Vrijdag met een vriendin naar Amsterdam geweest. We wilden iets gaan doen, en omdat onze ov-kaart nog geldig is wilden we daar nog even gebruik van maken. Ik opperde eerst nog Maastricht, maar het was duidelijk dat ze liever naar Amsterdam wilde. Ik wist al dat het dan zou uitlopen op een dagje shoppen, en ik heb dat intussen wel een beetje gehad.
De markt op het Waterloopplein is wel leuk, lekker alternatieve kleding, maar nog steeds massa-achtig en prijzig genoeg. Er zitten wel twee leuke cd-winkels in een straatje, waar je oude stickers, postkaarten en patches van bands kunt krijgen, maar daar is ook niks veranderd sinds ik er meer dan een jaar geleden voor het eerst was.
Uitgerekend bij de Bijenkorf vond ik een shirt met een printje van Jimi Hendrix. Knal(licht)roze, met dit plaatje:
maar dan zonder de gele achtergrond, en zonder de hele tekst. Er staat boven; Jimi Hendrix, en onder Experience.
Ik was er meteen verliefd op. Ik heb een hekel aan roze, omdat het zo meisjesachtig is (iemand vroeg ooit aan mij of ik een jongen-meisje was, miss dat ik daar nog een keer op terugkom ofzo, want ik vond het wel interessant) maar dit bleek me toch best wel te staan.
Ik vind die psychedelische plaatjes erg mooi, net als concertposters uit die tijd, en kleding en andere kunstvormen.
Ik vind het echt mooier dan veel moderne dingen. Waarom weet ik niet echt, maar ik denk door de kleuren en de vormen. Ook al is veel van de kunst en muziek in de jaren 60 en 70 onder invloed van drugs gemaakt...ik vind het echt prachtig. Ik heb zelf 1x paddo's geprobeerd (ik wil er verder niet over uitwijden) maar wat je dan ziet is gewoon precies wat al die kunst uitbeeld.
Hmm miss moet ik er toch even bij vertellen dat ik een tijd lang iedere week wiet en hasj heb gerookt. Eerst samen met vriendinnen, omdat het zo lekker stiekem was, en omdat gezegd werd dat het geweldig was. Het werkte bij mij nooit, en heb het toen niet meer gedaan, tot een 'vriend' me heeft geleerd hoe te inhaleren, en toen werkte het perfect. Heb er heel veel lol mee gehad, tot ik van wiet overging op een bepaalde hasjsoort, die heel goed werkte (ik werd er niet lollerig van, maar heel zwaar en negatiever, wat wel een heel apart effect was, fijn en vervelend tegelijk), maar waar ik op een gegeven moment telkens misselijk van werd. Toch ben ik het een paar maanden wekelijks, soms vaker, blijven gebruiken.
Ik besloot dat de joints die ik op Pinkpop heb gerookt de laatsten waren. Je wordt er zo enorm gaar van, dat je verder nergens meer van kunt genieten, en dat is best vervelend. Het probleem is alleen dat het tegelijkertijd heel erg fijn is. En je wilt het steeds opnieuw proberen omdat je nieuwsgierig bent naar het effect, en je wil je anders voelen dan hoe je je op dat moment voelt.
Ik had toen nog 1 joint over, en het was natuurlijk zonde om die weg te gooien (achja...in ogen van sommigen is het zondiger het wel op te roken dan weg te gooien
) , dus die heb ik nog opgerookt, na eerst een prettig gevoel te hebben gehad weer misselijk geworden natuurlijk... En heb toen besloten dat ik het echt niet meer wilde.
