De vraag kwam van mij omdat ik het helaas nu weer meemaak in mijn omgeving ook al is de definitieve beslissing nog niet genomen en ga ik , denk ik, een dag vasten en bidden voor het kindje.
Dat is namelijk op het moment het enige wat ik nog zie, wat ik nog zou kunnen doen:(.
De redenen?
Het is vaak heel gecompliceerd.
De 1e keer dat ik het in nabije omgeving meemaakte was nog van een meisje die thuiswoonde. Ze was 20 maar kreeg van haar ouders te horen dat ze haar ouders niet meer waren als ze het kindje hield. Haar vriend hield het voor gezien...
De 2e keer was het iemand, net zo oud als ik, maar ze was net bezig om hogerop te komen met een studie, moest nog een half jaar en had daar heel hard voor geknokt. Haar ouders dreigden niet meer op haar 1e kind te passen, en haar handen van haar af te trekken. De vader hield het voor gezien...ze zag haar opleiding de lucht in gaan....
En nu zie ik het weer die kant op gaan.........

....
Ik voel me zo machteloos omdat ik het al 2 keer anders heb zien gaan.
Zelf heb ik ook voor die keuze gemaakt, was verschrikkelijk jong, en weet hoe verschrikkelijk moeilijk het is, als je ervoor staat.
Maar er was 1 ding, wat een biologieleraar tegen ons als klas had gezegd en dat heeft verschrikkelijk veel indruk op me gemaakt. Vanaf de bevruchting is het leven!! Hoe kan er anders leven uit voortkomen....en daardoor kon ik, hoe wanhopig ik ook was (ik had geen huis, geen geld) toch die beslissing maken om het kind te houden , en dat kind is mijn geweldig mooie intelligente dochter van 9!
Stel je voor dat ik dat gemist had.......
Maar hierdoor ben ik nog wel heel erg bevriend met die vriendinnen die het toch hebben laten doen, ook al was ik er verschrikkelijk verdrietig om. Ik wist wel waarom....ook al had ik ook hele gemengde gevoelens....
Wel wil ik jullie vragen of jullie "haar"in gebed willen meenemen...dat ze goede keuzes gaat maken.