Kast?Als ik bovenstaande teruglees denk ik: "Bee, wat laat je je toch ook altijd kennen."
Tja, zit in mijn karakter. Type "open boek" zoals ik geloof ik in de allereerste post van de Bijenkorf schreef.

Maar eigenlijk is het niet erg om je te laten kennen. Het is ook niet erg om burgerlijk te zijn, inderdaad

. Wat wel vervelend is, is het idee dat je bij anderen overkomt zoals je niet bent. En dat gevoel kreeg ik een beetje vooral als ik er van verdacht word inspiratie voor mijn clichématige verhalen te hebben opgedaan uit het boek van één of andere Amerikaanse relatietherapeut.
Maar goed, ik ben er al weer overheen en we gaan gewoon vrolijk verder
VrijdagHet is vrijdag

! En het is nog mooi weer ook.
Straks ga ik eerst boodschappen doen voor ons weekendje weg, want op mij rust de dankbare taak om voor kok te spelen. Je denkt, geen probleem, kant-en-klare macaroni is zo gemaakt, maar zo werkt het helaas niet want Meike is zwanger en Anita heeft een nierziekte dus het eten moet zoutloos, babyveilig en niet-te-kruidig-want-dan-word-ik-misselijk zijn. *zucht* Maar ik hou van koken dus 't is geen ramp.
Carolien en ik zijn gelukkig allebei erg makkelijk met eten. We lusten alles. Dat is echt een ideale eigenschap om te hebben. Ik beklaag mensen die weinig lusten: het is ZO lastig als je bij andere mensen eet en je moet elke keer "zeuren".
(Zo vind ik het ook oprecht leuk om andermans (vakantie)foto's te bekijken. Je weet niet half hoe zoiets van pas komt op familiedagen enzo.)
Overigens heb ik zelf wel de neiging om het eten wat pittiger en met wat meer knoflook erin te maken dan de meeste mensen lekker vinden. Toen Thijs op één van onze eerste "afspraakjes" bij mij kwam eten had ik erg lekkere couscous gemaakt al zeg ik het zelf, maar na een paar happen begon hij de stukjes rode peper eruit te zoeken. Zonde!
BewegingswetenschappenHier voor de deur van mijn kamer, in de gang, hebben een stel studenten bewegingswetenschappen hele stellages/proefopstellingen gebouwd voor hun onderzoek naar protheses.
Het is erg grappig om te zien, er is bijvoorbeeld een meisje dat metingen doet aan mensen die iets aan hun voet hebben en daarvoor laat ze mensen over een stuk tapijt lopen met 1 reusachtige schoen aan en 1 gewone schoen. Aan de manier waarop ze hun benen optillen verricht ze dan metingen. Een laptop geeft "at random" opdrachten aan de proefpersoon met zo'n metalige stem, erg grappig. Het nut heb ik nog niet helemaal kunnen achterhalen maar gezellig is het wel.
Ergens anders doen ze metingen aan handcoordinatie door je met een dienblad met een gewicht erop rond te laten lopen en dan plotseling het gewicht, dat aan een katrol zit, eraf te halen. Je hand gaat dan omhoog en je laat het blad vallen.
Zonet heb ik ze weer eens geholpen als proefpersoon.
Ze lieten een balletje in een buis op me afrollen. Het eerste stuk was de buis open, het tweede dicht. Als ik dan dacht dat het balletje langs m'n voet rolde, moest ik de voet naar beneden doen. Daarna deden we de proef over in een virtuele omgeving, ik stond toen op een platform tegenover een groot scherm waar een buis en een balletje op te zien was.
Ik was telkens één derde seconde te laat volgens de meetapparatuur.
Persoonlijk vond ik dat een aardig goede prestatie maar het balletje rolt best snel en dan zit je er dus al wel een meter naast. Was op zich wel leuk. Bewegingswetenschap is ook best een boeiend vak.
