zien. Maar eerst even naar het Loket in Leiden. Daar zal ik ook mijn broer treffen, die morgen een soort van sollicitatiegesprekje heeft.

[Santaarnpaal]

Pleun en Pulpeet, jullie mogen een keer bij me komen eten, ik heb mijn kerstpakket binnen . Dat hele pakket is ingericht voor een Italiaanse maaltijd te bereiden voor 3 a 4 personen en ik ben alleenstaand
Het is op zich een leuk pakket maar ik kan er helemaal niks mee. Die thema-pakketten kunnen me eigenlijk gestolen worden. Sinds Jamie Oliver en andere beroemde koks hoge kijk en verkoopcijfers scoren is het koken helemaal weer in. Leuk hoor maar mijn hobby is het niet. Verleden jaar ook al zo'n thema-pakket gehad en de artikelen liggen nu ergens in mijn keukenkastjes te wachten dat ze over de datum komen om dan toch maar weggegooid te worden.
De inhoud van mijn pakket:
-Een een voorgebakken ciabatta, leuk hoor maar ik heb geen oven om hem verder af te bakken
-Olijven, nee dank je.
-Tapenade, sorry het speekt mij niet zo aan.
-kappertjes? is dat lekker?
-Pesto alla Genovese. Lekker hoor maar ik gebruik het zelden, laat staan twee potten zoals in mijn pakket
-Azijn, jak
-Twee zakken met pasta, op zich niet verkeerd maar mijn keukenkastjes zit nog vol met die zooi. Op één of andere manier denk ik altijd dat het op is als ik in de supermarkt ben om ingrediënten te kopen voor een simpele pastamaaltijd.
-Tomatensoep met basilicum. Mmm dat lust ik wel.
-Een grote pot pastasaus, die kan ik wel gebruiken maar moeten er wel meer eters komen
-Een zakje gemalen kaas, $%#@ zijn ze gek geworden.   Kaas is goor
-Een potje met Tagliatelle spinazie sauskruiden
-Een zakje zongedroogde tomaatjes, spreekt me ook niet zo aan. Ik lust eigenlijk alleen maar tomatensoep.
-En als cadeau een pastaschaal. Wat moet ik daar nu mee, past niet eens in mijn keukenkastjes. Dat ding haast net zo groot als een bovenkap van een paaltoparmatuur. Ik kan hem gebruiken als fruitschaal, maar ja, tuk op fruit ben ik niet. Ik lust het eigenlijk alleen maar in sapvorm.

Al met al, geef mij maar zo'n ouderwets kerstpakket. Drie zakken met snoep, een doosje bonbons, een zakjes melkchocolade en een doos met koekjes. Ok er zat ook altijd wel wat troep in die ik niet vrat zoals ragouts enzo maar ik mis een beetje dat snoep . Het enige snoepwerk wat in dit pakket zat was een zakje met mokkaboontjes.

[Slim blondje]

hahaha, arme santaarnpaal....

[Pleun]

Dat pakket ziet er idd niet aanlokkelijk uit Santaarnpaal. En ik maar denken dat ik het slecht had getroffen met een niet-meegenomen kerstboom en manchetknopen.  

[Pleun]

Gisteren was een bijzondere dag. Bij het Juridisch Loket in Leiden heb ik m’n broer een beetje wegwijs gemaakt in het systeem en verteld over het werk. Het is best apart om met familie te werken, maar wel geinig. Druk was het niet aan de telefoon, het Loket moet nog duidelijk bekendheid krijgen in Leiden e.o. Dat kwam me niet zo heel slecht uit, omdat ik moe was, wat de helderheid in m’n hoofd niet ten goede kwam. De woorden kwamen eruit als stroop. Dat is niet zo handig als je in een callcenter zit, maar ach. Voor een client wat opgezocht over een zogenaamde MEA-maatregel: een verplichte cursus over alcohol & verkeer bij het CBR als je bent betrapt op het rijden onder invloed en het promillage meer dan 1,3 is. De kosten (slechts 500 euro) moet je zelf betalen, daar was de client niet zo blij mee.