Maar toen ging ik met een vriendin een video huren...alleen de videotheek was dicht, dus gingen we maar de stad in. In de bios draaide niks leuks, en het was woensdag, dus niks te doen. Toen hebben we met een fles Breezer (normaal drinken we wijn of vodka) heel old skool in een park zitten kletsen. Vriendin J. had wel zin in spacecake, en ik probeerde het af te wimpelen...maar even later liepen we dan toch richting coffeeshop. Ik dacht; 'ik kan zometeen nog gewoon nee zeggen, laat haar voor deze keer maar alleen consumeren' . Maar als je er dan staat en ze verkopen hasjcake, en je weet dat cake een prettiger gevoel geeft dan roken, en je er geen last van je luchtwegen van krijgt, dan wordt de drang om nee te zeggen al snel kleiner. Ook omdat je vriendin erbij is, en je het vervelend vind om nee te zeggen, terwijl jullie van te voren vaak samen joints rookten, en je haar nog niet hebt verteld dat je ermee wilt stoppen, en je weet dat zij alle tegens van drugs flauwekul vindt.
Het kwam er in ieder geval op neer dat we in een park 2 jongens tegenkwamen die ons vroegen of we mee naar de ACU gingen (een extreem links krakerscafé in Utrecht, waar we regelmatig heen gaan) omdat er een Squat-action (spelling?) was. Het drong niet tot me door dat ze een krakersactie bedoelden, we dachten meer aan een politieke discussie ofzo. Ik had in eerste instantie een negatief gevoel erover, omdat dat toch wel de gepaste houding lijkt als onbekende mannen je s'avonds aanspreken in een park, maar J. vond het wel interessant, en aangezien dat café in de buurt was, en we het kenden, wilden we wel mee. Maar eerst gingen we nog een half uur op een bankje zitten om op hun vrienden te wachten. En ondertussen werd er nog port naarbinnen gewerkt.
Met hen pratend (in het Engels) bleek dat het Polen waren, maar ze waren gezellig, en we waren in de veronderstelling dat we binnen een paar minuten naar het café zouden gaan, dus het was nog wel ok. Maar toen kwamen er drie vrienden, die ons zagen en in het Pools ruzie begonnen te maken. De een had een koevoet in zijn tas, en toen wilde J. toch wel weg. Een van de vrienden vroeg of zijn vriend had verteld wat ze gingen doen, en ik zei dat we dachten dat we naar de ACU zouden gaan...en toen verontschuldigde hij zich dat ze ruzie hadden gemaakt enzo...maar ik stond op en zei dat we weg gingen omdat we onze laatste bus moesten halen. Dus daar kwamen we nog redelijk goed vanaf.
De hasj werkte nog niet op volle toeren, maar toen we bij het station kwamen werd het opeens erg sterk. Een beetje paniekerig zochten we een ander park op, en hebben we daar een tijdje hallucinerend op het gras gelegen, tot ik me in staat voelde om de bus te nemen. Toen ik om 1 uur thuiskwam paste de sleutel niet in het slot van de voordeur. Ik dacht dat het een hallucinatie moest zijn, omdat de andere sleutels van de hal beneden wel hadden gepast, dus ik raakte in paniek. Ik durfde niet aan te bellen want ik kon me totaal niet normaal voordoen, en wilde niet dat iemand van mijn huisgenoten die ik toen nog nauwelijks kende, me zo zou zien, en daarbij was het al behoorlijk laat. Na een half uur kotsmisselijk en helemaal in de war op de gallerij gezeten te hebben moest ik wel aanbellen, omdat ik de volgende dag afspraken had, en niet slapeloos buiten kon blijven zitten. Ik heb toen op de bel gedrukt van het huisgenootje dat ik het meest zorgzaam inschatte. En drukte op B.'s bel. Ze is een heel christelijk meisje, maar niet wereldvreemd, dus dat moest dan maar. Na een belachelijke entree te hebben gemaakt en mezelf 100x te hebben verontschuldigd ben ik naar mijn kamer gerend, letterlijk kotsmisselijk
De volgende dag moest ik naar Amsterdam om 2 jonge ratjes naar iemand te brengen, en ik was nog steeds superstoned. Ik weet niet of dat mogelijk is, maar het voelde iig wel zo. Ik heb de hele dag als een zombie rondgeslenterd, en dat is ook niet bepaald een pretje. Waarom zou ik me nog langer dan een hele dag beroerd willen voelen voor dat ene uurtje plezier?
