Voor zover ik me kan herinneren was het inderdaad een samenkomst en geen officiele kerkdienst.
Toen mijn moeder overleden was, kwam de dominee bij ons thuis, en is in overleg met hem en de begrafenisondernemer de dienst geregeld.
Ik wete wel dat ik blij was dat we zelf dingen konden aangeven zoals de liturgie, want precies zoals mijn moeder was, hebbben we liederen uitgezocht van juist niet bij de pakken neerzitten, maar in geloof verder gaan.
Maar hoe zo'n samenkomst ingericht wordt hangt bij mijn weten van de familie af. Bij ons deed de dominee het woord, en deed mijn vader een kort dankwoord.
Maar ik weet bij een oude tante van mij die overleed, dat er naast de dominee, en een dankwoord namens de familie, ook een oud-collega van haar aan het woord kwam. Die verhaalde hoe zij zich had ingezet voor de betreffendeorganisatie , en hij vertelde bijzonder treffend hoe ze was in haar leven, en het klinkt gek, maar toen hebben we gelachen op de begrafenis. Niet om haar gelachen, maar op een positieve manier, gewoon omdat die man hara precies neerzette zoals dat ze was, en toen kwamen de herinneringen aan haar op een goede manier naar boven.
Dus, volgens mij inderdaad geen dienst maar een samenkomst, welke volgens mij normaalgesproken door de familie in overleg met de dominee wordt samengesteld.
(Gelukkig wel)
