Ha Marnix en andere discussiegenoten,
Wat een vaart zit er in deze discussie! Bijna direct na een plaatsing word je al
gequoot..., en van een reactie voorzien. Geweldig!
1/ Maar nu even naar aanleiding van Marnix' vraag om verduidelijking van mijn slotopmerking:
...Ik besef dat deze gedachten absoluut niet langer relevant zijn, als je je op het standpunt stelt van een 'kerkelijk relativisme', waarbij immers altijd voorrang wordt verleend aan mijn eigen individuele keuze. Ik zou wel willen weten in hoeverre zulk relativisme ook niet op een akelige manier doorwerkt in de omgang met de andere dingen van het geloof. Mijn vermoeden is dat de levensinstelling die hoort bij zulk relativisme vroeg of laat ook haar wissel trekt op de mondig-kritische houding ten aanzien van wat je 's zondag als gemeente te horen krijgt. Relativisme ten aanzien van de kerk maakt het relatief stellen van Gods Waarheid in Christus wel heel erg toegankelijk voor mijn idee. En dat zou ik geen enkele broeder of zuster (binnen of buiten) mijn eigen kerkgemeenschap willen gunnen. Want het einde is de dood, als God het niet verhoedt. En gelukkig verhoedt Hij dat!2/ De inzet van deze opmerking gaat terug op de afwegingen die een kerkmens wel MOET maken (niet
must, maar
need to!) als hij of zij aanloopt tegen de verschillende gesteldheden, karaktereigenschappen, sterke en zwakke punten, of (niet onbelangrijk! - zie noot) als je te maken krijgt met de als sterk of zwak
ervaren punten van de eigen kerkgemeenschap! Als je die afwegingen maakt terwijl je voorrang geeft aan je eigen welbevinden binnen die gemeenschap, èn je gaat ervan uit dat het toch niet uitmaakt bij welke gemeenschap je hoort, "als je maar gelooft", dan wordt 'uitstappen' vrij gemakkelijk.
3/ Mijn (best vaak bevestigde) vermoeden is nu dat mensen die hun afwegingen maken op grond van een relativistische benadering (het maakt niet uit...) en worden gedreven door hoe ze zich voelen ten aanzien van een gemeenschap waar ze deel van uitmaken, t.z.t. diezelfde benadering en diezelfde
drive aan het werk zullen laten ten aanzien van de inhoud van de Boodschap die verkondigd wordt. Resultaat / uitkomst:
a) Relativisme ten aanzien van de gemeenschap gaat gemakkelijk samen met relativisme ten aanzien van de Boodschap die er verkondigd wordt. ('Je kunt er zo over denken, maar ook zo'.)
b) Primaat van 'hoe je jezelf erbij voelt' in verband met diverse 'geloofsstukken' en de omgang ermee (geboden, uitverkiezing, erfzonde, voorzienigheid, functie van de sacramenten etc.) levert op dat DE Waarheid hoe langer hoe meer 'relationeel' wordt opgevat ('ik vind dit omdat dit mij meer aanspreekt', maar 'jij mag best wat anders vinden').
4/Natuurlijk zijn er een hoop dingen die best in het midden mogen blijven liggen, bijvoorbeeld op het gebied van invulling, vormgeving, organisatie binnen de kerk. Maar als het over zulke centrale zaken gaat, als die welke in de gereformeerde confessie ondubbelzinnig benoemd zijn, dan heb ik als gereformeerd mens wel de vrijmoedigheid om (vriendelijk maar beslist) te zeggen: Nu ben je toch wel echt aan het dwalen! En mensen die met relativering van
die zaken de kerk verlaten, zijn echt toch wel
dwalende schaapjes, hoezeer ze ook hun best doen de Heer te dienen. En dat mag ook tegen ze gezegd worden ook, dacht ik zo. Of bestaat dat tegenwoordig niet meer: 'verdwalen'...? Als ik eerlijk naar mezelf kijk, dan is het maar goed dat de Goede Herder ons zo goed in de gaten houdt, en dat Hij blijft zoeken, juist ook naar zijn verdwaalde schapen. Daarom vond ik sommige badinerende opmerkingen - in de gang van het debat - over de rol van ambtsdragers (ouderlingen / dominees) in dit verband nogal akelig. Voor mij zijn die opmerkingen een sprekend voorbeeld van het onbarmhartig en eenzaam makend vaarwater waar je in verzeild raakt, als je zelfs de liefdevolle opdracht van onze Heiland tot 'hoeden' en 'leiden' met je relativisme te lijf gaat.
5/ Wat dat laatste betreft wordt het volgens mij onderhand tijd om de ouderwetse maar zeer beproefde uitdrukking van 'eigenwillige eredienst' weer eens mooi op te poetsen. Op het standpunt van relativisme klinkt die kwalificatie mogelijk heel bedreigend, maar ze zet wel aan tot zelfbeproeving. En volgens mij moeten we daar allemaal aan werken. Niet voor ons zelf, maar om de goede Naam van onze Heer. Ten slotte: Àls je al iets zou kunnen zeggen over waar Hij nu het meeste verdriet van heeft, dan zal het toch zeker ook zijn over die discipelen van Hem die met de inhoud van zijn Boodschap een relativerend loopje nemen...!
Nou, dat was het dan weer. Hopelijk maakt het mijn slotopmerking van gisteren helder.
GJvan Enk, alias MAHÜON - zie noot
-----------------------
Noot:
http://www.wifi-assen.nl/...r_gemeinsamesleben.htm#21Noot: Omdat ik merk dat veel mensen in dit debat met een alias werken, ga ik dat ook maar doen. Vanaf nu dus: Mahüon
