Huisbezoek

[Harm]

Ik heb morgenavond de grote eer om mijn ouderling weer eens op bezoek te krijgen. (Dat is al de eerste keer dit jaar... ) Maar ik heb er helemaal geen zin in. Het hele jaar door heeft die man misschien één keer met mij gesproken en ik heb meer contact gehad met mijn jeugdouderling dan met hem zelf. Waarom komt hij dan toch?

Nog een vraagje, wat voor dingen bespreken jullie tijdens zo'n gesprek met hem? Gooi je meteen je hele hebben en houwen op tafel?

[angel]

Weet hij dat je er niet zo'n behoefte aan hebt? Je kunt natuurlijk met hem overleggen of de jeugdouderling niet genoeg doet, zodat hij als gewone ouderling niet meer hoeft te komen en dan meer tijd heeft voor andere mensen.

Aan de andere kant ligt er ook een risico: Stel dat iemand het goed kan vinden met een andere ambstdrager omdat deze wat meer in zijn/haar straatje past. Dan is het misschien juist wel es goed om je 'eigen' ouderling es op bezoek te krijgen, die een heel ander licht op iets kan werpen. Daarbij komt dat de jaarlijkse huisbezoeken vaak een thema hebben, waarover de ouderlingen met elk gemeentelid praten. Dus ook met jou.

Maar het gesprek zelf? Ja, vind ik lastig. Is toch wel erg ouderlingafhankelijk. Kan een bijbel- of themagesprek worden. Kan ook een persoonlijk gesprek zijn. Maar daar heb ik wel moeite mee als dat dan bij een hooguit-een-keer-per-jaargesprek blijft.

[de dromer]

Wat is eigenlijk de achterliggende gedachte van huisbezoek ?

[Jakolien]

quote:

op 03 Feb 2003 23:21:41 schreef ramH:
Ik heb morgenavond de grote eer om mijn ouderling weer eens op bezoek te krijgen. (Dat is al de eerste keer dit jaar... ) Maar ik heb er helemaal geen zin in. Het hele jaar door heeft die man misschien één keer met mij gesproken en ik heb meer contact gehad met mijn jeugdouderling dan met hem zelf. Waarom komt hij dan toch?

Nog een vraagje, wat voor dingen bespreken jullie tijdens zo'n gesprek met hem? Gooi je meteen je hele hebben en houwen op tafel?

De houding die jij aanneemt tegenover het huisbezoek en de ouderling die dat bij jou komt afleggen, is akelig negatief!
Hoe komt dat?
Is jou tijdens je opvoeding niet geleerd wat het gewicht is van het huisbezoek? (nl. dat God  - door middel van de door Hem aangestelde ambtsdragers -  bij jou langs komt om je persoonlijk te troosten, te bemoedigen, te stimuleren en/of te vermanen)
Als je het doel van  het huisbezoek begrijpt en op je in laat werken, heb je het lef niet meer om op een laatdunkende manier over de ambtsdrager en het huisbezoek te praten.
Je kunt beter van te voren God danken voor het feit dat Hij ook op déze manier naar jou omziet, en Hem vragen of Hij je wil helpen open en eerlijk te zijn over je geloofsleven zodat het huisbezoek niet door jóuw verkeerde houding gedoemd is te mislukken.

[Wybo]

Jakolien,

op zich heb je wel gelijk hoor.allen de praktijk is vaak een stuk weerbarstiger. Ik heb het persoonlijk meegemaakt dat je vier jaar achter elkaar huisbezoek kreeg en dat de man elke keer vraagt "wie is nu wie ook alweer?" Ok dat is dan in een studentenhuis... Maar ze weten vervolgens helemaal niks van je. Niet welke studie je doet, niet waar je vandaankomt etc etc. Ja dat ik er dan niet echt naar uit kijkt ligt echt niet helemaal aan mij dan. Ik bedoel maak dan een kaartje waarop je de studenten een beetje in kaart brengt. Zet er gewoon wat steek woorden op en je bent al een heel eind op de goede weg.

Persoonlijk ben ik ook absoluut niet onder de indruk meer van huizbezoeken. Het is vaak oppervlakkig en een eenrichtingverkeer.
Vorig jaar had ik echter een huisbezoek wat me wel heel erg beviel. Er was gewoon een gesprek, het waren niet alleen mijn moeiten en fijne dingen in de kerk maar ook die van hem. Dan komt het ook een stuk betrokkener over.

