BITTERBALLEN
Er was eens een man en die had een familie. Op een dag besloot de vader van die familie een groot feest te organiseren, een feest voor iedereen, voor jong en oud.
Iedereen kreeg een uitnodiging, er werd niet één vergeten.
Het zou een prachtig feest worden, de vader besloot om alles uit de kast te halen, er zou een band komen, er werd een gigantisch diner verzorgt, er zou genoeg te drinken zijn, er zou zelfs een gochelaar komen, speciaal voor de kinderen. Er werd echt aan iedereen gedacht.
Maar er was één klein probleempje: Er waren geen bitterballen ! Ja, ze waren er wel maar er was een probleempje met de frituurpan, die deed het niet of zo.
Nou ja, de vader vond het wel jammer maar het mocht de pret niet drukken.
Het ging hem er tenslotte om dat ze met z'n allen bij elkaar waren, om de onderlinge band weer wat te verstevigen, het zou een prachtig feesie worden.
Hij had het wel eens vaker gedaan zo'n feest, hij vond het altijd fantastisch om te zien hoe iedereen met elkaar om ging, alles krioelde altijd door elkaar heen, jong en oud, broers en zussen, ooms en tantes, neven en nichten, zelfs voor oma in de rolstoel was er een plekje gereserveerd, zodat ze alles goed kon meemaken.
Maar er was één bij die hoorde dat er geen bitterballen waren, hij baalde als een stekker, want een feest zonder bitterballen is geen feest vond hij. De lol was er voor hem bij voorbaat al af.
Toevallig hoorde hij dat er vlakbij waar hun familiefeest werd gehouden nog een ander familie feest was, het zou ook een prachtig feest worden, ook daar was een band, een diner en een gochelaar en ook daar krioelde iedereen door elkaar, ook een hele gezellige boel, het was wel niet zijn familie, maar er zouden wel bitterballen zijn, en hij dacht: Ach, uiteindelijk zijn we toch allemaal familie van elkaar, wat maakt het uit, ze hebben daar tenslotte bitterballen, en dat is toch wel het belangrijkste.
Dus hij besloot zonder iets te zeggen naar die andere familie te gaan, de mensen vonden het echt heel mooi dat hij er bij was, iedereen was welkom zeiden ze.
En hij was ook erg tevreden het was een goed verzorgd feest, vooral toen de bitterballen arriveerden, hij at zich helemaal vol aan de bitterballen.
De mensen stonden wel een beetje raar te kijken hoe hij zich helemaal vol zat te stouwen met die bitterballen. "Ja" zei hij, "bij mijn eigen familie hebben we vandaag ook een feest, net zoiets als hier, maar daar hebben ze geen bitterballen, vandaar dat ik me hier helemaal volstouw, ik ben dol op bitterballen"
Ze vonden het eigenlijk wel een beetje vreemd dat hij zijn eigen familie omruilde voor een portie bitterballen, maar ja, iedereen was welkom, dus hij ook.
De volgende dag kwam hij zijn eigen familie weer tegen en ze vroegen hem waar hij gisteren was, ze hadden hem enorm gemist. Hij vertelde dat hij naar dat andere familie feest was geweest, dat feest waar ze wel bitterballen hadden, het was echt fantastisch vertelde hij, "vooral die bitterballen, jullie hebben echt wat gemist hoor, ik zit nog vol van de bitterballen."
"Ja, maar wij hadden koffie en broodjes na afloop van het feest, zodat je toch niet met een lege maag naar huis hoeft", vertelde zijn broer.
"Koffie en broodjes, koffie en broodjes ?" Wat heb je daar nou aan?" "Nee hoor, er telt maar één ding voor mij en dat zijn de bitterballen, geen bitterballen, geen feest"
"Volgende keer, als ze weer bitterballen hebben ga ik weer"
Raar verhaal he ?