Hopelijk kan m’n broer bij het Loket blijven werken tot hij een baan heeft gevonden, dat zou mooi zijn. Zelf ben ik voornemens om te solliciteren bij de landelijke organisatie van het Juridisch Loket, wanneer er meer duidelijkheid is over vacatures. Voorlopig is men nog druk bezig met het opzetten van de verschillende vestigingen. Zo wordt er in januari eentje geopend in Dordrecht, waar ik vanaf half januari een maand wordt ingezet. Voorlopig zit ik dus even onder de pannen.

Meteen uit het werk moest ik door naar Pernis. Een lieftallige, intelligente jongedame aldaar had me uitgenodigd om de laatste avond van de alpha-cursus bij te wonen, inclusief maaltijd. Aangekomen op het metrostation Pernis bewonderde ik een sfeervol verlicht huisje. Sommige mensen is niets te dol om hun huis tijdelijk om te toveren in een lichtpaleisje.

De jongedame kwam me ophalen en over de dijk, met ook al van die knusse huisjes, wandelden we naar het plaatselijke GKV-bolwerk. Nou ja, bolwerkje, want ook de kerk heeft een niet al te groot optrekje. Het was de bedoeling dat iedere Alpha-deelnemer wat te eten mee zou nemen, wat een heerlijk lopend buffet opleverde van allerlei lekkernijen. Zo had de zus van de jongedame een Groningse specialiteit bereid: poffert. Een soort cake van pannenkoekbeslag waar je boter en stroop overheen giet. Errrug lekker. Maar ook het andere voedsel ging erin als poffert in Pleun. De aan m’n linkerzijde gezeten tafelgenote (rechts zat uiteraard de jongedame) had gezorgd voor het dessert: een of andere, zeer smakelijke, slagroomvariant. Toen ik haar complimenteerde zat ze helemaal te glimmen en vertelde ze enthousiast over het recept.

Na de onvergetelijke maaltijd (toen ik thuiskwam had ik pijn in m’n maag, ik knapte bijna) was het tijd voor serieuzere zaken. De dominee, een bijzonder vlotte kerel van 29, hield een inleiding over het thema ‘is geloven saai?’ Zelfs de meest sceptische toehoorder kon na zijn woorden eigenlijk maar 1 antwoord geven: nee. Wat me opviel is dat hij bepaald niet wereldvreemd is, zo vertelde hij dat hij vroeger nogal fan was van Queen. Daarbij haalde hij een interview aan met Freddy Mercury waarin deze aan het eind van zijn leven (hij overleed in november 1991 aan Aids) zei dat hij het een groot gemis vond dat hij nooit een langdurige liefdesrelatie had gehad. Christenen hebben zo’n relatie (als het goed is) wel. Ook had de dominee het over het nummer The Show must go on, wat ik toevallig zelf (als niet-Queen-fan) heel goed vind.

Empty spaces - what are we living for?
Abandoned places - I guess we know the score..
On and on
Does anybody know what we are looking for?

The show must go on
The show must go on
Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on


Daarna werd er nog wat in groepjes nagepraat. Ik was zo moe dat mijn bijdrage aan het gesprek te verwaarlozen was, maar interessant was het wel. Ook omdat mensen observeren een tweede natuur is van me. Na afloop kreeg ik nog een kaars (die komt tegenwoordig goed van pas in huize Pleun) en begeleidde m'n inspirerende gastvrouw me naar de metro.



Vandaag had ik alle tijd om uit te rusten, waar ik dan ook uitgebreid gebruik van maakte. Pas rond een tijdstip om je voor te schamen kwam ik m’n bed uit. Bij Blokker kocht ik enkele kleurige stompkaarsen, die nogal trendy schijnen te zijn, en lampjes voor in de kerstboom. Ik weet niet wat het is, vroeger had ik geen belangstelling voor dat soort dingen. Ook een dvd van de film ‘The Deer Hunter’ verdween in mijn mandje. Hij kostte maar 2,50, en aangezien ik ‘m nog nooit gezien heb…

Er valt nog wel meer te vertellen, maar helaas… het is bedtijd.

