hmmm... Ik weet het wel hoor. Ik leef om 'goed' te doen, en God daarin te eren. Da's natuurlijk een saai antwoord, maar 'kmoet zeggen dat het me prima bevalt.
Vroeger, toen ik van het bestaan van God nog niet zo overtuigd was, zat ik met een veel groter probleem: waarom zou ik mijn best doen? Waarom zou ik mij houden aan wat anderen/de overheid/ouders mij voorschrijven? Welke macht hebben zij over mij? Waarom zou ik niet zelf uitmaken wat ik wil/ga doen, ook al vallen daarbij spaanders (collateral damage) en benadeel in anderen. Moeten ze maar beter opletten! En mensen die zich door mij laten kwetsen waren toch al sukkels.
Waarom zou ik mijn best doen op saaie dingen, school, sociaal doen enzo? Ze leverden me veel te weinig op, dus ik deed liever wat anders.
Nouja, op een gegeven moment kwam ik er niet meer uit en werd ik een beetje depri. Ik had geen boodschap aan de wereld, en de wereld ook niet aan mij. Ik leefde alleen voor mijzelf, en vond dat maar wat stom. Ik had kennelijk iets teveel hersens om maar een beetje zinloos door het leven te gaan ofzo...
Nu is het anders... Nu doe ik het goede omdat ik denk dat anderen daar wat aan hebben. Op zich heb ik er hier niet zoveel aan, maar ik weet dat God mijn inspanningen wel kan waarderen. Dus da's een goede motivatie voor mij. En 't levert soms ook 'echte' vrienden op
. En ook als er 'hierna' niets is, zal ik geen spijt van mijn leven hebben.
