quote:
op 26 Mar 2004 00:59:12 schreef Pleun:
maar een dromerige, licht melancholische Italiaanse, die na haar scheiding weinig zelfvertrouwen heeft, maar stiekem toch nog hoopt op de ware liefde.
Daar zit ze dan op het dek. Het is heerlijk om de zeelucht op te snuiven. Rondom haar hoofd krioelen meeuwen. Ze zijn net een half uur geleden gaan varen. Op het dek geniet ze van een kopje koffie. Op weg naar Sardinie, naar haar vader. Ze heeft hem 14 jaar geleden voor het laatst gezien. Ze verheugt zich erop. Haar gedachten worden onderbroken door een man die bij haar aan het tafeltje komt zitten. Mmmmhh, een behoorlijke aantrekkelijk verschijning denkt ze. De man stelt zich voor als William. "Dag, ik heet Lonneke" antwoord ze.
"Lonneke...?" zegt William, "Dat is een hele mooie naam!"
"Dank je" zegt ze en ze voelt zich gevleid door het compliment van deze mooie aantrekkelijke verschijning.
Zijn ogen stralen en hij heeft een charisma die ze niet kan omschrijven, iets mysterieus.
Wanneer de blikken elkaar vinden slaat ze haar ogen naar beneden. Ze voelt zich warm worden van binnen en voelt een onweerstaanbare aantrekkingskracht.
Mmmhh....een beetje verlegen? vraagt hij met een onweerstaanbare glimlach rondom zijn mond. " Nee hoor.....antwoord ze en voelt zich onrustig. Haar hart gaat enorm tekeer. "Rustig, denkt ze bij zichzelf en probeert haar gemoedsrust tot kalmte te bedaren.
"Mag ik je dan nog een kopje koffie aanbieden?" vraagt William lichtelijk amusant.
"Ja, dat mag" antwoord ze waarna William opstaat en met de kopjes naar binnen wandelt.
Lonneke is helemaal ontdaan en tegelijk voelt ze zich goed, wat een aantrekkelijke verschijning deze man, tegelijk overmeesterd haar een gevoel van angst. Ze denkt terug aan haar scheiding...
"Alsjeblieft!" William zet de kopjes op tafel.
"Dankjewel" antwoord ze en kijkt schuchter om haar heen...
"Niet getrouwd?" vraagt hij.
"Nee....hoezo?" vraagt Lonneke.
"Ik zie dat je geen trouwring draagt vandaar....." antwoord William.
"Nee, klopt...ik ben drie maanden geleden gescheiden"
Ze ziet hoe Williams blik opeens veranderd.
"Je bent gescheiden? Zo'n mooie vrouw als jij? Hoe is dat zo gekomen als ik vragen mag?"
Nu volgt een dialoog tussen Lonneke en William.
P.S Ik heb op dit moment ook niet veel inspiratie en dat klinkt weer door in de woorden die je schrijft. Het gaat erom dat je je goed voelt, soms is het inspirerend om even wat andere dingen te gaan doen, je vrij te maken in je denken....