[Slim blondje]

quote:

Pleun schreef op 16 december 2004 om 23:09:
Na de onvergetelijke maaltijd (toen ik thuiskwam had ik pijn in m’n maag, ik knapte bijna) was het tijd voor serieuzere zaken. De dominee, een bijzonder vlotte kerel van 29, hield een inleiding over het thema ‘is geloven saai?’ Zelfs de meest sceptische toehoorder kon na zijn woorden eigenlijk maar 1 antwoord geven: nee. Wat me opviel is dat hij bepaald niet wereldvreemd is, zo vertelde hij dat hij vroeger nogal fan was van Queen. Daarbij haalde hij een interview aan met Freddy Mercury waarin deze aan het eind van zijn leven (hij overleed in november 1991 aan Aids) zei dat hij het een groot gemis vond dat hij nooit een langdurige liefdesrelatie had gehad. Christenen hebben zo’n relatie (als het goed is) wel. Ook had de dominee het over het nummer The Show must go on, wat ik toevallig zelf (als niet-Queen-fan) heel goed vind.

Empty spaces - what are we living for?
Abandoned places - I guess we know the score..
On and on
Does anybody know what we are looking for?

The show must go on
The show must go on
Inside my heart is breaking,
My make-up may be flaking,
But my smile, still, stays on

Leuk he, een niet-wereldvreemde dominee
Sommige vrijgemaakten zijn best boeiend    

[Pleun]

Zeker.  

[zidane]

He slim blondje,

Welke dominee is het? Wie weet is het wat voor de alpha hier in Rotterdam centrum??

[Pleun]

Hoe zal ik dit stukje eens beginnen? Ik weet het niet. Daarom ga ik maar gewoon vertellen wat ik vandaag heb uitgespookt. Met m'n broer zat ik wederom bij het Juridisch Loket in Leiden. Hij werd verder ingewerkt door een sympathieke collega, zodat ik me kon richten op m'n eigen bezigheden.

Het leuke van dit werk, ik heb het al vaker gezegd geloof ik, is dat je iedere dag bijleert. Zo heb ik o.a. geleerd wat een 'katvanger' is: een persoon die op slinkse wijze een auto op de naam van een ander weet te krijgen, waardoor die persoon verantwoordelijk is voor alle met die auto uitgehaalde capriolen. Ik ben een kattenliefhebber, maar van een katvanger had ik nog nooit gehoord. Woensdag had ik een Marokkaans meisje ingeboekt voor het spreekuur die door zo'n autocrimineel is benadeeld. Ik begreep haar verhaal niet echt. Nu wel.

Verder ben ik een tijdje bezig geweest met een vrouw die wil dat de erfafscheiding 10 cm wordt verplaatst. Geen afstand om je druk om te maken, maar gezien de vervelende buren van de mevrouw zou je kunnen zeggen : a small distance for us, a big problem for her. Het ging ook nog eens om een huurwoning, zodat ze niet zelf naar de kantonrechter mag stappen. En de verhuurder weigert het hekje te verplaatsen. Tel uit je winst.

Hoewel het nog steeds niet druk was in Leiden, heb ik me toch de hele dag weten te vermaken. Zo heb ik voor verschillende clienten wat dingen uitgezocht (is een werkgever verplicht een werknemer in te schrijven bij het ziekenfonds? nee dus) en voor hen op papier gezet. Ook heb ik me een beetje verdiept in het fenomeen stalking. Nee, ik word niet gestalkt en ik ben het zelf ook niet van plan.

In de pauze koekeloerde ik even op www.vi.nl om te zien welke tegenstander Feyenoord had geloot in de volgende ronde van de UEFA Cup. Sporting Lissabon, een mooie club. Aan een andere geliefde bezigheid, kliederen in de weblog, kwam ik helaas niet toe.

M'n broer zette ondertussen z'n eerste voorzichtige stapjes als callcenter-jurist. Het is nog even wennen, maar het ging wel oke. Na het werk scheidden bij station Schiedam onze wegen. We schreiden bittere tranen, maar we komen elkaar vast nog eens tegen. Ik moest naar Rotterdam om nog wat Sinterklaascadeautjes te kopen. Ja, u leest het goed. Vanwege niet al te dramatische omstandigheden is de jaarlijkse traditie van een Sinterklaasavondje bij Santaarnpaal namelijk een paar weekjes uitgesteld. Dat is niet erg, want uitgestelde pret is dubbele pret.

