Jakolien,
zo'n stukje als jij nu van B. Holwerda aanhaalt, kan ik alleen maar met grote huiver lezen.
Ja, ik geloof dat dat kan: dat je in een valse kerk helemaal vastloopt, en dat je in geloof en gehoorzaamheid aan God geen andere weg ziet dan breken met die valse kerk. Ik kan ook begrijpen dat je dan de hartelijke overtuiging hebt: niet ik verlaat de kerk, maar de kerk verlaat God, en daarom gaat Gods werk verder buiten deze kerk. Ik vind het ook begrijpelijk dat er een gevoel van bevrijding en opluchting ontstaat als je elkaar dan opnieuw als gelovigen mag vinden rond Gods Woord.
Alleen: zo'n keus en zo'n overtuiging mag alleen onder zware aanvechting tot stand komen. Is het inderdaad de weg die de Here wijst? Kom ik terecht tot de conclusie dat dit genootschap niet langer kerk van Christus is? Zijn mijn motieven zuiver om nu de weg van vrijmaking te gaan, en dien ik daarmee het kerkvergaderend werk van Christus?
Ten aanzien van de Vrijmaking van 1944 wil ik graag geloven dat mensen door die aanvechting heen geen andere weg zagen. En dat ze daar goede inhoudelijke redenen voor hadden. Ook dan blijft het risico van zelfrechtvaardiging en verabsolutering van de eigen keus aanwezig (sociologisch gezien is het zelfs een noodzakelijk mechanisme om als groep te overleven, maar dat is niet erg gelovig gedacht ...). Eerlijk gezegd lijkt het citaat van Holwerda mij niet helemaal vrij van dat gevaar.
Maar nu de huidige situatie: ik kan in alle eerlijkheid niet inzien dat de Here nu van ons vraagt om te breken met de GKv. De inhoudelijke bezwaren zijn op dit forum al uitgebreid besproken. Kort mijn oordeel: ook als de bezwaarden (de echte) hier en daar terecht knelpunten in de GKv aanwijzen, zie ik bij hen een onterechte verabsolutering van het eigen gelijk. Daarin hebben ze een hele geschiedenis van vrijgemaakte opinieleiders aan hun kant. Laten wij ons bekeren - allereerst van te grote woorden. Inhoudelijk dus onvoldoende reden voor het oordeel: ontrouwe/valse kerk.
Bovendien: ik ben bang dat in de nieuwe kerkformatie die nu gaat ontstaan, de katholieke breedte van het christelijk geloof bekneld gaat raken. Ik hoop natuurlijk van niet, maar ik vrees voor de geestelijke opbouw in geloof en liefde als mensen op deze basis verder gaan.
Bezwaarde, verslagen en verbroken, gelovigen horen thuis aan de Avondmaalstafel, waar God zijn genade uitdeelt.