Maar op zich ben ik vrij negatief over huisbezoeken. Het voegt weinig toe aan mijn band met de kerk of met God vind ikzelf.

quote:

God - door middel van de door Hem aangestelde ambtsdragers - bij jou langs komt om je persoonlijk te troosten, te bemoedigen, te stimuleren en/of te vermanen

dan moet dat wel gebeuren. Zelf maak ik dit (op vorig jaar na dan, maar dat was mijn eerste huisbezoek buiten de vrijgemaakte kerk (sic) ) nooit mee. Ze hebben een tekst opgezocht en na het 'persoonlijke' verhaal komen ze met die tekst en een klein preekje.... wat soms als een tang op een varken slaat als je kijkt naar wat er net in het gesprek naar voren is gekomen....

[Picardijn]

Je zit een beetje met het feit dat je de ouderling niet ziet behalve met huisbezoeken. Je spreekt de jeugdouderling wel regelmatig en die zie je meer als jou ouderling.
Het is niet leuk als je dan een bezoek krijgt van een ouderling waar je geen band mee hebt, bespreek dat met hem. Ze vinden het zelf ook lastig om op bezoek te gaan bij mensen die ze zelf niet kennen. Het is een stukje geven en nemen.


Zelf krijg ik altijd 2 ouderlingen op bezoek, wat ik persoonlijk veel prettiger vind. Daarnaast spreek ik ze ook regelmatig dus ik voel daar zelf niet zoveel van, maar in de vorige gemeente daar kreeg je het gevoel dat je er niet was.
1 keer per jaar een bezoekje en voor de rest zag je ze alleen in de bankjes zitten, daarover spreken dan merk je dat ze het er zelf ook moeite mee hebben.

Voor de rest heb ik er eigenlijk nooit moeite mee als ze komen, ze hebben wel een thema per jaar. Maar dat zie ik wel als iets extra's waar je wat aan hebt, een gespreks onderwerp als het even stilvalt.
Voor de rest ben ik zeer tevreden over de ouderlingen en diaken wat betreft de bereikbaarheid, ze spreken je op zondag aan en nodigen je ook uit voor een kop koffie in vriendschappelijke band.  Ze weten ook precies wat er gaande is en weten hoe je steun kunt krijgen. Het lijken wel gemeente coordinatoren, ze kunnen niet alles maar ze kunnen je wel veel aanreiken.

[Maarten]

Aan allen die het betreft

Het middel van het huisbezoek moet geen doel in zichzelf worden.
Doordat we hier in de kerken nog niet zo creatief mee omgaan, wordt het dat soms wel een beetje. "De huisbezoeken moeten weer gebracht worden" is dan het decreet, en alle ouderlingen hebben het dan een x-aantal week achter elkaar druk. Want dit hoort in die-en-die periode van het jaar te gebeuren. En dan komen ze dus ook bij jou

Dat was het verkeerde scenario
Als het goed is heb je regelmatiger contact met je wijkouderling dan alleen bij het jaarlijkse huisbezoek. Aangezien een ouderling iha meer tijd investeert in adressen waar het minder goed gaat, zal hij met een groot(?) aantal wijkleden inderdaad niet veel meer dan zo af en toe wat contact hebben bij de kerk of een kerkelijke activiteit.

Ik vind het niet zo'n probleem als er weinig contact met de ouderling is. Veel belangrijker is zijn insteek/houding op de momenten dat er wel contact is. Bij mezelf merk ik in ieder geval dat dat voor mij doorslaggevend is in zo'n gesprek. Als ik, even zwart-wit gezegd, een houding ontmoet die me niet aanstaat, zal ik de ouderling niet al te veel bijzonders vertellen. Ontmoet ik echter een houding die me aanspreek (hij wint dus mijn vertrouwen), dan krijgt hij ook meer terug.
Dit vraagt om kwaliteiten bij een ouderling, nl. om een zinvol gesprek te kunnen hebben met mensen die hij lang niet volledig kent. Sommige ouderlingen hebben die kwaliteit (En sommige predikanten ook ) )