Toen ik in het winderige en regenachtige Rotterdam m'n slag had geslagen, bracht ik een bezoekje aan het Juridisch Loket, dat op vrijdag tot 20:00 is geopend. Even wat oude collega's begroeten. Het meisje dat me nogal tof vindt (ja, nog steeds) was er ook. Omdat ik ondertussen rammelde van de honger, gingen we wat eten bij de Mac, die vol zat met de plaatselijke allochtone schooljeugd. Van het meisje kreeg ik het poppetje van The Incredibles dat bij haar Happy Meal zat. Leuk voor m'n verzameling (kuch). Bij cafe Floor spoelden we het fastfood weg met een biertje, waarna het welletjes was geweest. Mijn stramme botten verlangden hevig naar m'n warme huiskamer, waar ik nu eenzaam zit te rammelen op het toetsenbord

[Slim blondje]

quote:

zidane schreef op 17 december 2004 om 19:48:
He slim blondje,

Welke dominee is het? Wie weet is het wat voor de alpha hier in Rotterdam centrum??

Den Broeder.
Je kan contact met hem opnemen, maar ik weet niet of hij tijd heeft.... Ik denk dat hij volgend jaar weer hier de alpha gaat draaien, en twee is een beetje teveel van het goede.

[zidane]

Het gaat me ook niet om de hele cursus hoor, dus we zullen geen bod op hem uitbrengen zodat ie volgend jaar bij ons zit, die transfer is veel te duur!

Maar ik zat meer te denken aan 1 avond als spreker over een van de alphaonderwerpen.
Ik zal er nog eens een nachtje over slapen

[Slim blondje]

quote:

zidane schreef op 18 december 2004 om 12:27:
Het gaat me ook niet om de hele cursus hoor, dus we zullen geen bod op hem uitbrengen zodat ie volgend jaar bij ons zit, die transfer is veel te duur!

Maar ik zat meer te denken aan 1 avond als spreker over een van de alphaonderwerpen.
Ik zal er nog eens een nachtje over slapen

 

[Pleun]

Het einde van 2004 nadert met rasse schreden. Dat geldt ook voor mijn inspiratie voor de weblog, die enige 'metaalmoeheid' lijkt te vertonen. Niet dat ik geen zin meer heb om te schrijven - dat is een soort dwangneurose geworden - maar de inspiratie voor een onderwerp dat ligt buiten mijn dagelijkse beslommeringen ontbreekt me de laatste tijd, en ik heb niet de pretentie dat die dagelijkse beslommeringen nou zo vreselijk interessant zijn. Daarom ben ik blij dat Slim Blondje de lezers een plezier doet door ook een internetdagboek te beginnen. We hadden al een weblog van een student en een semi-werkloze, nu is er ook eentje over het zware (?) bestaan van de hedendaagse scholier.

Goed, terug naar de beslommeringen van Pleun. Gisteren vierden we in huize Santaarnpaal dan eindelijk Sinterklaas. Het is traditie dat we ieder jaar voor elkaar een kleinigheid kopen en een gedichtje in elkaar flansen. De gedichten zijn altijd aanleiding tot flinke hilariteit, vooral die van Santaarnpaal zijn berucht. Dit keer had hij het ook weer vreselijk bont gemaakt, voor plaatsing in de weblog komt het helaas dan ook niet in aanmerking. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik m'n gedichtplicht zelf had verzaakt. Ik kon geen letter op papier krijgen, misschien omdat de Sint al lang en breed weer in Spanje zit.