Ik heb de volgende dag alles aan mijn huisgenootje uitgelegd. Ze nam het gelukkig goed op...en wat bleek...ik had voorgaande avond de reservesleutels meegenomen omdat ik de andere sleutels niet zo snel kon vinden, en toen bleek dat het slot van de voordeur ooit was veranderd...dus ik was niet gek geworden...het was gewoon een oude sleutel
Maar daardoor ben ik tot de conclusie gekomen dat ik me zo niet meer wil voelen. En hoe aantrekkelijk de effecten miss ook zijn, ik wil mezelf niet steeds de kans geven dit mee te maken. Want de effecten zijn niet van lange duur, en eindigen altijd beroerd.
Paddo's was een eenmalig experiment, en het was alleen maar positief. Misschien dat ik dat nog ooit zou willen proberen...maar niet meer met drugsvriendin J. want ik heb nu vaak een negatief gevoel bij haar, alsof ik haar de schuld geef dat ik vaak zo beroerd ben geworden onder invloed van hasj (want het was niet alleen die ene keer, dat was alleen de laatste en meest extreme keer). Ik ga het haar proberen uit te leggen, en hopelijk begrijpt ze het, en kunnen we andere leuke dingen doen dan met drugs experimenteren.
En ik maar klagen dat mijn leven saai is en niet gaat hoe ik het wil. Maar eigenlijk maak ik best wel wat mee, ik heb een paar fijne vriendinnen waar ik lol me kan hebben, ik heb een leuke kamer en krijg de kans om te studeren zodat ik later enigzins een baan kan hebben die ik leuk vind. Als ik klaag wijst mijn moeder mee daar altijd op en ze zegt dat niet ieders leven gaat hoe hij/zij het wil. En dat je er maar het beste van moet proberen te maken.
Maar wat ik eigenlijk bedoel is dat onder invloed zijn om gevoelens te ontlopen, ondertussen een attitude handhavend waarbij je anti-alles bent, waardoor je je totaal niet tot leren kunt zetten, en een aversie krijgt van veel mensen die een gestructureerd, gedisciplineerd, vaak burgerlijk, en uiterst sociaal leven leiden, niet zo geweldig is. Ik besef het nu wel, na dit jaar, maar heb er nog steeds moeite mee om te accepteren dat niet alles gaat hoe ik het wil. Maar ik besef ook dat als ik verder wil komen, dat ik dan toch zal moeten studeren, en dat drugs daarbij niet helpen. Mijn ik-wil-geen-weed- gevoel is nu erg sterk, en ik denk dat het nu zal lukken. Heb ook de steun van een vriend, die erg anti-drugs is omdat hij vind dat hij zich zonder ook prima kan vermaken. Nouja...hij steunt me niet met woord en daad ofzo. Maar ik vind hem bijzonder aardig, en hij keurt drugsgebruik af, en ik wil niet dat hij tegen mij ook een afkeurende houding heeft...
dus dat helpt me om het niet meer te doen. Ik heb hem wel verteld dat ik ermee wil stoppen, maar dat ik een soort van extra steuntje van buitenaf nodig had, omdat ik toch telkens weer nieuwsgierig was. Dus ik zou nu een kus krijgen als ik niet meer zou blowen
Hij heeft me een jaar geleden al eens aangespoord te stoppen, en ik heb toen om het te 'bewijzen' mijn aansteker aan iemand weggegeven in een blowcafé...en heb het een paar maanden volgehouden, tot het contact met die vriend (P.) wat minder werd, en het blowen dus goed begon te werken.
Hmmm...zo te zien heb ik er toch nog aardig was over uitgewijd
Ik wilde er alleen maar mee duidelijk maken dat het helemaal niks waard is. Niet dat iemand van jullie er wat aan heeft, want jullie lijken jullie met dat soort dingen niet in te laten. Waarschijnlijk vinden jullie mij een halve junkie en begrijpen jullie er weinig van, maar aangezien ik toch vooral voor mezelf schrijf trek ik me daar niet zoveel van aan