[DoubleUP]

Mijn advies, voor zover ik dat mag geven, is:
Ontneem jezelf en je ouderling niet ook nog dit kleine aandeel in jullie contact!
Ook je ouderling zal dit 'gat in aandacht' ervaren. Hij zal het (hoop ik) direct beamen, en waarschijnlijk enkele van de argumenten uit de post hiervoor aanhalen.
Ik ben geen ouderling geweest, wel diaken, dus heb ik ze van dichtbij meegemaakt. De meeste ouderlingen nemen het huisbezoek bijzonder serieus, en erkennen volmondig dat ze aan iedereen meer tijd zouden willen besteden.

Ander tipje: als je van tevoren weet dat je met hem over iets speciaals wilt praten, meld het hem dan ook tevoren. Dan overval je hem er niet mee, en kunnen jullie vast een goed gesprek houden.
Dit geldt overigens ook de andere kant uit: als je weet dat hij komt, vraag hem van tevoren of hij gespreksonderwerpen wil aantippen, zodat jij je kunt voorbereiden.

Suc6 (en vooral de zegen van de Here gewenst!)

[Harm]

quote:

op 04 Feb 2003 13:50:42 schreef Jakolien:
[...]

De houding die jij aanneemt tegenover het huisbezoek en de ouderling die dat bij jou komt afleggen, is akelig negatief!
Hoe komt dat?
Is jou tijdens je opvoeding niet geleerd wat het gewicht is van het huisbezoek? (nl. dat God  - door middel van de door Hem aangestelde ambtsdragers -  bij jou langs komt om je persoonlijk te troosten, te bemoedigen, te stimuleren en/of te vermanen)
Als je het doel van  het huisbezoek begrijpt en op je in laat werken, heb je het lef niet meer om op een laatdunkende manier over de ambtsdrager en het huisbezoek te praten.
Je kunt beter van te voren God danken voor het feit dat Hij ook op déze manier naar jou omziet, en Hem vragen of Hij je wil helpen open en eerlijk te zijn over je geloofsleven zodat het huisbezoek niet door jóuw verkeerde houding gedoemd is te mislukken.

Klopt ja. Ik ben nogal negatief over het huisbezoek. Het komt op mij over als iets wat gedaan wordt omdat het gedaan moet worden. Niet omdat iemand echte interesse in mij als persoon heeft en echt wil weten wat mij beweegt en hoe mijn relatie met God is. Daar kom je trouwens ook niet achter met één gesprek per jaar. Mijn jeugdouderling kent mij op dit punt stukken beter, dus ik zou liever weer een gesprek met hem hebben dan met mijn gewone ouderling.
Het nut van een huisbezoek snap ik trouwens wel, alleen volgens mij is het zijn doel nogal voorbijgeschoten.
Maar ik heb al wel een idee voor wat ik hem vanavond ga vertellen, gewoon alles wat ik opgeloofsgebied heb meegemaakt het afgelopen jaar. Dat is namelijk nogal wat.

quote:

op 04 Feb 2003 15:58:47 schreef Maarten:
Ik vind het niet zo'n probleem als er weinig contact met de ouderling is. Veel belangrijker is zijn insteek/houding op de momenten dat er wel contact is. Bij mezelf merk ik in ieder geval dat dat voor mij doorslaggevend is in zo'n gesprek. Als ik, even zwart-wit gezegd, een houding ontmoet die me niet aanstaat, zal ik de ouderling niet al te veel bijzonders vertellen. Ontmoet ik echter een houding die me aanspreek (hij wint dus mijn vertrouwen), dan krijgt hij ook meer terug.
Dit vraagt om kwaliteiten bij een ouderling, nl. om een zinvol gesprek te kunnen hebben met mensen die hij lang niet volledig kent. Sommige ouderlingen hebben die kwaliteit (En sommige predikanten ook ) )

Ik vind het ook niet zo'n probleem als er weinig contact is met een ouderling, als dat 'gat' dan maar wel ingevuld wordt door iets anders. En ook daar ontbreekt het bij mij in de kerk nogal eens aan. Voor een deel ligt dat ook bij mijzelf, maar voor een deel natuurlijk ook niet. Gelukkig heb ik vooral buiten mijn eigen kerk een aantal goede vrienden waarmee ik over alles kan praten.