Dat mocht de pret echter niet drukken, de aanwezigen (ook de broer van Pleun was er, en maatje M. kwam ook nog langs) beleefden een gezellige avond. Van m'n broer kreeg ik een boekje over Marokko, van Pulpeet een bundel met Nederlandse poezie van 1000-1600 (leuck!) en van Santaarnpaal ook al een boek: Hoog boven Rotterdam, een gaaf boek over de hoogbouwontwikkelingen in Rotterdam van de afgelopen jaren. De woontorens schieten als paddestoelen uit de grond. Grootste blikvanger zal de Montevideo worden, die in aanbouw is op de Kop van Zuid. Verder zal volgend jaar hopelijk de eerste paal de grond in gaan voor de 187 meter hoge Coolsingeltoren, die al jaren geleden gepland is. Van het slanke ontwerp ben ik zeer gecharmeerd.



Zojuist is Santaarnpaal gearriveerd in huize Pleun voor een bak koffie, zodat ik de lezertjes even moet verlaten. Maar veel bijzonders had ik niet meer te melden geloof ik.  

[Pleun]

Even een kort verslagje van de afgelopen dagen.

Maandag met m'n broer in Leiden gewerkt. Het Loket is direct achter het Centraal Station, ideaal dus. Heel erg druk is het ook in Leiden nog niet, maar er was meer te doen dan vorige week. Tot mijn verbazing is sinds de opening nog niemand op het idee gekomen om postzegels te kopen, zodat de post zich langzaam ophoopt. 'Zal ik de post maar meenemen naar Eindhoven morgen? Daar hebben ze een frankeermachine', zei ik. 'Ja, dat is wel een goed idee', antwoordde de vestigingsmanager. Een beetje een makkelijke Arie als je het mij vraagt. Het meest opzienbarende van de dag was de snor die ik bespeurde bij een vrouwelijke collega. Ieks.

Vanmorgen probeerde de snijdende kou zich geniepig door mijn nieuwe winterjas te boren. De bontkraag komt uitstekend van pas moet ik zeggen. De slaaptrein naar Eindhoven had weer eens vertraging, maar net op tijd arriveerde ik op het werk, om tot de constatering te komen dat er bijna geen medewerkers waren. Het kan vriezen, het kan dooien in Eindhoven. Mij werd gevraagd om twee spreekuren te 'draaien', wat ik niet erg vond. De ene zaak betrof een alleenstaande moeder, die niet tevreden was over de beslissing op de aanvraag voor bijstand. Ik zag wat het probleem was, maar een bezwaarschrift schrijven liet ik maar aan een advocaat over. Die heeft er meer kaas van gegeten dan ik. De andere zaak betrof een werknemer die gedeeltelijk in de WAO is beland, en wiens werkgever z'n dienstverband met wederzijds goedvinden wil beeindigen. In zijn geval kan dat niet veel kwaad, maar na enig rondbellen adviseerde ik toch om niet op het voorstel in te gaan. Instemmen met een ontslag is meestal niet verstandig. Ik rammelde een brief voor de werkgever uit de pc. Altijd leuk, brieven schrijven voor clienten. Ik beschouw het als een ambacht.

In de pauze ga ik altijd naar buiten, een sigaartje roken. Gisteren was dat op het stationsplein in Leiden, onder een blauwe hemel, nog wel een aangename ervaring, vandaag was het veel te koud. Na de pauze zat ik weer in het callcenter, waar ík niet veel bijzondere vragen op m'n bordje kreeg. Wel bijzonder was het derde spreekuur van de dag: een gesprek met Joyce, over wie ik het al eerder heb gehad. Ze heeft nogal wat problemen (hoewel ze de gave heeft die te overdrijven), waar ik haar mee help. Of het gaat lukken is nog maar de vraag, maar dat heb ik maar niet tegen haar gezegd. Ik heb namelijk de indruk dat ze gewend is haar zin te krijgen en heb geen zin in gejengel. Knap (donker) grietje met een gebruiksaanwijzing en mentaal nogal slopend. Maar goed dat ik zo'n geduldige goedsul ben.

[zidane]

Santaarnpaal, waar heb je dat boek gekocht?
En Pleun, wie is de schrijver/uitgever?

[zidane]

Voor de duidelijkheid, ik bedoel dat boek over rotterdam dus.

[Pleun]

Info over boek

Als het goed is zou Donner het moeten hebben, maar Santaarnpaal heeft het bij het CIC gekocht (bij metrostation Beurs).