Je haalt ook de houding van de ouderling/diaken zelf aanm goed punt. Het laatste gesprek -vorig jaar dus- met hem ging vooral over mijn zus (die zat er dus ook bij, dit jaar niet ) en dat zij vooral aan het werk moest gaan binnen de gemeente om de gemeenschap te ervaren. Het ging dus én niet over mij én ik had niet echt het gevoel dat hij begreep waar zij echt mee zat. Maar dat is allemaal far off-topic, dus dat ga ik niet noemen in dit topic. Echter de moraal van het verhaal is dat beide gesprekspartners er 'zin' in moeten hebben omdat anders échte interesse niet zal bestaan.

[Santaarnpaal]

Ik heb geen moeite met het huisbezoek. Ik altijd wel gezellig hoor. Bij ons komen ze altijd met zijn tweeën. Eerst hebben we het over koetjes en kalfjes en daarna het serieuzere werk. Er wordt altijd samen gebeden en een stuk gelezen. Ik zie er iig er niet tegen op.

[AJM]

quote:

op 04 Feb 2003 16:10:08 schreef DoubleUP:
Mijn advies, voor zover ik dat mag geven, is:
Ontneem jezelf en je ouderling niet ook nog dit kleine aandeel in jullie contact!
Ook je ouderling zal dit 'gat in aandacht' ervaren. Hij zal het (hoop ik) direct beamen, en waarschijnlijk enkele van de argumenten uit de post hiervoor aanhalen.
Ik ben geen ouderling geweest, wel diaken, dus heb ik ze van dichtbij meegemaakt. De meeste ouderlingen nemen het huisbezoek bijzonder serieus, en erkennen volmondig dat ze aan iedereen m

Ander tipje: als je van tevoren weet dat je met hem over iets speciaals wilt praten, meld het hem dan ook tevoren. Dan overval je hem er niet mee, en kunnen jullie vast een goed gesprek houden.
Dit geldt overigens ook de andere kant uit: als je weet dat hij komt, vraag hem van tevoren of hij gespreksonderwerpen wil aantippen, zodat jij je kunt voorbereiden.

Suc6 (en vooral de zegen van de Here gewenst!)

[AJM]

De quote ging dus even mis.

Waarschuwing van de beheerders:

Reply is verwijderd (Auke)

Het ging om het feit dat je ook van te voren bij je ouderling kunt aangeven waarover je het zou willen hebben. Dat hebben wij ook eens gedaan. Een aantal dagen voordat wij het bezoek ontvingen een artikeltje over huisbezoek uit CV.KOERS opgestuurd. (Dit artikel ging over huisbezoek in de Geref. kerken vrijg).
Binnen 24 uur ontving ik een telefoontje dat het huisbezoek geen doorgang kon vinden. Ik zou niet begrijpen wat huisbezoek betekende.
Dus zo kan het ook gaan.

Huisbezoek is meer dan een afvinklijstje volgen of een thema bespreken. De ouderling moet gewoon met zijn vrouw op bezoek komen. Tijdens dat bezoek kan er ongedwongen gesproken worden. Samen met een vrouw erbij zul je tot een beter gesprek komen. 2 Mannen bij elkaar is ook niet alles. Je creeert automatisch een potentieel spanningsveld van zij tegen jou...

Verder niet iedere ouderling is geschikt voor pastorale zorg: dus huisbezoek.
Dat vergt veel meer.
Daarom pleit ik ervoor om in de gemeente pastorale zorg op een hoger niveau te brengen.
Zoek mensen (broeders en zusters) uit die van nature pastorale zorg in zich hebben. Rust ze daarvoor toe: geef ze een cursus/opleiding voor pastorale zorg.

Net als in een gesprek onder vrienden of kennissen: een mix van mannen en vrouwen bij elkaar werkt meestal beter.

Vraag: zijn er gemeentes waar ouderlingen extra toegerust worden voor huisbezoek/pastorale zorg?

[DoubleUP]

quote:

op 05 Feb 2003 20:07:07 schreef AJM:
Vraag: zijn er gemeentes waar ouderlingen extra toegerust worden voor huisbezoek/pastorale zorg?

Ja! In onze gemeente gaan (meestal alle) ouderlingen naar de toerustingsavonden van het GVI. Ook de diakenen volgen trouwens tegenwoordig de toerustingsavonden van het Diaconaal Steunpunt (ook i.s.m. GVI)

Andere opmerking: uit de posts die hier staan klinkt in mijn oren wel een eenzijdig oordeel over de ouderling door. Ook zij zij uiteraard geen perfecte mensen.
Maar wat hebben jullie zelf gedaan om de relatie met die broeders te verbeteren?
Heb je ze wel eens buiten het huisbezoek om uitgenodigd? Voor een biertje, kop koffie en een praatje of gesprek. (Dan kun je in elk geval hun vrouw ook meevragen). Initiatief mag ook best bij jullie liggen!

Houd er wel rekening mee dat zij instrumenten zijn de de Leider van de Kerk heeft uitgezocht, geroepen, gekozen via de gemeente en daarna benoemd.
Zij zullen dus ook de gaven krijgen om hun 'wijk' te bearbeiden. Misschien moet jij wel een bijdrage leveren om zijn capaciteiten te ontwikkelen. Bid daar eens over met God!...

[AJM]

quote:

[nyneke]

.

[HarmW]

quote:

op 04 Feb 2003 01:07:11 schreef de dromer:
Wat is eigenlijk de achterliggende gedachte van huisbezoek ?

Het huisbezoek is ten tijde van Calvijn ingesteld ter voorbereiding op het heilig avondmaal. Voordat op zondag het avondmaal gevierd zou worden, moesten de ouderlingen (samen met de dominee) bij de gemeenteleden langs om na te gaan of het avondmaal voor deze gemeenteleden open stond (soort zelfbeproeving met hulp van ouderlingen: na de Reformatie moest men alles nog leren, ook zelfbeproeving). Calvijn streefde naar elke week avondmaal, dus ook elke week huisbezoek. Dit bleek ondoenlijk zodat al snel overgegaan werd op maandelijks avondmaal en huisbezoek. In de loop der tijd zijn de termijnen nog meer opgerekt, zodat we nu vaak slechts 4 maal avondmaal vieren en 1 maal huisbezoek krijgen.
Wat mij betreft: vaker avondmaal (maar dat is off topic) en vaker huisbezoek, maar dan wel anders ingevuld dan nu. Kunnen gesprekken met een jeugdouderling ook niet gewoon onder huisbezoek vallen?

[Maarten]

quote:

op 05 Feb 2003 22:46:52 schreef DoubleUP:
Andere opmerking: uit de posts die hier staan klinkt in mijn oren wel een eenzijdig oordeel over de ouderling door. Ook zij zij uiteraard geen perfecte mensen.
Maar wat hebben jullie zelf gedaan om de relatie met die broeders te verbeteren?
Heb je ze wel eens buiten het huisbezoek om uitgenodigd? Voor een biertje, kop koffie en een praatje of gesprek. (Dan kun je in elk geval hun vrouw ook meevragen). Initiatief mag ook best bij jullie liggen!

Toevallig maken wij momenteel mee dat we een goede wijkouderling hebben. Waarvan acte !

Alle gekheid op een stokje: waarom is dit contact zo goed geworden? Niet doordat er zo veel rechtstreeks contact was. Maar door een aantal activiteiten (waaronder een GvI cursus) hadden we wel indirect met elkaar te maken. Zo ontstond waardering over en weer, daar waar voorheen -van een afstand dus- sprake was van enig onuitgesproken onbegrip. Later hebben we dat zo benoemd en beiden herkend. Zo'n proces is best wonderlijk en mooi. En in de afgelopen periode heb ik er al een aantal keer de vruchten van geplukt doordat ik ergens mee zat en dat eigenlijk als vanzelfsprekend aan hem voorlegde. Hij op zijn beurt was daar weer aangenaam door verrast (kennelijk gebeurt zoiets niet zo vaak ). Zo zie je maar weer...

Nog even navelstaren: ik merk dat ik mensen die ik waardeer en vertrouw (en dat heeft niet direct een relatie met de veelheid van het contact) meer vertel. Ook als we helemaal niet gelijkluidend over allerlei kwesties denken. Dat maakt dan eigenlijk helemaal niet uit. Wat leer ik daaruit? Eigenlijk hetzelfde als wat ik al eerder schreef: het gaat om de houding - van de ouderling en van jezelf. Als je bij die ander proeft dat hij (in dit geval hij, maar algemeen ook zij) hetzelfde nastreeft, dan kom je vaak heel ver met elkaar.

[Harm]

quote:

op 05 Feb 2003 22:46:52 schreef DoubleUP:
[...]
Andere opmerking: uit de posts die hier staan klinkt in mijn oren wel een eenzijdig oordeel over de ouderling door. Ook zij zij uiteraard geen perfecte mensen.
Maar wat hebben jullie zelf gedaan om de relatie met die broeders te verbeteren?
Heb je ze wel eens buiten het huisbezoek om uitgenodigd? Voor een biertje, kop koffie en een praatje of gesprek. (Dan kun je in elk geval hun vrouw ook meevragen). Initiatief mag ook best bij jullie liggen!

Ehm, ik ben pas 19 jaar jong en het lijkt mij eerlijk gezegd niet echt wat om koffie te gaan drinken bij mijn ouderling en zijn vrouw. Ze zijn niet helemaal mijn leeftijd. Dus voor jongeren gaat dit niet echt op. Wat jongeren dan weer wel kunnen doen is wat drinken bin hun jeugdouderling of bijbelstudieclubleider o.i.d.

quote:

op 05 Feb 2003 22:46:52 schreef DoubleUP:
Houd er wel rekening mee dat zij instrumenten zijn de de Leider van de Kerk heeft uitgezocht, geroepen, gekozen via de gemeente en daarna benoemd.
Zij zullen dus ook de gaven krijgen om hun 'wijk' te bearbeiden. Misschien moet jij wel een bijdrage leveren om zijn capaciteiten te ontwikkelen. Bid daar eens over met God!...

Sorry hoor, maar daar geloof ik dus niet in hè. Als ik kijk naar de manier waarop verkiezingen in de kerk gaan zie ik weinig verschil met verkiezingen in de wereld en gaat het -net als in de wereld- vooral om de poppetjes. Iemand kan nog zo goed zijn in zijn pastorale werk als hij geen goede presentatie/whatever heeft dan komt hij niet aan zijn tweede termijn. Waarom niet? Volgens mij omdat mensen te veel kijken naar de persoon en te weinig naar zijn kwaliteiten. Dan kun je 100 keer zeggen dat God alles leidt in deze wereld, maar op dit punt geven we hem dan verrassend weinig ruimte.
Dat pastors dingen van God krijgen om hun taak goed uit te voeren is helemaal waar! Maar dat geldt natuurlijk niet alleen voor hen, maar voor iedere christen.

[DoubleUP]

Hé ramH! Waar is je 'jongeren-flixibiliteit' nou?
Jongeren zijn toch altijd in voor experimenten? 'Altijd' nieuwe dingen uitproberen?
Zie dit eens als een uitdaging!

Of je doet het anders: nodig  met je bijbelstudieclubleider die 'grijze mannen' eens uit.
Bij iemand thuis... koffie, pilsje etc.
Ik neem aan dat niet alle ouderlingen 'oud ende bejaard' zijn.
Kunnen jullie eens op een andere manier praten. Krijg je misschien wel met 2 ouderlingen een goed contact: je wijk- en je jeugdouderling

Trouwens, die kerels zijn ook jong geweest! En het kind in de man sterft nooit, zeggen ze. Apelleer daar dan maar op

P.S. Ik ben ook 19 jaar, maar dan met 20 jaar ervaring :[]

[de denker]

Don't ask what your church can do for you ... ask what you can do for your church
(vrij naar JFK)

[Mientje]

quote:

op 03 Feb 2003 23:21:41 schreef ramH:
Ik heb morgenavond de grote eer om mijn ouderling weer eens op bezoek te krijgen. (Dat is al de eerste keer dit jaar... ) Maar ik heb er helemaal geen zin in. Het hele jaar door heeft die man misschien één keer met mij gesproken en ik heb meer contact gehad met mijn jeugdouderling dan met hem zelf. Waarom komt hij dan toch?

Nog een vraagje, wat voor dingen bespreken jullie tijdens zo'n gesprek met hem? Gooi je meteen je hele hebben en houwen op tafel?

Mag ik hier uit opmaken dat één ouderling op bezoek komt bij een alleenwonende vrouw.? Dat zou bij ons niet voorkomen, alleen al om te voorkomen dat er in de buurt geroddeld wordt. dus als er een voorganger of oudste op bezoek komt, komen ze altijd met z.n tweeën.

Trouwens bij ons bestaat geen vast jaarlijks huisbezoek.

[Harm]

quote:

op 14 Mar 2003 17:04:03 schreef Mientje:[...]
Mag ik hier uit opmaken dat één ouderling op bezoek komt bij een alleenwonende vrouw.? Dat zou bij ons niet voorkomen, alleen al om te voorkomen dat er in de buurt geroddeld wordt. dus als er een voorganger of oudste op bezoek komt, komen ze altijd met z.n tweeën.

Trouwens bij ons bestaat geen vast jaarlijks huisbezoek.

Normaliter komen ze ook wel met z'n tweeën, alleen bij jongeren (zoals ikke) komt er slechts eentje.

[Skynolimit]

Waarom nodig je hem niet uit tot meer contact? Dan snijdt het mes aan twee kanten:hij leert jou beter kennen en jij leert hem beter kennen.

[zidane]

In wil nog wel een tip geven over wat ik heb meegemaakt. ( zeker belangrijk voor mensen die verhuizen of ergens gaan studeren)

Ik ben zelf een paar jaar geleden vanuit ene dorp naar Rotterdam verhuist.
Mijn ouderling kwam op kennismakingsbezoek, en aan het slot van het gesprek vroeg hij, wat verwacht je van mij?


Nou, heb ik gezegd, in eider geval niet dat je elke week met een bijbel in je hand aan mijn deur staat.  Ik vind het veel belangrijker dat we elkaar kennen, dat ik weet dat mijn ouderling er is, dat hij weet dat ik bij hem in de wijk zit. Al is het maar he of hallo, wij weten van elkaar dat we er zijn. Ik moet zeggen, dat dat prima is bevallen.
Afgezien van dat enen huisbezoek, was het vaak alleen maar he of hallo, maar ook af en toe even een praatje, over werk/school enz.

Dat verliep echt prima!

[Peter]

In het bevestigingsformulier voor ouderlingen, dat binnen de GKV wordt gehanteerd, staat:

quote:

In de eerste plaats zien zij erop toe, dat elk lid van de gemeente zich in belijdenis en wandel gedraagt naar het evangelie. Zij bezoeken trouw de leden van Christus' gemeente, om hen met het Woord van God te vertroosten, te vermanen en te onderwijzen. Zij wijzen hen die zich in leer of leven misgaan, terecht en dragen er naar vermogen zorg voor, dat de sacramenten niet ontheiligd worden. Over hen die volharden in hun zonde, oefenen zij de christelijke tucht.

Kortom: een ouderling moet toezien op jouw leer en leven. Punt.

Er is niets mis mee, dat een ouderling vraagt wat jij van hem verwacht, maar heb niet de illusie dat hij altijd aan jouw verwachtingspatroon kan voldoen. Alleen maar informeel contact (een praatje, he hallo enz.) volstaat dus niet!

[elle]

Ik heb wel ouderlingen langsgehad die tijdens het 1e bezoek alleen komen kennismaken: geen onderwijzende praatjes dus.
De meesten willen 3 bezoeken per twee jaar ofzo afleggen, maar in A'dam komt dat er lang niet altijd van. Dat vind ik wel slecht: zo kunnen 'schapen van de kudde dwalen'. Is bij mij uiteindelijk niet het geval, maar bij diverse kennissen wel. Het controle idee op leer en leven vind ik dus wel goed.
Het idee werkt echter alleen als je jezelf niet hypocriet gaat voordoen: dus geen wereldse lectuur onder Eva's, NDs of Visies stoppen!
En daarnaast moet je, als je een oprecht christen probeert te zijn, niet bang zijn: ouderlingen zijn ook maar zondige mensen (al lijkt het mij wel lastig om een grijze 60er langs te krijgen; ik kan me voorstellen dat dat wat nare situaties kan opleveren. Ik heb iig alleen maar jongelui, tot een jaar of 35 langsgehad).